ตอนที่ 1 ระบบแจ้งเตือนเริ่มทำงาน

"ถ้าฉันเห็นนายกล้าทำตัวรุ่มร่ามกับเพื่อนฉันอีกแม้แต่ครั้งเดียว ต่อให้กรรมการเป่านกหวีดห้าม นายก็จะได้นอนหยอดน้ำข้าวต้มยาวไปตลอดฤดูกาลแข่งขันแน่... ธาม!" น้ำเสียงห้าวห้วนกังวานใสแต่เต็มไปด้วยไอสังหารของ 'พะพาย' ดังสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณโรงยิมเอนกประสงค์หลังคณะวิทยาศาสตร์การกีฬา ร่างบางในชุดวอร์มสีดำสนิทก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปประชิดตัวร่างสูงโปร่งของกัปตันทีมบาสเกตบอลมหาลัยอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตากลมโตสีนิลจ้องเขม็งไปยังใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่ประดับด้วยรอยยิ้มมุมปากกวนประสาท ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของ 'ธาม' ชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าอันตรายที่สุดในรั้วมหาวิทยาลัยแห่งนี้ ทั้งในแง่ของฝีมือในสนามและการบริหารเสน่ห์ที่ทำเอาสาวๆ ใจละลาย ธามเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่สะทกสะท้าน เขายกมือขึ้นกอดอก ปล่อยให้ความสูงเกือบร้อยเก้าสิบเซนติเมตรของตัวเองสร้างแรงกดดันใส่หญิงสาวตรงหน้า แต่พะพายหาได้แคร์ไม่ เธอยืนหยัดเผชิญหน้าด้วยส่วนสูงร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตรที่ถือว่าสูงในหมู่ผู้หญิง ทว่าเมื่อเทียบกับเขาแล้วเธอกลับดูตัวเล็กไปถนัดตา "พูดจารุนแรงจังนะครับ น้องพะพาย... พี่แค่ช่วยเก็บสมุดโน้ตให้เพื่อนเราเฉยๆ หรือว่าหนmemories ของน้องจะสั้นจนจำไม่ได้ว่าใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายทำมันหล่นไว้เอง?" ธามเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟัง ทว่าแฝงความกวนประสาทไว้ทุกอณู ดวงตาคมกริบสีสนิมเหล็กพินิจพิจารณาร่างเพรียวบางที่หอบหายใจน้อยๆ จากการวิ่งวุ่นตามหาเพื่อนสนิทมาครึ่งค่อนวัน "ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่อง! นายคิดเหรอว่าฉันไม่รู้ทันมุกตื้นๆ ของนาย? หยอดคำหวานใส่ยัยมีนเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากการซ้อมยุทธวิธีของคณะเราสินะ... บอกไว้ก่อนเลยว่าลูกไม้ตื้นๆ แบบนี้ใช้กับเด็กวิทย์กีฬาไม่ได้ผลหรอกครับ!" พะพายสวนกลับทันควันโดยไม่ยอมปล่อยให้ช่องว่างของการสนทนาตกเป็นของฝ่ายตรงข้าม เธอใช้ปลายนิ้วชี้หน้าเขาอย่างคาดโทษ ธามหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นดังสะท้อนอยู่ในอกกว้าง เขาก้าวเท้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนพะพายต้องเผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นกายสะอาดสดชื่นเจือกลิ่นอายเหงื่อจางๆ ตามประสาคนเพิ่งเล่นกีฬาเสร็จ มันเป็นระยะห่างที่อันตรายเกินไปสำหรับหัวใจที่เต้นผิดจังหวะอย่างไม่รู้สาเหตุของเธอ "พี่ไม่ได้ว่างขนาดนั้นหรอกน่า... อีกอย่าง คนที่น่าสนใจกว่าสมุดโน้ตเล่มนั้น ยืนอยู่ตรงหน้าพี่นี่ต่างหาก" ธามกระซิบเสียงพร่า