ทิ้งลาความวุ่นวายสู่ไร่ปลายฟ้า

ใบหย่าราคาห้าล้านบาทถูกผลักข้ามโต๊ะหินอ่อนราคาแพงมาหยุดตรงหน้าพิมพรรณอย่างไม่ไยดี รตาเชิดหน้าขึ้นสูง รอยยิ้มเยาะหยันบนริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกสีแดงเพลิงฉายชัดถึงชัยชนะที่หล่อนกำไว้ในมือ "รับเงินนี่แล้วก็ไสหัวไปซะ พิมพรรณ... คุณมันก็แค่เศษสวะที่ติดสอยห้อยตามธันวามาเพื่อเกาะเขากิน ตำแหน่งภรรยาประธานบริษัทอสังหาฯ หมื่นล้าน มันไม่ใช่ที่ของคนจนตรอกอย่างเธอหรอกนะยะ" เสียงหัวingเยาะของเครือญาติฝ่ายสามีและบรรดาบอร์ดบริหารที่นั่งล้อมรอบส่งเสียงซุบซิบกันระงม ทุกสายตาดูกล้าหาญและเหยียดหยาม ราวกับพิมพรรณเป็นเพียงแมวข้างถนนที่พวกเขากำลังไล่เตะออกจากบ้าน พิมพรรณก้มมองเอกสารแผ่นนั้น แววตาคู่สวยไม่ได้มีความหวาดกลัวหรือร้าวรานอย่างที่พวกมันคาดหวังแม้แต่น้อย เธอกลับยกมุมปากขึ้นยิ้ม—รอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้รำคาญใจจนรตาต้องหุบยิ้มฉับ "เงินห้าล้าน?" พิมพรรณทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่น่าเกรงขาม "รตา... สมองเธอนี่คงมีรอยหยักน้อยกว่าเมล็ดถั่วเขียวในครัวเสียอีก ถึงคิดว่าผู้หญิงที่ถือหุ้นลับสามสิบเปอร์เซ็นต์ของบริษัทในเครือธน The Group จะยอมเซ็นใบหย่าแลกกับเศษเงินทานอสของเธอ" พรึบ! สมุดบัญชีและเอกสารทางกฎหมายตัวจริงถูกตบลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น ท่ามกลางความตกตะลึงจนหน้าถอดสีของทุกคนในห้องประชุม รตาเบิกตากว้างจนแทบถลն มือที่ถือแก้วกาแฟสั่นเทาจนกาแฟหกเลอะเสื้อสูทราคาแพง "เธอ... เธอเอาเอกสารพวกนี้มาจากไหน!" รตาแผดเสียงหวีดร้องด้วยความตกใจ "อยากรู้เหรอคะ? ไว้ไปถามยมบาลเอาเองเถอะค่ะ" พิมพรรณคว้าเอกสารทั้งหมดเก็บใส่กระเป๋าหนังอย่างใจเย็น ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กวาดสายตามองหน้าพวกเหลือบไรที่เกาะสามีเธอสูบเลือดสูบเนื้อทีละคน "ส่วนทะเบียนสมอง... เอ๊ย ทะเบียนสมรส ฉันเป็นคนถือมันอยู่ ถ้าอยากได้คืนนัก ก็ไปฟ้องศาลเอาเองนะคะ!" ประตูกระจกบานใหญ่ถูกผลักปิดลงท่ามกลางความเงียบกริบ พิมพรรณก้าวออกมาสูดอากาศภายนอกตึกสูงระฟ้าด้วยความรู้สึกโล่งใจราวกับยกภูเขาออกจากอก ชีวิตแต่งงานจอมปลอมที่เธอทนสวมหน้ากากอยู่เคียงข้างธันวา—สามีจอมเย็นชาที่วันๆ เอาแต่ทำงานจนแทบไม่มองหน้ากัน จบลงเสียที แม้ลึกๆ จะมีเศษเสี้ยวความเจ็บแปลบในอกเมื่อนึกถึงใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึกของธันวาในวันที่เธอเอ่ยปากขอแยกทาง แต่พิมพรรณก็สะบัดความคิดนั้นทิ้งอย่างรวดเร็ว คนใจร้ายแบบนั้นปล่อยให้เขาอยู่กับงานกองโตจนตายไปคนเดียวเถอะค่ะ! เป้าหมายต่อไปของเธอคือ "ไร่ปลายฟ้า" มรดกชิ้นเดียวที่ยายทวดทิ้งไว้ให้ เป็นที่ดินผืนโตแถบชานเมืองที่ถูกปล่อยทิ้งร้างมานานนับสิบปี ไกลจากความวุ่นวาย ไกลจากผู้คนหน้าเนื้อใจเสือ และที่สำคัญ... มันคือสถานที่ที่เธอจะใช้เริ่มต้นชีวิตใหม่ในแบบ "สโลว์ไลฟ์" ที่ใฝ่ฝัน รถกระบะมือสองคันเก่าแต่เครื่องแน่นเอี๊ยดแล่นเข้ามาจอดสนิทที่หน้าประตูรั้วสนิมเขรอะ บรรยากาศรอบด้านปกคลุมไปด้วยความเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านยอดไม้และกลิ่นอายดินชื้นหลังฝนตกที่หอมสดชื่นจนชวนสูบฉีดปอด พิมพรรณดับเครื่องยนต์ ก้าวลงมาสูดอากาศบริสุทธิ์เต็มปอด สภาพตรงหน้าแทบไม่ต่างจากป่าดิบชื้นย่อมๆ หญ้าคาขึ้นรกสูงท่วมหัว ตัวบ้านไม้สักทองโบราณแม้จะทรุดโทรมไปบ้างตามกาลเวลา