ทางผ่านของคนแปลกหน้า

นิ้วเรียวเคาะลงบนพื้นโต๊ะไม้สักราคาแพงเป็นจังหวะสามช่าที่น่ารำคาญ รินรดาจ้องมองชายหนุ่มร่างสูงสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างเอาเรื่อง เอกสารกองโตถูกผลักไปตรงหน้าอีกฝ่ายด้วยแรงที่มากพอจะแสดงถึงความหงุดหงิด "ค่าจ้างห้าแสนบาท แลกกับการถอดรหัสแฟลชไดร์ฟอันนี้ และหาที่มาของข้อมูลลับที่เชื่อมโยงกับมูลนิธิของ ดร.กวิน ภายในสามวัน... คุณทำได้ไหม หรือต้องยกธงขาวตั้งแต่วันแรกที่เห็นหน้าผมล่ะครับ คุณอาคเนย์" เสียงหวานใสแต่แฝงไปด้วยความท้าทายเอ่ยขึ้น รินรดาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตเป็นประกายราวกับแมวป่าที่กำลังรอตะครุบเหยื่อ เธอกอดอกแน่น มองประเมินชายหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าเป็นนักเจาะระบบมือหนึ่งของวงการใต้ดิน แต่กลับมานั่งทำตัวเป็นบาริสต้าหน้าตายอยู่ในเซฟเฮาส์ลับๆ แห่งนี้ อาคเนย์เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอแท็บเล็ต แววตานิ่งสนิทไร้คลื่นอารมณ์ เขาสวมแว่นตากลมกรอบบางที่ทำให้ใบหน้าคมคายนั้นดูดึงดูดสายตาอย่างประหลาด รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักสวยอย่างน่าหมั่นไส้ "ห้าแสน..." อาคเนย์ทวนคำ น้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟังแต่เย็นชาจนน่าขนลุก "สำหรับข้อมูลระดับความปลอดภัยระดับ S ของมูลนิธิเพื่อสังคมที่เบื้องหลังเป็นแหล่งฟอกเงินของนักการเมืองเนี่ยนะ รินรดา คุณคิดว่าตัวเองกำลังจ้างเด็กไปซื้อน้ำอัดลมหน้าปากซอยหรือไง ถึงได้กล้าเสนอราคาที่ถูกเหมือนได้เปล่าแบบนี้" รินรดาแทบจะพ่นลมหายใจด้วยความฉุนเฉียว เธอยันตัวลุกขึ้นโน้มตัวไปข้างหน้า มือทั้งสองข้างท่าวางบนโต๊ะเพื่อลดระยะห่างระหว่างกัน ดวงตาสบประสานกับนัยน์ตาสีนิลคู่คมที่ไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวเธอเลยสักนิด "ถ้ามันง่ายและถูกเหมือนซื้อน้ำอัดลม ผมคงไม่มานั่งหน้าบูดอยู่ตรงนี้หรอกครับคุณอาคเนย์! ฝีมืออย่างคุณ ถ้าไม่อยากรับงานนี้เพราะกลัวอิทธิพลของ ดร.กวิน ก็พูดมาตรงๆ เถอะครับ ผมจะได้เอาเงินไปจ้างคนอื่นที่เขา 'มืออาชีพ' มากกว่านี้" คำว่า 'มืออาชีพ' ถูกเน้นเสียงหนักแน่นเพื่อเป็นการกระตุ้นต่อมศักดิ์ศรีของอีกฝ่าย แต่นอกจากอาคเนย์จะไม่โกรธแล้ว เขากลับหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่สั่นพร่าในอกจนรินรดาต้องเผลอชะงัก ชายหนุ่มค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะฝั่งที่เธอยืนอยู่ ความสูงที่แตกต่างกันเกือบหนึ่งคืบทำให้อาคเนย์ต้องก้มลงมองเธอ รินรดาต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยอัตโนมัติเมื่อแรงกดดันจากตัวตนของเขามันพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน "ปากเก่ง สมเป็นนักสืบอิสระที่ชอบหาเรื่องใส่ตัว" อาคเนย์โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ ปะทะเข้าที่ข้างแก้มเนียน กลิ่นกายสะอาดๆ เจือจางด้วยกลิ่นกาแฟคั่วบดจางๆ ทำเอาสติของรินรดาแกว่งไปชั่วขณะ "แต่ก่อนจะไปดูถูกฝใคร ช่วยเช็คดูหน่อยนะครับว่าแฟลชไดร์ฟที่คุณถืออยู่นั่น... มันผ่านมือใครมาบ้างแล้ว" รินรดาขมวดคิ้วมุ่น รีบยกมือขึ้นมองวัตถุชิ้นเล็กในมือสลับกับใบหน้าคมคายที่อยู่ใกล้แค่คืบ "หมายความว่ายังไง" "หมายความว่า..." อาคเนย์ยื่นมือเรียวยาวออกไป ปลายนิ้วแตะลงที่ปลายคางของเธอเบาๆ เพื่อบังคับให้เธอเงยหน้าสบตาเขาตรงๆ สัมผัสอุ่นร้อนนั้นทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว "คุณไม่ได้กำลังจ้างผม... แต่คุณกำลังเดินเข้ามาติดกับดักที่ผมเป็นคนวางไว้ต่างหากล่ะครับ คุณรินรดา" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที เสียงหัวใจของรินรดาดังชัดจนเธอเกรงว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน รอยยิ้มที่มุมปากของอาคเนย์ไม่ใช่รอยยิ้มของการเยาะเย้ย แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่ต้อนเหยื่อเข้ามาในกรงได้สำเร็จ ก่อนที่เธอจะทันได้อ้าปากต่อ e-mail แจ้งเตือนบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ของอาคเนย์ก็ส่งเสียงดังขึ้น ข้อมูลบนหน้าจอแสดงพิกัดปัจจุบันของเซฟเฮาส์ และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... มีชื่อของ ดร.กวิน ปรากฏอยู่บนหน้าจอ พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ส่งตรงเข้ามา *[ยินดีต้อนรับสู่เกมครับ อาคเนย์... และหนูริน]* เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ดังขึ้นที่หน้าประตูกระจกของเซฟเฮาส์ พร้อมกับเสียงเคาะสามครั้งตามด้วยการถูกถีบพังกระเด็นเข้ามาอย่างไร้ความปรานี! "หมอบลง!" อาคเนย์ไม่รอช้า เขาคว้าเอวบางของรินรดากระชากเข้าหาตัวอย่างแรงจนเธอเซเข้าปะทะกับแผงอกกว้าง ก่อนที่ร่างทั้งสองจะล้มกลิ้งลงหลบหลังเคาน์เตอร์บาร์ท่ามกลางเสียงกระจกแตกกระจายและกระสุนปืนนัดแรกที่เจาะทะลุกำแพงเข้ามา! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในโลกของมหายุทธ์ไร้เทียมทานนะครับ