ผู้เชี่ยวชาญที่น่าสงสัย

แรงกระแทกจากบานประตูเหล็กกล้าที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง กวาดเอาความหนาแน่นของอากาศในห้องชันสูตรให้สั่นสะเทือน ดร.อลิสา ไม่ได้สะดุ้งตกใจอย่างที่สัญชาตญาณดิบของมนุษย์ควรจะเป็น ปลายนิ้วเรียวยาวที่สวมถุงมือยางสเตอริลยังคงคีบชิ้นเนื้อเยื่อใต้ผิวหนังของศพตรงหน้าไว้นิ่งสนิท ดวงตาสีดำสนิทภายใต้กรอบแว่นสายตาบางเฉียบหันกลับไปมองผู้มาเยือนอย่างเชื่องช้า ราวกับสัตว์นักล่าที่ถูกรบกวนเวลาอาหาร มากกว่าจะเป็นแพทย์หญิงที่กำลังเผชิญหน้ากับความไม่ชอบมาพากลยามวิกาล แสงจันทร์สีนวลที่ลอดผ่านกระจกบานแคบสาดกระทบโครงหน้าคมคายและเงาสูงสง่าของบุคคลที่ก้าวเข้ามา รองเท้าหนังราคาแพงส่งเสียงกระทบพื้นยางกันลื่นเป็นจังหวะหนักแน่น ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของอลิสาไม่ใช่ความเย่อหยิ่งในท่าทางนั้น หากเป็นรอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของชายแปลกหน้า—รอยยิ้มที่ไม่ได้เข้ากับบรรยากาศการฆาตกรรมและกลิ่นน้ำยาฟอร์มาลีนอันน่าสะอิดสะเอียนเลยแม้แต่น้อย "ดร.อลิสา... ดูเหมือนว่าความลับใต้ชั้นผิวหนังของศพไร้ชื่อผู้นำทางนี้ จะไม่ได้มีแค่รอยเข็มฉีดยาธรรมดาเสียแล้วนะคะ" เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลแต่แฝงความเยียบเย็นเอ่ยขึ้น ร่างสูงโปร่งก้าวล่วงเข้ามาในเขตหวงห้ามโดยไม่ต้องรอรับคำเชิญ เรย์มอนด์ ในชุดสูทสีเทาดำสนิทที่ไร้รอยยับ แม้จะผ่านเที่ยงคืนมาแล้ว เขายืนหยุดนิ่งอยู่ห่างจากเตียงสเตนเลสเพียงสองก้าว ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นกวาดมองร่างไร้ลมหายใจบนเตียงด้วยความหลงใหล ประหนึ่งนักโบราณคดีที่กำลังชื่นชมสมบัติล้ำค่า ไม่ใช่ศพเน่าเปื่อยของเหยื่อฆาตกรรม อลิสาค่อยๆ วางเครื่องมือลงบนถาดโลหะ เสียงกระทบกันดัง *กริ๊ก* เบาๆ ท่ามกลางความเงียบงัด เธอดึงถุงมือยางออกด้วยความนุ่มนวลแต่เด็ดขาด สายตาคมกริบจดจ้องไปยังชายหนุ่มผู้มาใหม่ราวกับจะฉีกเขาออกเป็นชิ้นๆ ด้วยกรอบตรรกะทางวิทยาศาสตร์ "ที่นี่คือห้องชันสูตรศพของกรมตำรวจ ไม่ใช่แกลเลอรีส่วนตัวของคุณ เรย์มอนด์ และการที่คุณละเมิดเข้ามาในยามวิกาลเช่นนี้ มีความผิดฐานบุกรุกสถานที่ราชการ... ฉันคิดว่าคุณคงฉลาดพอที่จะรู้บทลงโทษนะคะ" อลิสากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดผ่าตัด เรย์มอนด์หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นก้องกังวานน่าฟังในความเงียบ เขาไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวต่อคำขู่เลยแม้แต่น้อย กลับก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะชันสูตรอีกก้าว จนกลิ่นหอมจางๆ ของไม้จันทน์หอมที่ผสมผสานกับกลิ่นอายความเย็นยะเยือกของค่ำคืนลอยมาแตะจมูกอลิสา "กฎหมายมีไว้สำหรับคนเป็น ดร.อลิสา... แต่สิ่งที่อยู่บนร่างของเหยื่อรายนี้อยู่นเหนืออำนาจของกฎหมายมนุษย์มาเป็นพันปีแล้ว" เรย์มอนด์ยื่นมือที่สวมถุงมือหนังสีดำออกไป ปลายนี้วของเขาหยุดอยู่ห่างจากรอยสักประหลาดบริเวณไหปลาร้าของศพเพียงไม่กี่มิลลิเมตร "คุณกำลังพยายามใช้ตรรกะทางวิทยาศาสตร์สมัยใหม่ มาแกะรอยอารยธรรมที่ถูกสาปแช่ง... มันเหมือนกับการใช้ไม้บรรทัดวัดความลึกของมหาสมุทร ไม่มีทางสำเร็จหรอกค่ะ" อลิสาหรี่ตาลงเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงขึ้นด้วยความรู้สึกผสมผสานระหว่างความโกรธและความกระหายใคร่รู้ รอยสักนั้น... รอยสักรูปอสรพิษพันรอบคบเพลิงที่เธอยังไม่สามารถถอดรหัสความหมายทางพยาธิวิทยาได้ เรย์มอนด์กลับมองปราดเดียวก็ราวกับอ่านมันออกทั้งหมด "คุณรู้เรื่องรอยสักนี่... มากกว่าที่บันทึกของตำรวจมีสินะคะ" อลิสาถามเสียงต่ำ ก้าวเข้าไปประชิดขอบโต๊ะอีกด้านเพื่อลดระยะห่าง "คุณเป็นใครกันแน่ เรย์มอนด์? นักมานุษยวิทยาอิสระตามที่ประวัติของสำนักงานตำรวจแห่งชาติระบุไว้ หรือว่าเป็นคนลงมือสร้างรอยแผลเป็นเหล่านี้กับมือกันแน่?" เรย์มอนด์เงยหน้าขึ้นสบตากับเธอ แววตาคู่สีเทานั้นลึกล้ำราวกับหุบเหวที่ไร้ก้นบึ้ง รอยยิ้มบนริมฝีปากของเขาหายไป เหลือเพียงความจริงจังที่กดดันจนบรรยากาศรอบตัวแทบหายใจไม่ออก "ถ้าผมเป็นคนลงมือ... คุณคิดว่าผมจะโง่พอที่จะเดินเข้ามาให้คุณจับตาดูถึงที่นี่หรือคะ ดร.อลิสา?" เรย์มอนด์โน้มตัวข้ามร่างไร้วิญญาณเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงคืบเดียว จนอลิสาสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจของเขา "แต่ถ้าคุณอยากรู้ความจริง ว่าทำไมเหยื่อรายนี้ถึงมีสัญลักษณ์เดียวกับศพเมื่อร้อยปีก่อน... คุณไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องทำงานร่วมกับผม" ห้องชันสูตรตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของตู้แช่ศพที่ทำงานอยู่มุมห้อง อลิสาจ้องมองนัยน์ตาคู่ที่เต็มไปด้วยความลับนั้น สมองส่วนหน้าประมวลผลอย่างรวดเร็วถึงความเสี่ยงและผลประโยชน์ ระหว่างการดึงดันสืบสวนตามลำพองใจด้วยหลักฐานที่มืดแปดด้าน กับการยอมกระโดดลงไปในหลุมพรางที่ชายอันตรายคนนี้ขุดดักรอไว้ ก่อนที่อลิสาจะได้ทันเปล่งคำปฏิเสธหรือยอมรับ เสียงเตือนภัยความปลอดภัยระดับสามก็ดัง "ปี๊ب-ปี๊บ" แหลมสูงแผดเผาโสตประสาท หลอดไฟนีออนที่กะพริบดับไปก่อนหน้านี้ กลับสว่างวาบขึ้นมาพร้อมกันจนแสบตา ทว่าหน้าจอคอมพิวเตอร์หลักของห้องชันสูตรที่ควรจะดับมืด กลับปรากฏข้อความตัวอักษรสีแดงฉานขึ้นมาเองโดยไม่มีใครสัมผัสแป้นพิมพ์ *ไฟล์ข้อมูลลับ: คดีฆาตกรรมตระกูลวรโชติ เมื่อ 50 ปีก่อน ถูกเปิดอ่านแล้ว* เรย์มอนด์หุบยิ้มทันที แววตาคู่สีเทาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจเป็นครั้งแรก ก่อนที่เขาจะหันขวับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ แล้วหันกลับมามองอลิสาด้วยรอยยิ้มแห้งผากที่เต็มไปด้วยความหมายอันตราย "ดูเหมือนว่า... จะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญอีกคนกำลังไขประตูเข้ามาในระบบของเราแล้วล่ะค่ะ ดร.อลิสา และเขาคนนั้น... น่าจะรู้ว่าพวกเรากำลังยืนอยู่ตรงนี้" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ไปพร้อมกับดิฉันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ — เงาจันทราลี้ลับ