รหัสลับที่ไม่มีวันไขออก

เศษกระจกที่ร่วงกราวลงมาบนพื้นไม้ปาร์เกต์ส่งเสียงกรอบแกรบราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลัง อาคเนย์ไม่ได้สนใจว่าหัวเข่าของตนเองจะกระแทกกับพื้นจนร้าวรานขนาดไหน สิ่งเดียวที่เขาโฟกัสในเสี้ยววินาทีเป็นตายเท่ากันนี้คือแรงกระชากที่ดึงรั้งเอวบางของรินรดาให้พ้นจากวิถีวิถีกระสุนปืนนัดแรกที่ฝังทะลุกำแพงปูนฉาบอย่างแม่นยำราวกับมีคนเล็งเป้าไว้ล่วงหน้า กลิ่นดินปืนจางๆ ลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นน้ำหอมจางๆ จากเรือนร่างของหญิงสาวที่แนบชิดอยู่ใต้ร่างของเขา รินรดาลืมตาขึ้นกว้าง แววตาคู่สวยไหววูบไปชั่วขณะเมื่อพบว่าใบหน้าคมคายของนักเจาะระบบหนุ่มอยู่ห่างจากเธอไม่ถึงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บริเวณข้างแก้มจนทำให้บรรยากาศรอบกายที่คุกรุ่นด้วยภัยมุกคามพลنينเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดอีกรูปแบบหนึ่ง "คุณ... จะทับผมไปถึงไหนล่ะครับ คุณนักสืบ หรือติดใจโครงสร้างหน้าอกผมเข้าแล้ว" เสียงกระซิบต่ำทุบทำลายความเงียบ อาคเนย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งที่เคลือบความกวนประสาทไว้เช่นเคย แม้สถานการณ์เบื้องบนจะยังมีเสียงฝีเท้าหนักหน่วงวิ่งพล่านบนเพดานก็ตาม รินรดาขยับตัวเล็กน้อยเพื่อหาจุดสมดุล แต่ยิ่งขยับ แผงอกกว้างที่แนบสนิทอยู่ก็ยิ่งสร้างความอึดอัดระคนปั่นป่วนในท้อง เธอถลึงตาใส่เขาอย่างไม่ยอมแพ้ มือเรียวข้างหนึ่งยกขึ้นดันไหล่หนาของเขาออกเบาๆ ขณะที่อีกข้างยังคงกำปืนพกกระบอกเล็กไว้แน่น "ถ้าไม่ใช่เพราะคุณยืนเก๊กหล่อจนกระสุนมันเฉียดหัวฉันไป เราคงไม่ต้องมานอนกอดกันอยู่ใต้เคาน์เตอร์นี่หรอกค่ะ เอ๊ด... หรือว่านี่คือแผนสารภาพรักรูปแบบใหม่ของคุณคะเนี่ย" เธอสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความท้าทายและรอยยิ้มมุมปากที่กวนประสาทไม่แพ้กัน อาคเนย์แค่นหัวเราะในลำคอ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องนั่งเล่นของเซฟเฮาส์ที่บัดนี้กลายเป็นสนามรบขนาดย่อม หน้าจอคอมพิวเตอร์สามจอที่เขากำลังเซ็ตอัพโปรเจกต์กู้โลกยังคงสว่างวาบ แสดงผลโค้ดตัวเลขวิ่งผ่านหน้าจอเป็นพืช "ปากดีแบบนี้ แสดงว่ายังไม่เข็ดสินะครับ" อาคเนย์ขยับตัวเปลี่ยนเป็นฝ่ายค้ำยันร่างไว้ด้วยมือข้างหนึ่งเพื่อให้มีระยะห่าง ขณะที่มืออีกข้างดึงแท็บเล็ตส่วนตัวขึ้นมานิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์ลัดเพื่อปิดระบบความปลอดภัยทั้งหมดของเซฟเฮาส์ "จำไว้นะครับรินรดา ถ้าเราตายห้ามมาโทษผม เพราะต้นเหตุมาจากข้อมูลในฮาร์ดดิสก์ที่คุณคาบมาฝากผมต่างหาก" "ฉันไม่ได้คาบ ฉันเรียกว่า 'นำพาโอกาสทอง' มาให้ต่างหากล่ะคะคุณอาคเนย์" รินรดายันตัวลุกขึ้นนั่งพิงผนังเคาน์เตอร์ตาม แววตาของเธอเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าด้านนอกหยุดลงที่หน้าประตูห้อง "พวกมันมากันกี่คน คุณเช็กระบบเซฟเฮาส์หรือยัง" "สี่คน พร้อมอาวุธครบมือ และดูเหมือนว่า ดร.กวิน จะใจร้อนกว่าที่ผมคิดไว้เสียอีก" อาคเนย์ตอบพลางสายตาก็จ้องมองหน้าจอควบคุมกล้องวงจรปิดรอบตัวอาคารที่ค่อยๆ ถูกแฮกกลับทีละจุด ใบหน้าหล่อเหลาไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก "พวกเขาคิดว่าเจาะระบบรหัสผ่านสามชั้นของผมได้แล้วจะจบเหรอครับ ฝันไปเถอะ" รินรดาลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของชายหนุ่ม ยอมรับในใจว่าแม้ปากคอจะร้ายกาจและกวนประสาทจนน่าเอาไม้ฟาดสักที แต่ยามที่เขาสมาร์ทและจริงจังกับการแก้เกมเบื้องหน้า อาคเนย์มีเสน่ห์บางอย่างที่ดึงดูดสายตาอย่างประหลาด "แล้วคุณจะเอายังไงต่อคะ จะนั่งรอให้พวกมันพังประตูเข้ามาดื่มกาแฟต้อนรับ หรือจะให้ฉันออกไปต้อนรับด้วยลูกกระสุนดี" เธอยกปืนขึ้นตรวจสอบกระสุนด้านในด้วยความคล่องแคล่ว "ใจเย็นๆ ครับคุณนักสืบ ความรุนแรงไม่ใช่ทางออกเสมอไป... สำหรับคนฉลาดอย่างเรา" อาคเนย์หันมาสบตาเธอ แววตาสื่อความหมายบางอย่างที่ทำให้รินรดารู้สึกได้ทันทีว่าเขากำลังวางแผนร้ายกาจอะไรบาง0อย่างอยู่ "งานแรกที่เราต้องทำร่วมกัน ไม่ใช่การยิงปืนใส่กันและกันเหมือนในหนังแอ็กชันเกรดบีครับ แต่เป็นการ 'ตลบหลัง' เจ้าของโปรเจกต์จอมปลอมนั่นต่างหาก" เขายื่นหูฟังไร้สายขนาดเล็กให้เธอข้างหนึ่ง รินรดารับมาเสียบเข้าหูอย่างรู้กันโดยไม่ต้องอธิบายเพิ่ม "ผมจะเปิดระบบระบายควันและตัดไฟทั้งหมดในโซนนี้ คุณมีเวลาสามนาทีในการพาตัวเองไปที่ประตูหนีไฟฝั่งตะวันตก ส่วนผมจะจัดการล่อเป้าพวกมันเอง" อาคเนย์ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "เดี๋ยวก่อนค่ะ! ฉันไม่ใช่ลูกน้องคุณนะ ทำไมฉันต้องทำตามแผนคุณด้วยล่ะ" รินรดาแย้งทันทีด้วยความหมั่นไส้ "เพราะถ้าคุณไม่ทำตาม คุณจะต้องติดอยู่กับผมในห้องนี้ไปจนกว่าพวกมันจะสาดกระสุนเข้ามาจนพรุนเป็นรังผึ้ง... และผมเดาว่าคุณยังไม่อยากตายก่อนจะได้เห็นหน้า ดร.กวิน ชัดๆ หรอกจริงไหมครับ" อาคเนย์ย้อนถามด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ชวนให้รู้สึกหมั่นไส้จนอยากจะหยิกเนื้อเขาสสักที ก่อนที่รินรดาจะได้โต้เถียงอะไรกลับไป ไฟทั่วทั้งห้องก็ดับสนิทลงพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่น ควันสีขาวพวยพุ่งออกมาจากช่องแอร์จนทัศนวิสัยพร่ามัว อาคเนย์คว้ามือบางของเธอไว้แน่นโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ แรงกระชากเบาๆ แต่หนักแน่นทำให้เธอต้องก้าวตามเขาไปอย่างจำยอม ท่ามกลางเสียงพังประตูจากด้านนอกที่ดังสนั่นหวั่นไหว ทั้งคู่เคลื่อนตัวไปตามทางเดินแคบๆ ของเซฟเฮาส์อย่างรวดเร็ว ความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาที่กุมมือเธอไว้ทำให้รินรดารู้สึกใจเต้นระส่ำอย่างไม่ทราบสาเหตุ ไม่ใช่เพราะความกลัวจากกระสุนปืน แต่เป็นเพราะสัมผัสใกล้ชิดที่ทำให้เกราะป้องกันหัวใจของเธอสั่นคลอน ปั้ง! เสียงกระสุนนัดที่สองเฉี่ยวผนังห้องด้านข้างตามหลังมาติดๆ "ก้มหัวลงครับ!" อาคเนย์ตะโกนพร้อมกับดึงร่างบางให้หลบเข้าซอกมุมอับของทางหนีไฟได้อย่างเฉียดฉิว ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้นชิด รินรดาซบหน้าลงกับแผงอกของเขาโดยไม่รู้ตัว ขณะที่อาคเนย์ใช้แขนอีกข้างโอบกอดปกป้องเธอไว้แนบอก สายตาคมกริบจดจ้องไปยังความมืดเบื้องหน้า ในความเงียบงันที่มีเพียงเสียงหัวใจเต้นโครมครามของคนทั้งคู่ อาคเนย์ก้มลงกระسิบชิดริมหูของหญิงสาวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อยจนเธอต้องเงยหน้าขึ้นมอง "ทำงานร่วมกันครั้งแรก... ถือว่าสอบผ่านไหมครับ คุณนักสืบ" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น กำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยคำพูดแสบๆ คันๆ ตามนิสัย แต่แล้วเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวหลังมุมผนัง พร้อมกับกระบอกปืนที่จ่อตรงมาที่ศีรษะของอาคเนย์จากด้านหลัง ก็ทำให้ทุกคำพูดต้องกลืนกลับลงไปในลำคอ "เกมโอเวอร์แล้วล่ะครับ คุณนักเจาะระบบ" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากความมืด พร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันของบุคคลที่สามที่ก้าวออกมาจากเงาไฟ... บุคคลที่พวกเขาคาดไม่ถึงที่สุดว่าจะมีสิทธิ์ยืนอยู่ ณ ที่แห่งนี้! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับความกวนและเคมีสุดฟินของทั้งคู่ในตอนนี้นะครับ