วิญญาณหลงยุคในบ้านไม้ซอมซ่อ

กลิ่นอับชื้นของฟางข้าวเก่าและกลิ่นยาจีนเคี่ยวจนไหม้ติดก้นหม้อคละคลุ้งจนแสบจมูก ทว่าสิ่งที่บาดลึกยิ่งกว่าคือกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยอวลอยู่บริเวณมุมปาก หลินฟางเซียนขยับเปลือกตาอย่างยากลำบาก ความรู้สึกเจ็บแปลบราวนมีใครเอาเข็มเล่มใหญ่มาทิ่มแทงเข้าที่ขมับทั้งสองข้างแล่นริ้วไปทั่วสมอง ภาพสุดท้ายที่เธอจำได้คือเสียงกระแทกอย่างรุนแรงของคอนเทนเนอร์สินค้าในโกดังโลจิสติกส์ยุคใหม่ ก่อนที่ความมืดมิดจะกลืนกินทุกสิ่ง แต่เวลานี้... สัมผัสหยาบกระด้างของผ้าห่มฝ้ายเก่าๆ ที่เต็มไปด้วยรอยปะชุน และเสียงลมหนาวที่พัดลอดช่องไม้ไผ่สานของผนังห้อง กลับไม่ใช่ห้องพักฟื้นในโรงพยาบาลอย่างแน่นอน "นังตัวดี นอนหายใจรวยรินเป็นผีใกล้ตายอยู่ในห้องนี้ ตั้งใจจะให้ตระกูลโจวของพวกเราต้องอัปยศอดสูไปถึงไหนกัน!" เสียงแหลมสูงบาดหูที่แผดดังขึ้นจากนอกประตูกระดานไม้ผุๆ ทำให้สติที่กระจัดกระจายของฟางเซียนกลับมารวมตัวกันอย่างรวดเร็ว สมองของแพทย์แผนจีนและนักธุรกิจสาวผู้ผ่านสมรภูมิการค้ามาโชกโชนวิเคราะห์สถานการณ์โดยสัญชาตญาณ ความทรงจำแปลกปลอมที่ไหลทะลักเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตกบอกเธอว่า... เธอยังไม่ตาย แต่ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของ 'หลินฟางเซียน' สะไภ้รองแห่งตระกูลโจว ในยุค 1970 ยุคสมัยที่ข้าวยากหมากแพง ผู้คนต้องปากกัดตีนถีบเพื่อความอยู่รอด และที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้น ร่างนี้กำลังถูกปล่อยให้นอนรอความตายด้วยไข้ป่า เพียงเพราะแม่สามีตระกูลโจวเสียดายเงินค่าหมอสองเหมา! ฝ่ามือแห้งผากที่เต็มไปด้วยรอยด้านกำเข้าหากันแน่น ฟางเซียนแค่นหัวเราะในลำคออย่างเยียบเย็น ปล่อยให้คนรอความตายอย่างนั้นหรือ? ฝันไปเถอะ! ในพจนานุกรมของไป๋เป่าเปา... เอ๊ย ของหลินฟางเซียนคนนี้ ไม่มีคำว่ายอมแพ้ให้โชคชะตาตบหน้าฟรีๆ แน่นอน "แม่ครับ... ฟางเซียนนาง... นางตัวร้อนจัดมากเลยนะฃรับ หน้าซีดจนไม่เหลือสีเลือดแล้ว ปล่อยไว้แบบนี้..." เสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความกังวลและร่องรอยของความเจ็บปวดดังแทรกขึ้นมา "ปล่อยไว้แล้วมันทำไมวะ ไอ้ลูกอกตัญญู!" แม่เฒ่าโจวแผดเสียงแหลมยิ่งกว่าเดิมจนผนังไม้สั่นสะเทือน "แกจะเอาเงินที่ไหนไปรักษาพยาบาลมันฮึ? เงินเก็บก้นหีบข้าต้องเอาไว้ซื้อเมล็ดพันธุ์พืชสำหรับฤดูเพาะปลูกหน้า นังนี่มันเป็นแค่สะไภ้ที่ซื้อมาด้วยแป้งสาลีสองถุง ไร้ประโยชน์ ผลิตลูกก็ยังไม่ได้แถมยังตัวกินข้าวเปล่าประโยชน์ ถ้ามันจะตายก็ให้มันตายไปซะ จะได้ไม่เปลืองเสบียงในบ้าน!" ฟางเซียนหรี่ตาลง ประกายตาวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ ตระกูลโจวแห่งหมู่บ้านหงXิง ช่างใจดำอำมหิตสมคำร่ำลือในความทรงจำจริงๆ โจวหยาง