พิธีกรรมแรก

กลิ่นคาวสนิมเหล็กเข้มข้นจนแทบจะสัมผัสได้ด้วยปลายลิ้น มันไม่ใช่กลิ่นเลือดสดๆ ของสัตว์บูชาตามตำราโบราณที่เรย์มอนด์เคยศึกษา แต่มันคือความเน่าเฟะของศรัทธาที่ถูกบิดเบือนจนบิดเบี้ยว ดร.อลิสาซ่อนตัวอยู่หลังเสาศิลาแลงโบราณในห้องโถงใต้ดินของซากอารยธรรมโบราณ ปอดของเธอพยายามสูดอากาศให้เงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ปลายนิ้วเรียวสวมถุงมือยางสีขาวกำด้ามเหล็กฟอเซปส์ในกระเป๋าเสื้อกาวน์แน่น ราวกับมันเป็นเครื่องรางเดียวที่ช่วยยึดโยงเธอกับโลกแห่งเหตุผลและความเป็นจริง ความเย็นยะเยือกของหินใต้ดินแทรกซึมผ่านเนื้อผ้า แต่ความหนาวเหน็บที่แท้จริงกลับมาจากภาพตรงหน้า... ภาพที่ทำให้แพทย์นิติเวชผู้ผ่านศพมานับร้อยต้องรู้สึกสะท้านวาบไปถึงกระดูกสันหลัง กลางลานพิธี... เงาร่างหลายร่างสวมผ้าคลุมสีดำสนิทกำลังยืนล้อมรอบแท่นหินแกรนิตสีดำสนิท "ความตายไม่ใช่จุดจบ... แต่มันคือการเริ่มต้นของอำนาจที่แท้จริง" เสียงแหบพร่าของผู้ทำพิธีดังสะท้อนก้องกังวานภายใต้เพดานหินอับชื้น เขากำลังยกกริชโบราณที่สลักลวดลายประหลาดขึ้นสูง แสงไฟจากคบเพลิงสาดส่องกระทบใบมีดจนเกิดประกายสีแดงก่ำ ราวกับมันกระหายความเจ็บปวด อลิสาขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงกรอด ดวงตาคู่สวยฉายแววรังเกียจอย่างปิดไม่มิด โครงสร้างทางตรรกะในหัวของเธอพยายามปฏิเสธภาพตรงหน้า แต่สัญชาตญาณทางนิติเวชกลับบันทึกทุกรายละเอียดไว้ รอยกรีดบนร่างไร้ลมหายใจของเหยื่อสาวเคราะห์ร้ายรายนั้น... มุมองศาของบาดแผล ความลึก และทิศทางของคมมีด มันช่างแม่นยำและไร้ซึ่งความปรานี ราวกับถูกกระทำโดยผู้ที่มีความรู้ด้านกายวิภาคอย่างลึกซึ้ง ไม่ใช่แค่พวกคลั่งลัทธิไร้การศึกษา "คุณกำลังมองหาเหตุผลในดินแดนที่ไร้ซึ่งกฎเกณฑ์... นั่นคือความผิดพลาดทางจิตวิทยาที่ร้ายแรงที่สุดของคุณนะ ดร.อลิสา" เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังขึ้นข้างหูทำเอาขนลุกซู่ อลิสาผับตัวกลับตามสัญชาตญาณ พร้อมจะใช้โลหะในมือเป็นอาวุธ แต่ฝ่ามืออุ่นจัดและแข็งแกร่งกลับควաբจับข้อมือของเธอไว้เสียก่อน เรย์มอนด์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะเดปะปนกับอากาศเย็นเยียบในความมืด แววตาสีเทาเข้มของเขาภายใต้เงาแสงเพลิงดูพราวระยับและเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่อ่านไม่ออก "ถอยไป เรย์มอนด์" อลิสาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบจ้องมองเขาอย่างคาดโทษ "คนพวกนั้นกำลังฆ่าคน... และคุณยังยืนใจเย็นอยู่ได้เนี่ยนะ?" เรย์มอนด์ไม่ตอบทันที เขายังคงมองเธอนิ่ง ปลายนิ้วโป้งของเขาไล้ผ่านข้อมือเธอเบาๆ อย่างจงใจในเขตแดนอันตราย รอยยิ้มมุมปากของเขามีความเย้ยหยันเจือจาง "ความตายในพิธีกรรมไม่ได้มีความหมายแค่การฆาตกรรมสำหรับพวกเขาหรอกค่ะ มันคือการแลกเปลี่ยน... เหมือนกับสิ่งที่คุณกำลังทำอยู่ คุณกำลังเอาวิญญาณและความหยิ่งทะนงของตัวเองเข้าแลกเพื่อความจริงทางวิทยาศาสตร์ไม่ใช่หรือไง?" "มันไม่เหมือนกัน!" เธอสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความโกรธเกรี้ยวที่ถูกกดทับไว้ "วิทยาศาสตร์มีหลักฐาน มีความจริง แต่นี่มันคือการฆาตกรรมอำพรางโดยใช้ความงมงายบังหน้า!" "ถ้าอย่างนั้น... ทำไมชีพจรของคุณถึงเต้นเร็วขนาดนี้ล่ะ?" เรย์มอนด์โน้มเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนกลิ่นกายเฉพาะตัวปะปนกับกลิ่นควันไฟและกลิ่นอายความตาย "คุณไม่ได้กลัวความตายของพวกเขานะคะ... คุณกำลังกลัวว่าสิ่งที่พวกเขาเชื่อ อาจจะเป็นความจริงที่วิทยาศาสตร์ไม่มีวันอธิบายได้ต่างหาก" อลิสาชะงัก คำพูดของเขาเหมือนมีฤทธิ์กัดกร่อนจิตใจที่ตั้งมั่นของเธอ สายตาของเธอดึงกลับไปมองที่ลานพิธีอีกครั้ง ทันใดนั้น เสียงสวดมนต์ประหลาดก็ดังขึ้นระงม พร้อมกับเลือดสดๆ ที่ถูกเทราดลงบนจารึกโบราณบนแท่นหิน ภาพของของเหลวสีแดงฉานที่ไหลซึมไปตามร่องอักษรโบราณราวกับมันกำลัง "ดื่มกิน" เลือดนั้นจริงๆ ทำให้หัวใจของแพทย์สาวกระตุกวูบ ทันใดนั้นเอง... ผู้นำพิธีก็หยุดชะงัก เขาดึงผ้าคลุมศีรษะออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ครึ่งหนึ่งถูกไฟไหม้จนเสียโฉม และดวงตาที่เบิกโพงราวกับคนเสียสติ เขากวาดสายตานิ่งมายังความมืดบริเวณที่อลิสาและเรย์มอนด์ซ่อนตัวอยู่ ราวกับเขารู้ว่ามีผู้บุกรุกมาตั้งแต่ต้น "มีคนมาเยี่ยมเรา... แขกผู้ไม่ได้รับเชิญจากโลกแห่งความจริง" เสียงแหบแห้งนั้นกรีดแทงโสตประสาท เรย์มอนด์หรี่ตาลง รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไป ถูกแทนที่ด้วยความเยือกเย็นอันตราย เขาดึงตัวอลิสาให้หลบเข้าที่กำบังที่มิดชิดยิ่งขึ้น พร้อมกับชักอาวุธสั้นโบราณออกมาจากเข็มขัดอย่างเงียบเชียบที่สุด แต่อลิสากลับสังเกตเห็นสิ่งอื่น... บนแท่นหินพิธี ท่ามกลางคราบเลือดและควันธูป เธอมองเห็นวัตถุชิ้นหนึ่งที่เหยื่อผู้เคราะห์ร้ายกำไว้แน่นในวินาทีสุดท้ายก่อนลมหายใจจะดับลง... มันคือเข็มกลัดเงินรูปงูเกี่ยวกระหวัดกับเข็มฉีดยาโบราณ เครื่องหมายประจำตัวของ "มูลนิธิแพทย์อาสาชนบท" ที่เพิ่งถูกยุบไปเมื่อสิบปีก่อน... และเป็นเครื่องหมายเดียวกับที่เธอพบในแฟ้มคดีการเสียชีวิตของพ่อแม่เธอเอง! ดวงตาสีเข้มของอลิสาเบิกกว้างขึ้น ลมหายใจสะดุดกึก ความจริงที่ถูกฝังกลบไว้ในอดีตกำลังพุ่งเข้าชนเธออย่างจังในวินาทีที่วิกฤตที่สุด ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ไปกับ "เงาจันทราลี้ลับ" แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