แขกไม่ได้รับเชิญกับมื้อเช้าแสนอร่อย

เสียงโครกครากจากท้องของพิมพรรณดังแข่งกับเสียงเครื่องยนต์ดีเซลที่เพิ่งดับลงอย่างน่าอดสู เธอยืนนิ่งค้างอยู่ท่ามกลางแปลงผักสวนครัว ใบหน้าสวยคมฉาบด้วยความหงุดหงิดปนความอับอายเล็กน้อย ดวงตากลมโตหรี่มองเจ้าของรถกระบะคันโตที่กำลังก้าวลงมาอย่างช้าๆ ธันวาปรากฏกายในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอก กางเกงสแลคเข้ารูปที่ดูขัดกับบรรยากาศชนบทสิ้นเชิง เรือนร่างสูงโปร่งและไหล่กว้างนั้นให้ความรู้สึกกดดันอย่างประหลาด ทว่าสิ่งที่สะดุดตาสุดไม่ใช่หน้าตาอันคมคายจนเกือบจะเย็นชาของเขา หากแต่เป็นสภาพใบหน้าที่เริ่มขึ้นผื่นแดงเป็นปื้นและริมฝีปากที่บวมเจ่ออย่างเห็นได้ชัด "คุณ..." พิมพรรณอ้าปากจะเอ่ยทักท้วงเรื่องที่เขาขับรถเกือบเฉยแปลงผักออร์แกนิกของเธอเมื่อครู่ แต่ยังไม่ทันได้เปล่งเสียง ประโยคต่อมาของเขาก็ทำให้เธอต้องกลืนคำพูดลงคอไปทันที "ช่วยด้วยครับ... ผมแพ้เครื่องเทศในหมูสามชั้นนั่น หายใจไม่ออก" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยราบเรียบ กลับแหบพร่าและสั่นเทาเล็กน้อย ร่างสูงเซถลาไปพิงกับตัวรถราวกับจะยืนไม่อยู่ ให้ตายเถอะ! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย! พิมพรรณสบถในใจอย่างหัวเสีย เธอเป็นเชฟนะ ไม่ใช่หมอประจำตำบล! แต่จะให้ยืนมองเพื่อนบ้านใหม่ตายคาที่ดินข้างบ้านก็คงไม่ใช่เรื่องที่มนุษยธรรมจะพึงกระทำ แถมกลิ่นหอมของเครื่องเทศตุ๋นยาจีนที่โชยมาจากกล่องอาหารในมือเขายังเป็นตัวการชั้นดีที่เธอกำลังอยากรู้อยากเห็นพอดี "ยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะคะ! เดินเข้ามาในบ้านสิคะ หรืออยากจะนอนตายคาล้อรถตัวเองตรงนั้น" พิมพรรณสะบัดเสียงใส่ด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะหมุนตัวเดินนำลิ่วเข้าสู่ตัวบ้านทันTโดยไม่รอช้า ภายในห้องครัวสไตล์วินเทจที่สะอาดสะอ้านและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของสมุนไพรสด พิมพรรณไม่รอช้า เธอรีบเปิดตู้เย็นหยิบ "สมุนไพรล้างพิษมิติลับ" ที่เธอแอบซ่อนไว้ในช่องลับอเนกประสงค์—มันคือรากบัวหิมะพันปีและใบชาเขียวโบราณที่มีคุณสมบัติในการขับพิษและลดอาการแพ้อย่างฉับพลัน ซึ่งต่อให้แพทย์แผนปัจจุบันก็ยังต้องทึ่งในฤทธิ์ของมัน ธันวานั่งทรุดตัวลงบนเก้าอี้ไม้สักอย่างหมดแรง ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความทรมานจากอาการแพ้อย่างรุนแรง ดวงตาคมกริบมองร่างบางที่กำลังง่วนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ด้วยความรู้สึกซับซ้อน ผู้หญิงคนนี้... ปากคอเราะร้ายเป็นบ้า แต่แผ่นหลังที่กำลังเร่งมือตำสมุนไพรนั้นกลับดูพึ่งพาได้อย่างน่าประหลาด "ดื่มนี่ซะค่ะ!" พิมพรรณยื่นแก้วเซรามิกบรรจุน้ำสมุนไพรสีเขียวมรกตส่งให้เขาอย่างไม่ค่อยจะเต็มใจนัก "อย่ามองด้วยสายตาแบบนั้น ฉันไม่ได้ใส่ยาพิษให้คุณตายหรอกน่า แค่น้ำลดพิษธรรมดา รีบดื่มเข้าไปแล้วนั่งนิ่งๆ ซะ!" ธันวาไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขารับแก้วนั้นมาดื่มรวดเดียวหมด ถึงรสชาติดจะขมปร่าบาดคอ แต่ไม่ถึงนาทีต่อมา ความรู้สึกร้อนรุ่มและอาการแน่นหน้าอกก็ค่อยๆบรรเทาลงอย่างน่าอัศจรรย์ ลมหายใจที่ติดขัดเริ่มกลับมาเป็นปกติ ร่างกายที่เคยเกร็งเครียดผ่อนคลายลงทันที "วิเศษ..." ธันวาพึมพำเบาๆ ดวงตาคมกริบมองสำรวจหญิงสาวตรงหน้าด้วยความสนใจที่เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ "คุณทำได้ยังไง สมุนไพรบ้านๆ พวกนี้ออกฤทธิ์เร็วยิ่งกว่ายาฉีดในโรงพยาบาลเสียอีก" "ความลับค่ะ!" พิมพรรณตอบเสียงห้วนพลางเอื้อมมือไปแย่งแก้วเปล่ากลับมา "ว่าแต่คุณเถอะค่ะ เป็นใครมาจากไหน ถึงได้ขับรถมาทำตัวรุ่มร่ามแถวสวนผักของชาวบ้านตั้งแต่เช้าตรู่แถมยังมาสร้างภาระให้ฉันอีก ย้ายมาวันแรกก็หาเรื่องให้ปวดหัวซะแล้ว" ธันวายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้ใบหน้าคมคายนั้นดูเจ้าเล่ห์ขึ้นมาถนัดตา "ผมชื่อธันวาครับ... เป็นประธานบริษัทอสังหาฯ ที่เพิ่งลาออกจากตำแหน่งเพื่อมาใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์ และบังเอิญว่า... บ้านหลังข้างๆ ที่ดินผืนงามตรงนี้ เป็นกรรมสิทธิ์ของผมเรียบร้อยแล้ว" พิมพรรณชะงักกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย "ว่ายังไงนะคะ? คุณคือไอ้เศรษฐีบ้าอำนาจที่กว้านซื้อที่ดินแถวนี้จนราคาพุ่งกระฉูดน่ะเหรอ!" "ก็คนเดียวกันนั่นแหละครับ" ธันวาตอบหน้าตาเฉย สายตาพินิจพิเคราะห์มองสำรวจใบหน้าเนียนใสที่ตอนนี้กำลังขึ้นสีแดงด้วยความโกรธ "และดูเหมือนว่า... ผมคงต้องรบกวนฝฝีมือทำอาหารของคุณไปอีกนานเสียแล้วล่ะครับ เพราะดูท่าทาง... กระเพาะของผมคงไม่ยอมรับอาหารจากที่อื่นนอกจากฝีมือคุณอีกต่อไป" ยังไม่ทันที่พิมพรรณจะได้อ้าปากด่าทอชายหนุ่มจอมกะล่อนคนนี้กลับไป เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นอย่างเร่งรีบ พร้อมกับร่างของหญิงสาวในชุดแบรนด์เนมราคาแพงที่พังผายเข้ามาในครัวโดยไม่ได้รับอนุญาต—รตา คู่แข่งทางธุรกิจคนสำคัญของเธอก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าฉาบเครื่องสำอางหนาเตอะ "อุ๊ย ตายจริง..." รตาแสร้งยกมือปิดปากเมื่อเห็นชายหนุ่มหน้าตาดีนั่งอยู่เคียงข้างพิมพรรณในยามเช้า "ฉันไม่ได้มารบกวนเวลาสวีทของคุณกับ... ท่านประธานธันวา หรอกใช่ไหมคะ พิมพรรณ? พอดีฉันเอา 'น้ำพริกสูตรลับ' มาฝากเพื่อนบ้านใหม่... แต่ดูท่าทางแล้ว ท่านประธานคงจะอิ่มอกอิ่มใจกับอาหารเช้าของเธอจนไม่ต้องกินอะไรอย่างอื่นแล้วกระมัง!" บรรยากาศในห้องครัวพลันลดฮวบลงจนติดลบ พิมพรรณหรี่ตามองรตาด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ขณะที่ธันวาขมวดคิ้วมุ่น ปล่อยรังสีความเย็นชาออกมาข่มขวัญผู้มาใหม่ทันที ทว่าก่อนที่สงครามประสาทขนาดย่อมจะเริ่มต้นขึ้น เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงในกระเป๋าของธันวาก็แผדเสียงดังขึ้นขัดจังหวะ ชายหนุ่มก้มลงมองหน้าจอเพียงแวบเดียว สีหน้าผ่อนคลายเมื่อครู่ก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที เขากดรับสายโดยไม่ละสายตาจากพิมพรรณ ทว่าประโยคที่ลอดออกมาจากปลายสายกลับทำให้มือที่กำลังถือแก้วชาของพิมพรรณต้องชะงักค้าง— *"ท่านประธานครับ! แผนกตรวจสอบพบว่าที่ดินแปลงติดสวนของคุณพิมพรรณ มีชื่อผู้ถือครองกรรมสิทธิ์ลับอีกคน... และคนๆ นั้นกำลังเดินทางมาที่นั่นเพื่อพังแปลงผักของคุณพิมพรรณให้ราบคาบภายในสิบนาทีนี้ครับ!"* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะคะ