สถาปนิกกับอีเวนต์แรกพบ

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะประชุมกระจกนิรساสหนาเตอะดัง "ปัง" สะท้อนก้องห้องประชุม V.I.P ชั้นสี่สิบของตึกระฟ้าใจกลางเมือง มันไม่ใช่เสียงของการแสดงความโกรธเกรี้ยวแบบไร้เหตุผล แต่เป็นสัญลักษณ์ของการประกาศสงครามอย่างเป็นทางการระหว่างสองขั้วอำนาจในโปรเจกต์ "Party Room" ที่กำลังจะพลิกวงการอีเวนต์และสถาปัตยกรรมไทย "ถ้าคุณธนบดีคิดว่าโครงสร้างเหล็กดัดโค้งพาราโบลาตัวนี้มันเกะกะและไม่เอื้อต่อการจัดบูธปาร์ตี้... ผมเกรงว่าคุณควรกลับไปศึกษาหลักการกระจายน้ำหนักของสถาปัตยกรรมร่วมสมัยมาใหม่นะครับ หรือไม่ก็... ไปจ้างวิศวกรฝึกหัดแถวปากซอยมาออกแบบให้แทน" คณิน หรือที่ทีมงานลับหลังเรียกว่า "คุณสถาปนิกหน้าตาย" เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าทุกพยางค์ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักได้รูปนั้นเคลือบไว้ด้วยน้ำแข็งแห้งที่พร้อมจะกัดกร่อนความมั่นใจของคู่สนทนาให้มอดไหม้เป็นจุล ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงเหลี่ยมคมกวาดมองร่างโปร่งในชุดสูทโอเวอร์사이즈สีครีมที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่แยแส ธนบดี หรือ บีม ผู้จัดงานอีเวนต์มือทองที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครในวงการ พ่นลมหายใจพรืดออกมาทางจมูกอย่างเหลืออด ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความหมั่นไส้ รอยยิ้มมุมปากถูกยกขึ้นครึ่งหนึ่ง—รอยยิ้มที่เป็นเครื่องหมายการค้าว่า "คุณกำลังหาเรื่องผิดคนแล้วไอ้คุณสถาปนิก" "โอ้โห คุณคณินครับ..." ธนบดีลากเสียงยาวอย่างจงใจ ก๊อกปลายนิ้วเรียวลงกับขอบโต๊ะเป็นจังหวะ "ผมก็นึกว่าสถาปนิกผู้ยิ่งใหญ่ระดับรางวัลแลนด์มาร์กแห่งปีจะมีความยืดหยุ่นในสมองมากกว่านี้เสียอีก นี่โครงสร้างพาราโบลาบ้าบออะไรของคุณนั่น มันกินพื้นที่โซน VIP ไปเกือบครึ่ง ฮอลล์นะครับไม่ใช่โบสถ์คาทอลิก จะให้แขกมากระโดดโลดเต้นแล้วหัวโขกคานเหล็กของคุณตายคาที่ก่อนงานเลิกหรือไงครับ?" บรรยากาศในห้องประชุมอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ทีมงานฝ่ายจัดอีเวนต์และทีมสถาปนิกที่นั่งประกบข้างต่างพากันกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือน ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะขยับตัว เพราะต่างรู้ดีว่านี่คือการปะทะกันระหว่าง "ความสมบูรณ์แบบทางโครงสร้าง" ที่คณินยึดมั่น กับ "ประสบการณ์ความสนุกแบบไร้ขีดจำกัด" ที่ธนบดีไม่มีวันยอมประนีประนอม คณินแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบตึงอยู่เสมอนั้นขยับเข้าใกล้ขอบโต๊ะอีกนิดเพื่อสร้างแรงกดดัน "ถ้าคุณเข้าใจคำว่า 'พื้นที่สร้างสรรค์' มากกว่าการยัดเยียดบูธขายของชำลงไปในฮอลล์ คุณคงไม่พูดจาไร้รสนิยมแบบนี้ออกมาหรอกนะครับ คุณธนบดี" "ไร้รสนิยมเหรอ?!" ธนบดีดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือทั้งสองข้างทาบลงบนโต๊ะประชุมโน้มตัวไปข้างหน้าเพื่อสบตากับอีกฝ่ายในระยะประชิด ความโกรธทำให้พวงแก้มใสขึ้นสีระเรื่ออย่างน่ามอง "ปากคอเราະร้ายแบบนี้... ชาตินี้เคยมีใครบอกไหมครับว่าคุณมันน่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก!" "มีคนบอกผมบ่อยครับ... แต่ส่วนใหญ่พวกเขาก็ยังต้องยอมเซ็นสัญญาจ้างผมอยู่ดี" คณินตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความสะเทือนใจแม้แต่น้อย ซ้ำร้ายเขายังเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ ราวกับท่าทีเกรี้ยวกราดของคนตรงหน้าเป็นเพียงแค่การแสดงละครลิงแก้เซ็ง ธนบดีอยากจะหยิบแฟ้มเอกสารฟาดหน้าหล่อๆ นั่นสักทีสองทีให้หายแค้น ความซึนและปากปีจอของสถาปนิกหนุ่มคนนี้มันเกินเยียวยา แต่ติดอยู่ที่ว่า... สายตาคมกราบที่มองมาเมื่อครู่ มันดันมีประกายบางอย่างที่ทำให้หัวใจเจ้ากรรมของเขาเกิดเต้นผิดจังหวะขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย *ให้ตายสิ บีม นายกำลังคิดบ้าอะไรอยู่! ผู้ชายปากเสียแบบนี้เนี่ยนะที่ทำให้ใจแกเต้น?