พรวนดินด้วยมือเปล่า

“หยุดหัวเราะเยาะท้องไส้ของตัวเองเสียที คุณอคิน” รินรดาเอ่ยพลางปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมด้วยหลังมือ ดวงตาเรียวคมของอดีตศัลยแพทย์ตวัดมองชายหนุ่มที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงหน้า ความหิวโหยที่ขัดกับมาดวิศวกรผู้เคร่งครัดทำให้เขาสูญเสียความสง่างามไปชั่วขณะ “ผมไม่ได้หัวเราะ... ผมแค่กำลังประเมินว่า กลิ่นที่รุนแรงจนน่าเกลียดนั่นมาจากไหน” เขาตอบเสียงเรียบ พยายามรักษาท่าที แต่จมูกโด่งสันเป็นคมกลับฟุดฟิดอย่างห้ามไม่อยู่ รินรดาแค่นยิ้มบางๆ ก่อนจะหันหลังกลับเดินไปยังกระท่อมดินเหนียวที่เธอสร้างขึ้นจากแรงงานล้วนๆ โดยไม่สนใจคนข้างหลังที่กำลังก้าวตามมาอย่างเสียไม่ได้ กลิ่นน้ำซุปกระดูกหมูเคี่ยวกับสมุนไพรที่เธอแอบดึงมาจาก 'มิติสวนหลังบ้าน' มันไม่ใช่แค่ความหอมของอาหาร แต่มันคือกลยุทธ์ ในโลกก่อนเธอผ่าตัดด้วยความแม่นยำระดับมิลลิเมตร แต่ในโลกนี้ เธอจะใช้ความละเอียดนั้น 'พรวนดิน' “เข้ามาสิคะ หรือจะยืนรอให้กลิ่นหายไปก่อน?” เธอผลักประตูไม้เก่าๆ ออก กลิ่นหอมกรุ่นปะทะเข้ากับใบหน้าของอคินจนเขาสะดุดลมหายใจไปชั่วครู่ “เอลิน่า... คุณไปเอาวัตถุดิบพวกนี้มาจากไหน กลิ่นมันไม่เหมือนสมุนไพรแถวนี้เลย” อคินถามพลางกวาดสายตาไปทั่วห้องครัวที่ดูสะอาดสะอ้านเกินกว่าจะเป็นบ้านของหญิงสาวที่ถูกขับไล่ รินรดาไม่ตอบ เธอวางชามซุปไม้ลงตรงหน้าเขา ก่อนจะหยิบจอบเล็กๆ ที่ทำจากเหล็กดัดแปลงขึ้นมาถือ “สมองคนเราถ้าไม่ได้รับพลังงาน ก็ทำงานได้ไม่เต็มที่หรอกค่ะ เหมือนกับดินที่ขาดการบำรุง ถ้าอยากให้ชีวิตที่เหลืออยู่มีค่ากว่าการเป็นนางร้ายในสายตาชาวบ้าน ดิฉันต้องเริ่มต้นจากพื้นดินตรงนี้ก่อน” เธอก้าวออกไปที่แปลงผักหลังบ้าน แสงแดดยามสายเริ่มแรงกล้า แต่สำหรับรินรดา มันคือพลังงานที่ต้องจัดการ เธอไม่ใช้จอบฟาดลงไปส่งเดชเหมือนชาวบ้านทั่วไป แต่เธอกลับลงไปนั่งยองๆ ใช้มือเปล่าที่สวมถุงมือหนังที่เธอเย็บเอง ค่อยๆ ขุดคุ้ยเศษซากของดินที่แข็งตัวเป็นก้อนหิน “คุณกำลังทำบ้าอะไร?” อคินวางชามซุปที่ยังทานไม่หมดลง รีบเดินตามออกมา “พรวนดินด้วยระบบรากแก้วค่ะ” เธอตอบโดยไม่เงยหน้า “ดินตรงนี้มีค่า pH ที่ผิดปกติ ถ้าเราไม่เปลี่ยนโครงสร้างชั้นดินก่อนเพาะปลูก ต่อให้ใช้ปุ๋ยดีแค่ไหน พืชก็ตาย” อคินชะงักไป คำศัพท์เทคนิคจากปากของหญิงสาวตรงหน้าทำให้เขาขมวดคิ้ว “คุณรู้เรื่องวิศวกรรมเกษตรตั้งแต่เมื่อไหร่?” “ดิฉันรู้ว่าทำอย่างไรให้สิ่งหนึ่ง 'รอด' และทำอย่างไรให้สิ่งหนึ่ง 'รุ่ง' ก็แค่นั้น” เธอเงยหน้าขึ้น สบตาเขาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและเสน่ห์ที่ยากจะต้านทาน “คุณอคินคะ ในเมื่อคุณถือไม้บรรทัดไว้ในมือตลอดเวลา ทำไมไม่ลองมาวัดระดับความลาดเอียงของแปลงผักนี้ให้ฉันหน่อยล่ะคะ?” อคินยืนนิ่ง ความเงียบโรยตัวลงมาระหว่างทั้งสองคน กลิ่นดินหลังฝนตกผสมกับกลิ่นเครื่องเทศจางๆ ในอากาศทำให้บรรยากาศชวนให้อึดอัดแต่ก็เปี่ยมไปด้วยความเย้ายวนอย่างประหลาด เขาค่อยๆ ปลดกระดุมแขนเสื้อพับขึ้นเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแขนที่แน่นตึงจากการทำงานหนักมาตลอดชีวิต “ถ้าคุณทำพัง ผมจะไม่รับผิดชอบเรื่องน้ำตาของคุณนะ” เขาพูดพลางก้าวลงไปในแปลงดินที่เธอกำลังพรวนอยู่ “ถ้าฉันทำสำเร็จ คุณต้องยอมเป็น 'ลูกมือ' ให้ฉัน... ตลอดการเก็บเกี่ยวรอบนี้” เขานิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือมาคว้าจอบจากมือเธอ “ดีล” ทั้งสองเริ่มทำงานร่วมกันภายใต้แสงแดดที่ร้อนระอุ รินรดาใช้ความละเอียดของการเป็นศัลยแพทย์ในการแยกชั้นดิน ส่วนอคินใช้ความแข็งแกร่งของวิศวกรในการปรับหน้าดินให้ได้ระดับ ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจทำให้หัวใจของทั้งคู่เต้นเป็นจังหวะที่ไม่ปกติ ยามที่มือของเธอเผลอไปแตะโดนมือของเขาขณะแย่งจอบ หรือยามที่เขาก้มลงมาเช็ดเหงื่อที่ไหลเข้าตาเธอด้วยท่าทีที่ดูเหมือนจะดุแต่กลับอ่อนโยนอย่างน่าประหลาด ทว่า... ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจดจ่ออยู่กับการพลิกดินก้อนสุดท้าย เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของหญิงวัยกลางคนก็ดังขึ้นจากทางเข้าสวน “นึกว่าจะหนีไปตายที่ไหน ที่แท้ก็มาเล่นขายของอยู่กับคนงานก่อสร้างนี่เองนะ เอลิน่า!” แม่สามีผู้ใจร้ายก้าวเข้ามาพร้อมกับบ่าวรับใช้สองคน สายตาของนางจ้องมองมาที่แปลงผักและจ้องไปที่อคินด้วยความเหยียดหยาม ก่อนจะหยิบเอาบางอย่างออกมาจากถุงผ้าข้างเอว “นี่คือตราประทับจากเจ้าเมือง... ที่ดินผืนนี้ถูกสั่งให้ยึดคืนตั้งแต่นาทีนี้เป็นต้นไป เพราะมีคนแจ้งว่าเจ้าของบ้านแอบซุกซ่อน 'ของผิดกฎหมาย' ไว้ในใต้ถุนบ้าน!” รินรดาชะงัก จอบในมือร่วงลงกับพื้น ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นแววตาของผู้ล่าทันที เธอหันไปสบตาอคินที่ยืนกำหมัดแน่นข้างกาย “ของผิดกฎหมายเหรอคะ?” รินรดาถามเสียงเย็น “งั้นคุณแม่คงต้องพิสูจน์ให้เห็นกับตาแล้วล่ะค่ะ ว่าสิ่งที่อยู่ใต้ถุนบ้านฉัน... มันเป็นยาพิษ หรือเป็น 'ทองคำ' ที่จะทำให้ตระกูลของคุณต้องก้มกราบขอส่วนแบ่งในอีกไม่ช้า!” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเอลิน่าและอคินนะคะ กุหลาบหนามเงินจะขอไปตระเตรียมตอนต่อไปให้เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมค่ะ!