แววตาพราวระยับที่เคยฉายแววแบดบอยเจ้าชู้เมื่อครู่ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำบางอย่างที่ทำเอาพะพายรู้สึกร้อนผ่าวที่พวงแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ "ไอ้... ไอ้คนฉวยโอกาส!" พะพายสะบัดหน้าหนีเพื่อซ่อนรอยแดงบนใบหน้า เธอหมุนตัวกลับเตรียมจะเดินหนีจากสถานการณ์ชวนใจสั่นนี้ให้เร็วที่สุด ก่อนที่สติสัมปชัญญะของเธอจะพังทลายลงไปมากกว่านี้ "เฮ้ ระวังหน่อย..." เสียงทุ้มเอ่ยเตือนไล่หลังมา แต่ไม่ทันเสียแล้ว ร่างเพรียวที่เดินดุ่มๆ ด้วยความหงุดหงิดสะดุดเข้ากับข้อต่อท่อระบายน้ำบริเวณทางเดินด้านข้างโรงยิมเข้าอย่างจัง พะพายหลับตาปี๋เตรียมรับแรงกระแทกกับพื้นคอนกรีตแข็งๆ ทว่า... แรงกระแทกที่คาดการณ์ไว้กลับไม่เกิดขึ้น มีเพียงอ้อมแขนแข็งแกร่งคู่หนึ่งที่คว้าเอวบางเอาไว้ได้ทัน พร้อมกับร่างสูงที่เซถลาตามแรงโน้มถ่วงล้มลงไปพ่วงกันกลิ้งหลุกๆ ไปหลบอยู่หลังกองลังไม้เก่าหลังโรงยิม ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของคนทั้งคู่ พะพายลืมตาขึ้น พบว่าใบหน้าของเธออยู่ห่างจากปลายจมูกโด่งเป็นสันของธามเพียงแค่คืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มสางจนเธอรู้สึกชาไปหมด สมองของหญิงสาวขาวโพลนราวกับสัญญาณโทรทัศน์ไร้คลื่น "เอ่อ... คือ..." พะพายอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับเหตุการณ์เฉพาะหน้าที่เกิดขึ้นรวดเร็วเกินไป "ชูส์..." ธามส่งเสียงปราบเบาๆ พร้อมกับใช้นิ้วชี้แตะริมฝีปากตัวเองเชิงบอกให้เงียบ ดวงตาคมกริบส่งสัญญาณเตือนไปยังพื้นที่โล่งแจ้งด้านหน้ากองลังไม้ พะพายขมวดคิ้วด้วยความฉงน เธอค่อยๆ เอี้ยวตัวหลบมุมลังไม้ออกไปมองยังลานกว้างด้านนอก ภาพที่ปรากฏแก่สายตากลับทำให้ความโกรธเกรี้ยวและอาการใจสั่นเมื่อครู่อันตรธานหายไปจนหมดสิ้น กลายเป็นความเงียบงันด้วยความประหลาดใจ ภายใต้แสงเงาของร่มไม้ใหญ่... ธามผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นกัปตันทีมบาสเกตบอลเลือดร้อนและปากร้ายที่สุดในมหาลัย กำลังนั่งยองๆ ลงกับพื้นอย่างระมัดระวัง สองมือหนาประคองลูกแมวสีส้มลายเสือตัวจิ๋วที่ส่งเสียงร้อง 'เหมียว' แผ่วเบาออกมาอย่างน่าสงสาร บนพื้นมีฝากล่องพลาสติกใสบรรจุนมวัวสำหรับสัตว์เลี้ยงวางอยู่ใกล้ๆ ธามใช้ปลายนิ้วเขี่ยคางเจ้าเหมียวตัวน้อยเบาๆ ใบหน้าที่เคยดูหยิ่งยโสและเต็มไปด้วยความทระนงเมื่อครู่ กลับอ่อนโยนลงอย่างเหลือเชื่อ รอยยิ้มจางๆ ที่ปรากฏบนมุมปากของเขานั้น... มันดูอบอุ่นและจริงใจเสียจนพะพายเผลอกลั้นหายใจไปชั่วขณะ *นี่สินะ... มุมลับที่ไม่มีใครเคยเห็นของนายตัวร้าย* พะพายคิดในใจ ดวงตากลมโตมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย ความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความฉงนสนเท่ห์ ทว่า ในจังหวะที่พะพายกำลังเพลิดเพลินกับการแอบมองภาพมุมิที่ไม่คาดคิดอยู่นั้นเอง... *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณดังก้องกังวานขึ้นในโสตประสาทของพะพาย