* ธนบดีด่าทอตัวเองในใจ พยายามรวบรวมสติแล้วเชิดหน้าขึ้นสูงเพื่อรักษาฟอร์ม "โอเค! ในเมื่อเราตกลงกันไม่ได้เรื่องแปลนฮอลล์..." ธนบดีสูดหายใจเข้าลึกเพื่อปรับโทนเสียงให้กลับมาเป็นมืออาชีพ หยิบแท็บเล็ตคู่ใจขึ้นมาสไลด์หน้าจอ "งั้นเรามาวัดกันที่หน้างานจริง วันพรุ่งนี้ตอนสิบโมงเช้าที่พื้นที่จริง ไซต์งานก่อสร้างตึกใหม่โซน D ผมจะไปยืนรอคุณที่นั่น ถ้าโครงสร้างที่คุณอวดนักอวดหนามันเวิร์กจริงตามปากว่า... ผมจะยอมกินกาแฟดำฝีมือคุณสัปดาห์นึงเต็มๆ แต่ถ้ามันพังไม่เป็นท่า..." ธนบดีเว้นจังหวะ เลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นกาแฟคั่วบดจากตัวของคณินลอยเข้าแตะจมูกจนสถาปนิกหนุ่มถึงกับชะงักไปชั่วขณะ "...คุณต้องยอมทำตามทุกอย่างที่ผมสั่งในโปรเจกต์นี้ ห้ามเถียง ห้ามหงุดหงิด และต้องเชื่อฟังผมคนเดียว... ตกลงไหมครับ?" คณินนิ่งงันไป ดวงตาคมกราบมองสำรวจใบหน้าเนียนใสที่อยู่ใกล้แค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่บริเวณปลายคางทำให้สถาปนิกหนุ่มผู้เยือกเย็นรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟอ่อนๆ วิ่งพล่านไปทั่วแผ่นหลัง เขาไม่ชอบให้ใครมาท้าทาย... และยิ่งไม่ชอบแพ้ใคร แต่นัยน์ตาคู่แพรวพราวที่กำลังท้าทายเขากลับมีแรงดึงดูดบางอย่างที่สลัดหลุดได้ยากเหลือเกิน มุมปากของคณินกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มที่แทบไม่มีใครเคยได้เห็นบ่อยนัก มันทั้งดุดัน อันตราย และทรงเสน่ห์จนธนบดีเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "รับคำท้าครับ..." คณินโน้มตัวสวนกลับไปกระซิบชิดริมหใบหูขาวสะอาด น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนคนฟังขนลุกซู่ "และเตรียมตัวเตรียมใจไว้ได้เลยนะครับคุณธนบดี... เพราะกาแฟดำฝีมือผม มันจะทำให้คุณลืมไม่ลงไปตลอดชีวิต" ยังไม่ทันที่ธนบดีจะได้อ้าปากสวนกลับคำพูดกำกวมและชวนใจเต้นรำนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสองครั้งก่อนที่บานประตูห้องประชุมจะถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน พร้อมกับการก้าวเข้ามาของร่างสูงสง่าในชุดสูทสากลสีเทาเข้ม ใบหน้าคมคายเปื้อนรอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปในพริบตา "ขอโทษที่มาช้านะครับ พอดีการจราจรข้างล่างค่อนข้างติดขัด..." ชายหนุ่มผู้มาใหม่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ก่อนจะกวาดสายตามองคนทั้งคู่ที่ยืนประชิดกันในระยะอันตราย "อ้าว... ดูเหมือนผมจะเข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าครับเนี่ย?" ธนบดีเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าของแขกไม่速ก้าวเข้ามาใหม่ ส่วนคณินกลับหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีความไม่พอใจแผ่พุ่งออกมาจากตัวสถาปนิกหนุ่มทันทีเมื่อเห็นว่าใครคือผู้ที่ก้าวเข้ามาขัดจังหวะการเผชิญหน้าของพวกเขาในวินาทีชี้ชะตานี้! -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปิดประตูสู่โลกของสถาปนิกสายซึนกับอีเวนต์ออกาไนเซอร์ปากเก่งคนนี้นะครับ