ศพใต้เงาจันทร์

กลิ่นฟอร์มาลีนเข้มข้นลอยอบอวลผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของห้องชันสูตรใต้ดิน ในยามที่เข็มนาฬิกาดิจิทัลบนผนังสีซีดกระดิกผ่านพ้นเลขเที่ยงคืนไปไกล บรรยากาศรอบกายของสถาบันนิติเวชยามวิกาลเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหยดน้ำจากก๊อกสแตนเลสที่ปิดไม่สนิท *แปะ... แปะ... แปะ...* เสียงนั้นราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังชีวิตของใครบางคน ดร. อลิสา ยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะผ่าตัดสแตนเลสขัดเงา ภายใต้แสงไฟนีออนสีขาวโพลนที่สาดส่องลงมายังร่างไร้วิญญาณเบื้องหน้า ถุงมือยางสีขาวแนบกระชับกับเรียวนิ้วเรียวยาว ขณะที่ดวงตาสีดำสนิทภายใต้กรอบแว่นสายตาบางเบาจ้องมองร่างของหญิงสาวนิรนามด้วยความเยือกเย็น แววตาของแพทย์นิติเวชสาวไม่ได้มีความหวาดกลัวต่อความตาย ตรงกันข้าม... มันคือความคุ้นเคยและความกระหายใคร่รู้ในความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้ร่องรอยการถูกทำลาย "คุณหมออลิสาคะ เจ้าหน้าที่ตำรวจเพิ่งส่งตัวเข้ามา เคสนี้ค่อนข้างผิดปกตินะคะ..." เสียงสั่นเครือของพนักงานผู้ช่วยดังแว่วมาจากมุมห้อง พร้อมกับแฟ้มเอกสารคดีที่ถูกวางไว้บนโต๊ะทำงาน อลิสาไม่ได้หันไปมอง เธอเพียงแต่ยกมือขึ้นเป็นเชิงห้ามปราม สายตายังคงไม่ละไปจากรอยแผลฉีกขาดบริเวณลำคอระหงของศพ ร่างของหญิงสาวผู้เคราะห์ร้ายนอนแน่นิ่ง ผิวพรรณขาวซีดจนเกือบโปร่งแสง บ่งบอกว่าเสียชีวิตมาไม่ต่ำกว่าหกชั่วโมง แต่สิ่งที่ดึงดูดสมาธิของแพทย์สาวอย่างสิ้นเชิง กลับไม่ใช่ร่องรอยการฆาตกรรมทั่วไปตามตำรานิติวิทยาศาสตร์ที่เธอร่ำเรียนมา มันคือความผิดปกติที่ท้าทายตรรกะทั้งหมดในสมองของเธอ อลิสาก้มตัวลงต่ำ เพื่อเพ่งพินิจรอยสักประหลาดที่ปรากฏเด่นชัดอยู่บริเวณไหปลาร้าด้านซ้าย รอยสักนั้นไม่ใช่หมึกสีดำหรือสีน้ำเงินทั่วไป ทว่ามันกลับมีประกายระยิบระยับคล้ายเกล็ดแร่ธาตุโบราณ ลวดลายขดเคี้ยวไปมาคล้ายอักขระภาษากลุ่มชนเร่ร่อนในยุคสำริด ทว่ากลับมีความซับซ้อนและคมชัดรากับถูกกรีดลงไปในชั้นผิวหนังด้วยความจงใจและแม่นยำระดับไมโครเมตร "ไม่มี... ไม่มีบันทึกไหนในฐานข้อมูลนิติวิทยาศาสตร์สากลที่มีรอยสักรูปแบบนี้" อลิสาพึมพำกับตัวเอง เสียงของเธอเรียบสนทนาและเย็นเยียบ แฝงไว้ด้วยความฉงนที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้ท่าทีผู้เชี่ยวชาญ เธอใช้ปลายคีมโลหะเขี่ยเนื้อเยื่อรอบรอยสักเบาๆ เพื่อตรวจสอบปฏิกิริยาทางเคมี และในวินาทีนั้นเอง กลิ่นหอมจางๆ ประหลาดก็ลอยโชยขึ้นมาปะทะนาสิก กลิ่นที่ไม่อาจพบได้ในศพทั่วไป—กลิ่นของกำยานโบราณและยางไม้สนเรซินที่มักใช้ในพิธีกรรมบูชายانيยุคโบราณ "น่าสนใจดีนี่ครับ ดร.อลิสา... คุณกำลังพยายามค้นหาคำตอบจากซากศพที่กาลเวลาไม่อนุญาตให้เปิดเผยหรือเปล่า" น้ำเสียงทุ้มนุ่มลึกแต่แฝงด้วยความเย้าหยวนและอันตรายดังขึ้นจากความมืดบริเวณมุมอับของห้องชันสูตร อลิสาชะงักมือเล็กน้อย เธอนิ่งค้างไปเสี้ยววินาที ก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปมองผู้มาเยือนด้วยแววตาที่หรี่แคบลงอย่างระแวดระวัง ร่างสูงโปรดของ เรย์มอนด์ ก้าวออกมาจากเงาสลัว แสงไฟสีขาวสาดกระทบโครงหน้าคมคาย จมูกโด่งเป็นสัน และริมฝีปากที่แย้มยิ้มบางเบาอย่างเยือกเย็นในแบบฉบับของนักมานุษยวิทยาผู้ไร้กรอบศีลธรรม เขาสวมเสื้อโค้ทสีดำสนิท ท่าทางสง่างามรากับปีศาจชั้นสูงที่หลุดออกมาจากภาพวาดเรอเนซองส์ แววตาสีเทาเข้มคู่นั้นจ้องมองเธอราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังสนุกสนานกับการต้อนเหยื่อให้จนมุม "ที่นี่คือห้องชันสูตรส่วนบุคคล คุณเข้ามาได้อย่างไร ดร.เรย์มอนด์" อลิสากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบสนทนา ทว่าหนักแน่นและเฉียบคม เธอถอดถุงมือยางออกข้างหนึ่งอย่างใจเย็น สายตาสบประสานกับอีกฝ่ายโดยไม่ยอมหลบเลี่ยง "ความลับของความตายไม่เคยเป็นของใครคนใดคนหนึ่งหรอกครับ คุณหมอ..." เรย์มอนด์ก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะผ่าตัดมากขึ้น ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนอลิสาได้กลิ่นน้ำหอมเจือจางที่ผสมผสานกับกลิ่นอายความลึกลับของเขา "โดยเฉพาะศพที่มี 'รอยตรา' แห่งพันธนาการหมื่นปีเช่นนี้... คุณคิดจริงๆ หรือครับว่ามันเป็นคดีฆาตกรรมธรรมดาที่ตำรวจบ้านๆ จะเข้าใจ" อลิสาขยับตัวยืนบังร่างไร้วิญญาณเอาไว้ครึ่งหนึ่ง ดวงตาคู่สวยฉายแววไม่ยอมแพ้ "สำหรับฉัน ร่างนี้คือหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ ไม่ใช่วัตถุโบราณสำหรับงานวิจัยนอกรีตของคุณ ถอยไปค่ะ เรย์มอนด์ คุณกำลังล้ำเส้นหน้าที่ของฉัน" เรย์มอนด์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวยิ่งอึดอัดและเร่าร้อนขึ้นอย่างประหลาด เขาโน้มตัวลงกระซิบใกล้ใบหูของเธอ จนลมหายใจอุ่นปะทะกับเส้นผมของแพทย์สาว "หน้าที่ของคุณอาจจะสิ้นสุดตรงที่การลงความเห็นว่าเธอตายอย่างไร... แต่การค้นหาว่า 'ใคร' หรือ 'อะไร' เป็นผู้พรากวิญญาณเธอไปจากเงาจันทร์ต่างหาก คือสิ่งที่ผมกับคุณต้องหาคำตอบร่วมกัน" เรย์มอนด์ผละตัวออกช้าๆ พร้อมกับหยิบวัตถุดิบชิ้นเล็กๆ ที่ร่วงหล่นอยู่ใต้เตียงชันสูตรขึ้นมาวางบนฝ่ามือของอลิสา—มันคือเหรียญเงินโบราณที่สลักรูปงูกินหาง ซึ่งมีคราบเลือดสดๆ ติดอยู่ ทั้งที่ศพนี้เสียชีวิตมาแล้วหลายชั่วโมง และที่สำคัญที่สุด... รอยสลักบนเหรียญนั้น ตรงกับลอยสักบนศพไม่มีผิดเพี้ยน อลิสาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจเต้นกระหน่ำด้วยความตกใจปนความอยากรู้ เมื่อตระหนักว่าคดีนี้ไม่ได้มีแค่เรื่องของวิทยาศาสตร์และฆาตกรรม หากแต่มีเงื่อนงำบางอย่างที่เชื่อมโยงกับอดีตอันดำมืดที่เธอพยายามหนีมาตลอด ทันใดนั้น ไฟนีออนในห้องชันสูตรก็กะพริบถี่ๆ สองครั้งก่อนจะดับลงจนเหลือเพียงแสงจันทร์สีนวลที่สาดส่องผ่านช่องกระจกบานแคบใต้เพดาน และในความมืดสลัวนั้นเอง เสียงฝีเท้าฝีรองเท้าหนังหนักๆ จำนวนมากก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก มุ่งตรงมายังประตูกจกของห้องชันสูตรโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดพัก! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งไปในความมืดนี้นะคะ