แต่โครงสร้างหลักยังคงแข็งแรงทนทาน ท่ามกลางความรกเรื้อนี้เอง พิมพรรณกลับยิ้มกว้างออกมาอย่างมีความสุข มือเรียวสวยลูบคลำสร้อยข้อมือหยกโบราณที่สวมติดตัวไว้ตลอดเวลา *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณใสๆ ดังขึ้นในหัว พร้อมกับมิติพิเศษ—พื้นที่จัดเก็บมหัศจรรย์ขนาดเท่าสนามฟุตบอลที่ซ่อนอยู่ภายในสร้อยหยก ภายในนั้นอัดแน่นไปด้วยเมล็ดพันธุ์พืชหายาก น้ำทิพย์บริสุทธิ์ และอุปกรณ์การเกษตรล้ำสมัยที่เธอสะสมไว้จากการทำภารกิจลับในอดีต "เอาล่ะ... ได้เวลาเนรมิตให้ที่นี่กลายเป็นสวรรค์บนดินแล้วค่ะ" พิมพรรณพับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นเหนือข้อศอก คว้ามีดถางหญ้าในมือเตรียมลุยงานหนัก แต่ก่อนที่เธอจะได้ก้าวเท้าเข้าสู่เขตตัวบ้าน เสียงเครื่องยนต์รถยุโรปคันหรูราคาแพงลิบลิ่วก็แล่นแหวกความเงียบเข้ามาจอดเทียบท้ายรถกระบะของเธอเสียก่อน ประตูรถฝั่งคนขับเปิดออก พร้อมกับร่างสูงสง่าของชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มที่ดูคุ้นตา เส้นผมเซ็ตไว้อย่างเนี้ยบแต่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยเพราะแรงลม ดวงคมกริบเย็นชาคู่นั้นจ้องมองมาที่เธอนิ่งสนิท—ธันวา สามีที่เพิ่งหย่าขาดกันหมาดๆ เมื่อสองชั่วโมงก่อน! ธันวากวาดสายตามองสภาพไร่ร้างตรงหน้าทีหนึ่ง ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมาสบตาภรรยา (เก่า) ที่อ้างตัวว่าเป็นอิสระแล้ว มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และดุดันแบบที่พิมพรรณไม่เคยเห็นมาก่อน "เมียจ๋า..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงกวนประสาท "หนีตามผู้ชายที่ไหนไม่หนี ดันหนีมาซุกตัวอยู่ในป่าช้า... แบบนี้แสดงว่าตำแหน่ง 'คุณนายธนกร' เธอยังไม่อยากหลุดมือใช่ไหม ถึงได้วิ่งมาเรียกร้องความสนใจไกลถึงขนาดนี้?" พิมพรรณอ้าปากค้าง ตาขวางใส่ทันที "ใครเมียคุณ! แล้วคุณตามมาที่นี่ได้ยังไงยะ ตาบ้า!" ธันวาไม่ตอบ เขาเพียงแต่เดินสาวเท้ายาวๆ เข้ามาประชิดตัว กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นกายสะอาดๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนพิมพรรณต้องผถอยหลังกรูด ก่อนที่มือหนาจะคว้าเอวบางไว้มั่น ดึงเธอเข้าไปชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง พร้อมกับก้มกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่ทำเอาหัวใจเธอเต้นรำผิดจังหวะ "ใบหย่ายังไม่ได้เซ็นชื่อฉัน... เพราะฉะนั้น เธอยังเป็นเมียฉันเต็มตัว" ธันวาเว้นจังหวะเล็กน้อย ปล่อยรอยยิ้มละลายใจที่ซ่อนความหิวกระหายบางอย่างไว้ "และในเมื่อตามมาเจอแล้ว... เย็นนี้เธอต้องทำกับข้าวให้ฉันกินเป็นการไถ่โทษ ไม่งั้นฉันจะยึดไร่นี่แล้วสร้างเป็นสนามกอล์ฟซะ!" พิมพรรณเบิกตากว้างด้วยความโกรธ หมอนี่มันหน้าด้านหน้าทนยิ่งกว่ากำแพงเมืองจีนเสียอีก! แต่ยังทันที่เธอจะอ้าปากด่ากลับ ประตูรถกระบะของธันวาก็เปิดผางออก พร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นของ "เครื่องเทศตุ๋นยาจีน" และ "หมูสามชั้นย่างซีอิ๊ว" ที่โชยทะลักออกมาเตะจมูกจนท้องไส้ของพิมพรรณที่ยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้าส่งเสียงโครกครากประท้วงขึ้นมาทันทีอย่างน่าขายหน้า... ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมเดินทางสู่ไร่ปลายฟ้าไปพร้อมกับพิมพรรณนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!