ราวกับมีใครเอาลำโพงมาจ่อไว้ข้างหู มันไม่ใช่เสียงจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อวอร์ม แต่เป็นเสียงคล้ายระบบดิจิทัลล้ำยุคที่ดังมาจากความว่างเปล่าเบื้องหน้า! พะพายสะดุ้งสุดตัว เผลอผถ่าตัวถอยหลังจนแผ่นหลังไปกระแทกเข้ากับลังไม้ด้านหลังเสียงดังโครมคราม ธามหันขวับมามองตามเสียงด้วยความตกใจ ทว่ายังไม่ทันที่ใครจะได้เอ่ยปากพูดอะไร หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสแจ๋วขนาดเท่าฝ่ามือ ก็พุ่งทะยานขึ้นมาลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศตรงหน้าพะพายอย่างดะดื่นตา! [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบเป้าหมายที่มี "ค่าความซึ้งใจ" ระดับวิกฤต!] [ระบบสุ่มสกิลปริศนา (Mysterious Random Skill System) ทำการเชื่อมต่อกับโฮสต์: พะพาย สำเร็จ 100%] [สถานะโฮสต์ปัจจุบัน: กำลังตกอยู่ในสถานการณ์ "ลักลอบมองความลับของแบดบอย"] [ภารกิจพิเศษฉุกเฉินระดับ D เริ่มต้นขึ้น: เข้าไปร่วมแบ่งปันช่วงเวลาน่ารักกับเป้าหมาย (ธาม) ภายในเวลา 3 นาที หากไม่ปฏิบัติภารกิจ จะถูกลงโทษด้วยการ "สูญเสียความสามารถในการทรงตัวชั่วคราว"] พะพายอ้าปากค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างจนแทบจะถסתออกมานอกเบ้า เธอยกมือขยี้ตาตัวเองแรงๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า หวังว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงอาการตาฝาดจากการวิ่งเหนื่อยเกินไป แต่ทว่า... ตัวหนังสือดิจิทัลเรืองแสงสีฟ้าสดใส รวมถึงสเกลนับถอยหลังถอยหลัง (2:59... 2:58...) ที่กำลังกระพริบเตือนสีแดงฉานนั้น กลับชัดเจนยิ่งกว่าวิชาแคลคูลัสในห้องเรียนเสียอีก! ธามที่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ กำลังยืนกอดอกมองหน้าพะพายด้วยแววตาสงสัยระคนขบขัน เนื่องจากเขาเห็นหญิงสาวทำท่าทางประหลาด ทำตาโตใส่ความว่างเปล่าและพึมพำคนเดียวเบื้องหน้า "เธอเป็นอะไรไป... ยัยตัวแสบ? หรือว่าเมื่อกี้ตอนล้ม หัวไปฟาดพื้นเข้าจนสมองกระทบกระเทือน?" ธามเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกวนประสาทตามเคย พร้อมกับยื่นมือหนามาตรงหน้าเธอเชิงจะช่วยพยุงให้ลุกขึ้น แต่พะพายกลับไม่ได้ยินเสียงกวนๆ นั้นแม้แต่น้อย สมองของเธอกำลังรวนเรอย่างหนักเมื่อตัวเลขนับถอยหลังของระบบปริศนาขยับเข้าใกล้เลขศูนย์เข้าไปทุกที และที่แย่ไปกว่านั้นคือ... ขาของเธอกำลังเริ่มชาไร้ความรู้สึกตามคำขู่ของระบบจริง! *บ้าเอ๊ย! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?!* พะพายรำพันในใจอย่างตื่นตระหนก ก่อนที่สายตาของเธอจะประสานเข้ากับดวงตาคมกริบของธามที่ยืนรอการตอบสนองจากเธออยู่ตรงหน้า... และเวลานับถอยหลังของระบบก็เหลือเพียงแค่ 10 วินาทีสุดท้ายเท่านั้น! --- **ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของ "สแลมดังก์สื่อรัก" เสมอมานะครับ**