ตอนที่ 2 ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

“ขยับปากพูดอีกคำเดียว... ผมจะทำให้คุณเสียใจที่เกิดมามีความอยากรู้อยากเห็นในวันนี้ครับ พะพาย” แรงกดจากฝ่ามือหนาที่ตรึงข้อมือของผม—ไม่ใช่สิ ต้องบอกว่าข้อมือของยัยตัวแสบอย่างพะพายเอาไว้กับผนังห้องเก็บอุปกรณ์กีฬา—มันหนักแน่นและเต็มไปด้วยไอคุกคาม กลิ่นเหงื่อจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้ของธามอบอวลอยู่ในพื้นที่แคบๆ นี้ พะพายไม่ได้ดูหวาดกลัวอย่างที่ผมคาดหวังไว้ ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องตอบด้วยความท้าทาย แม้ลมหายใจจะหอบถี่จากการถูกต้อนจนมุม เธอก็ยังเชิดคางขึ้นเล็กน้อย “คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน กัปตันธาม... และไอ้ ‘ความลับ’ ของคุณน่ะ ถ้ามันไม่ได้แลกมาด้วยการที่ฉันต้องถูกไล่ออก ผมว่าคุณน่าจะหาทางจัดการกับมันให้ดีกว่าการมาขู่ผู้หญิงที่ห้องเก็บอุปกรณ์นะ” เสียงของเธอสั่นเล็กน้อยแต่หนักแน่น ผมโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงความร้อนจากผิวหน้าของเธอที่พุ่งสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความใกล้ชิดขนาดนี้เป็นอาวุธที่อันตรายที่สุดในการสยบความดื้อรั้น และผมก็ไม่ลังเลที่จะใช้มัน “ความลับที่ว่า... มันคือความสามารถในการ ‘เลเวลอัป’ ร่างกายผ่านการซ้อมบาสฯ โดยที่ไม่ต้องลงแข่งจริงน่ะเหรอ?” ผมกระซิบข้างหูเธอ เสียงต่ำพร่า พะพายชะงักไปทันที ดวงตาคู่นั้นเบิกกว้างด้วยความตกใจอย่างปิดไม่มิด นี่คือสิ่งที่เธอเห็น... สิ่งที่ ‘ระบบ’ ของเธอบอกว่ามันคือความลับสุดยอดที่ไม่มีใครมองเห็นได้ นอกจากคนที่ ‘เชื่อมโยง’ กัน *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณจากระบบในหัวของพะพายดังขึ้นจนผมเองก็เกือบจะหลุดขำ ความเงียบในห้องนี้มันเงียบมากจนผมได้ยินเสียงกลไกแห่งโชคชะตาที่กำลังทำงาน “คุณ... คุณเห็นมันได้ยังไง?” เธอถาม เสียงแผ่วลงอย่างชัดเจน “นั่นไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องรู้ครับ” ผมผละออกมาเล็กน้อย กอดอกมองคนตัวเล็กที่ดูเหมือนจะหมดฤทธิ์ลงชั่วคราว “แต่สิ่งที่ต้องรู้คือ... ต่อจากนี้ไป คุณต้องมาเป็น ‘ผู้ช่วยส่วนตัว’ ในการจัดการตารางซ้อมของผมทุกวัน แลกกับการที่ผมจะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ และไม่ทำให้ชีวิตมหาลัยของคุณต้องพังทลายลง” “นี่มันการมัดมือชกชัดๆ! นายมันคนสารเลว!” “คำชมครับ” ผมยิ้มมุมปาก “คุณมีเวลาคิดสามวินาที ถ้าไม่ตกลง ผมก็จะปล่อยให้คนทั้งมหาลัยรู้ว่ายัยตัวแสบปีหนึ่งมีระบบประหลาดคอยชี้นำทาง... เชื่อสิว่าผลลัพธ์มันไม่สนุกหรอกนะ” พะพายขบกรามแน่น เธอกำหมัดจิกฝ่ามือตัวเอง ผมเห็นแถบค่า ‘ความอดทน’ ที่ลอยจางๆ อยู่เหนือหัวเธอ มันกำลังลดลงฮวบฮาบด้วยความโกรธที่พุ่งสูงขึ้น “สาม...” “นายมัน...” “สอง...” บรรยากาศรอบข้างบีบคั้นราวกับมีแรงดันมหาศาลกดทับเอาไว้ ผมกำลังเล่นเกมจิตวิทยากับคนที่เปรียบเสมือนจุดอ่อนของระบบที่ผมเฝ้าตามหามานาน “หนึ่ง...” “...ตกลง! แต่แค่นี้ชั่วคราวนะ!” ผมแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะปล่อยข้อมือของเธอให้เป็นอิสระ พะพายถอยกรูดออกไปทันทีเหมือนถูกไฟลวก เธอหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพายเตรียมจะหนีออกจากห้อง แต่ก่อนที่มือของเธอจะแตะถึงลูกบิดประตู เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัวของผม... ไม่ใช่แค่ของเธอ แต่เป็นของผมด้วย [ภารกิจระดับ SSS ปรากฏขึ้น: พันธสัญญาแห่งโชคชะตา] [รายละเอียด: คุณได้ผูกมัดผู้ถือครอง 'ระบบผู้สังเกตการณ์' เอาไว้ข้างกาย จงใช้โอกาสนี้รีดเค้นศักยภาพของเธอเพื่อบรรลุถึงระดับ 'เหนือมนุษย์' ก่อนการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศจะเริ่มต้นขึ้น] [บทลงโทษหากล้มเหลว: สูญเสียสถานะกัปตันทีม และความทรงจำทั้งหมดเกี่ยวกับระบบจะถูกลบเลือน] ผมยืนนิ่งงัน ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของการขู่กรรโชกเพื่อความสนุกอีกต่อไป แต่มันคือการเดิมพันด้วยชีวิตในฐานะนักกีฬาที่ผมรักที่สุด พะพายหยุดชะงักที่หน้าประตู เธอหันกลับมามองผมด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... ไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็นความหวาดกลัวที่คล้ายคลึงกับสิ่งที่ผมเพิ่งสัมผัสได้ “ธาม...” เธอเรียกชื่อผมเบาๆ น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปเป็นโทนที่จริงจังจนน่าขนลุก “เมื่อกี้... นายได้ยินเสียงอะไรแปลกๆ ไหม? เสียงที่เหมือนกับว่า... มีใครบางคนกำลังจ้องมองเราจากที่ที่ไกลออกไป” ผมยังไม่ทันตอบ หัวใจของผมก็กระตุกวูบเมื่อเงาของใครบางคนทาบลงบนพื้นหน้าห้องเก็บอุปกรณ์ เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าหยุดลงที่หน้าประตูพอดี ประตูห้องถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของคนที่ผมไม่คิดว่าจะมาอยู่ที่นี่... โค้ชใหญ่ของทีมที่ประกาศลาออกไปเมื่อเดือนก่อน พร้อมกับดวงตาที่เปล่งประกายสีประหลาดอย่างที่ไม่ใช่มนุษย์ปกติ “ดูเหมือนพวกเธอจะเจอ ‘กรงขัง’ ที่น่าสนใจเข้าให้แล้วนะ” ชายคนนั้นกล่าวด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายผมเย็นเฉียบ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเป็นกำลังใจให้ตัวละครของผมเติบโตไปพร้อมๆ กันนะครับ