สามีของร่างนี้ที่เพิ่งปลดประจำการกลับมาจากกองทัพด้วยสภาพร่างกายที่บาดเจ็บและซื่อตรงจนเกือบโง่ กำลังยืนกำหมัดแน่นอยู่หน้าประตู เสียงลมหายใจที่พ่นออกมาด้วยความอัดอั้นตันใจสะท้อนความไร้ทางออกของชายหนุ่มผู้ถูกพันธนาการด้วยความกตัญญูจอมปลอม ฟางเซียนค่อยๆ พยุงร่างอันสะท้อนความอ่อนแอของตนเองลุกขึ้นนั่ง อาการวิงเวียนศีรษะแล่นพล่านจนเกือบเซ แต่เธอกัดฟันกรอด ใช้มือข้างหนึ่งยันเสาเรือนผุๆ ไว้ ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบห้องแคบๆ ที่มีเพียงเตียงเตาเก่าๆ และโต๊ะไม้โทรมๆ ตัวหนึ่ง ทันใดนั้นเอง ความรู้สึกอุ่นวาบก็แล่นแปลบขึ้นมาที่กลางฝ่ามือ มิติลับฟาร์มวิเศษที่เธอสะสมไว้ในมือถือยุคปัจจุบัน... ตามติดวิญญาณเธอทะลุมิติมาด้วย! จิตใต้สำนึกของเธอวูบไหวเพียงชั่วพริบตา พื้นที่กว้างใหญ่ไพศาลอุดมสมบูรณ์เต็มไปด้วยสมุนไพรล้ำค่า แปลงผักสดเขียวขจี และคลังสินค้าแปรรูปปรากฏขึ้นในห้วงความคิด ฟางเซียนมุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและกลิ่นอายของนักล่าผู้กุมไพ่เหนือกว่าในมือ *แอ๊ด...* เสียงประตูไม้ผุกร่อนถูกผลักเปิดออกอย่างแรง จนแม่เฒ่าโจวที่กำลังยืนเท้าสะเอวด่าทออยู่หน้าห้องถึงกับสะดุ้งโหย่งถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ดวงตาฝ้าฟางเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นร่างสะไภ้รองที่ควรจะนอนรอความลมหายใจเฮือกสุดท้ายบนเตียง เดินออกมาเผชิญหน้าด้วยท่าทีสง่างามและแววตานิ่งสนิทที่ทรงพลังจนน่ากลัว "ใครบอกท่านแม่ว่าฉันจะตายง่ายๆ กันคะ?" เสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏบนริมฝีปากซีดเซียว "เงินค่ารักษาพยาบาลสองเหมาที่ท่านแม่เสียดายนักหนา... เกรงว่าถ้าฉันตายไปตอนนี้ วิญญาณผีร้ายของฉันคงได้มาหลอกหลอนตระกูลโจวทุกค่ำคืน จนกว่าพวกท่านจะกระอักเลือดตายตามกันไปข้างหนึ่งแน่นอนค่ะ!" "น่ะ... นัง... นังผีดิบ!" แม่เฒ่าโจวหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว ปากสั่นระริกจนพูดไม่ออก นางถอยกรูดไปหลบหลังลูกชายคนโตที่เพิ่งเดินเข้ามาสมทบ ฟางเซียนไม่สนใจแม่สามีจอมสูบเลือด นางหันไปสบตากับชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ไหล่กว้างที่ยืนแข็งทื่ออยู่ข้างประตูกลางลานบ้าน โจวหยาง... สามีที่ผู้คนต่างบอกว่าซื่อบื้อจนน่าสงสาร ดวงตาคมกริบแต่หม่นหมองคู่นั้นกำลังจ้องมองมาที่นางด้วยความตกตะลึงระคนโล่งใจ ลึกซึ้ง และร้อนรุ่มราวกับเปลวเพลิงที่ถูกจุดขึ้นในความมืดมิด บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลงชั่วขณะ ท่ามกลางความตึงเครียดที่ปกคลุมทั่วลานบ้าน ทันใดนั้นเอง... กลิ่นหอมกรุ่นของ 'ซุปไก่ตุ๋นโสมภูเขาป่า' อันเข้มข้นและเย้ายวนใจอย่างประหลาด ก็โชยทะลักออกมาจากอากาศว่างเปล่า ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งบ้านไม้ซอมซ่อและเตะจมูกของทุกคนที่ยืนอยู่ ณ ที่นั้นอย่างจัง!