ฮันเตอร์ไร้ค่ากับเสียงเตือนปริศนา

"ก้าวเท้าสั้นลงอีกนิด รัน... ถ้าไม่อยากให้เศษซากพวกนี้บาดจนเลือดไหลซึมออกไปเรียกฝูงหมาป่าพสุธามาฉีกเนื้อพวกเราเล่น" เสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความเยือกเย็นของ 'กัปตันมาร์ค' ดังขึ้นจากด้านหน้า รันไม่ได้ตอบโต้อะไร เขาเพียงแต่ก้มหน้าก้มตาสืบเท้าตามรอยเท้าของเพื่อนร่วมปาร์ตี้เข้าไปในส่วนลึกของดันเจี้ยนแรงก์ D 'ซากวิหารลืมเลือน' กลิ่นอับชื้นของตะไคร่น้ำและไอคาวเลือดจากซากมอนสเตอร์ที่เน่าเปื่อยอบอวลอยู่ในอากาศจนน่าสะอิดสะเอียน รันเป็นเพียงฮันเตอร์สายสนับสนุนที่ถูกตีตราว่าไร้ค่า ค่าพลังเวทของเขาต่ำเตี้ยติดดิน สกิลที่มีก็มีเพียง 'วิเคราะห์ขยะ' ซึ่งเป็นสิ่งที่ใครต่อใครต่างมองว่าไร้ประโยชน์ในโลกที่วัดค่ากันด้วยพลังทำลายล้างที่รุนแรง "ใกล้ถึงห้องบอสแล้ว" เสียงของ 'ลิลลี่' ฮีลเลอร์สาวประจำปาร์ตี้เอ่ยขึ้น เธอหันมามองรันด้วยสายตาที่ซ่อนความสมเพชเอาไว้อย่างมิดชิด "รัน... นายรู้ใช่ไหมว่าหน้าที่สุดท้ายของนายคืออะไร?" รันหยุดชะงัก สายตาคู่เรียบเฉยเบนไปมองประตูศิลาบานยักษ์เบื้องหน้า ที่นั่นมีรอยแยกเล็กๆ ซึ่งเป็นจุดตายที่รันเคยวิเคราะห์ไว้เมื่อหลายวันก่อน หากฉีดพลังเวทปริมาณมหาศาลเข้าไปในจุดนั้น กลไกของประตูจะปลดล็อก แต่ทว่า... พลังเวทที่ต้องใช้มันมากเกินกว่าที่มนุษย์ปกติจะรับไหว "รู้ครับ" รันตอบสั้นๆ น้ำเสียงของเขาดูเหมือนเด็กดีที่เชื่อฟังคำสั่ง แต่นัยน์ตาภายใต้กรอบแว่นกลับไหวระริกด้วยประกายความคิดบางอย่าง "ถ้าผมทำสำเร็จ พวกคุณจะแบ่งส่วนแบ่งให้ผมเพิ่มเป็นสองเท่าตามที่ตกลงกันไว้ใช่ไหมครับ?" "แน่นอนสิ" กัปตันมาร์คยิ้มกว้าง แต่มันเป็นรอยยิ้มที่ปราศจากความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง รันก้าวเข้าไปใกล้แท่นศิลา มือสั่นเทาเล็กน้อยแต่มั่นคงพอที่จะสัมผัสรอยแยกนั้น เขาเริ่มถ่ายโอนพลังเวททั้งหมดที่มีลงไป ทันใดนั้น ความเจ็บปวดราวกับเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่เส้นประสาท ร่างกายของเขากำลังถูกดูดกลืนพลังงานชีวิตไปอย่างรวดเร็ว *ครืนนนนน...* เสียงกลไกโบราณสั่นสะเทือน ประตูค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นห้องโถงที่เต็มไปด้วยผลึกเวทมนตร์ล้ำค่า แต่ในวินาทีที่รันทรุดฮวบลงกับพื้นด้วยความอ่อนแรง เขากลับได้ยินเสียงหัวเราะเยาะที่เย็นชาจากด้านหลัง "ขอบใจมากนะ รัน... สำหรับความพยายามที่ไร้ค่านั่น" มาร์คหยิบกริชขึ้นมาวางพาดบนไหล่รัน "แต่ดันเจี้ยนนี้มันมีความลับที่เรารู้มานานแล้ว... การจะปิดประตูปิดตายบอสได้ จำเป็นต้องมี 'เครื่องสังเวย' ที่มีค่าพลังเวทตกค้างไว้ภายใน และนาย... คือคนที่เหมาะสมที่สุด" *ฉึก!* มาร์คผลักรันเข้าไปในห้องโถงก่อนจะกระแทกประตูศิลาปิดสนิทจากภายนอก ทิ้งให้รันจมอยู่กับความมืดมิดและกลิ่นไอของสัตว์ร้ายที่กำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหล รันนอนหายใจหอบอยู่บนพื้นเย็นเยียบ เลือดที่ไหลซึมออกมาจากหน้าอกเริ่มเย็นชืด ความตายอยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่ในจังหวะที่หัวใจของเขาเต้นแผ่วเบาจนเกือบหยุดนิ่ง เสียงประหลาดก็ดังก้องขึ้นในโสตประสาทของเขา—ไม่ใช่เสียงของมอนสเตอร์ แต่เป็นเสียงที่กังวานและทรงอำนาจเกินกว่าจะอธิบายได้ [ตรวจพบอัตราการเต้นของหัวใจต่ำกว่าเกณฑ์วิกฤต] [เงื่อนไขการปลดล็อก: 'ความสิ้นหวังในระดับสูงสุด' บรรลุผล] [ระบบ SSS: 'ผู้สรรค์สร้างเหนือโชคชะตา' กำลังเริ่มต้นการเชื่อมต่อ...] รันพยายามลืมตาขึ้น ลมหายใจที่ขาดห้วงถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยือกที่แล่นผ่านกระดูกสันหลัง เขาไม่ได้กลัว... ในทางกลับกัน เขากลับรู้สึกถึงบางอย่างที่กำลังเดือดพล่านอยู่ภายใน [วิเคราะห์เป้าหมาย: 'ร่างเนื้อผู้ใกล้ดับสูญ' ผสานกับ 'พลังเวทที่ไหลย้อนกลับ'] [คำเตือน: หากท่านไม่ทำตามคำสั่งของระบบ ร่างกายของท่านจะสลายกลายเป็นละอองเวทภายใน 60 วินาที] [ภารกิจ: จงใช้วัตถุที่ท่านมองว่า 'ขยะ' ที่สุดในห้องนี้ สังหารบอสลับที่กำลังจะปรากฏตัวภายใน 10 นาที!] รันแสยะยิ้มที่มุมปาก มือที่สั่นเทาเอื้อมไปคว้าเศษซากโลหะสนิมเขรอะที่พื้น พลังวิเคราะห์ขยะที่เคยถูกตราหน้าว่าไร้ค่า พลันแสดงผลข้อมูลที่สั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณของเขา [ไอเทม: เศษโลหะอาถรรพ์ (ระดับตำนานที่ถูกลืม)] [สถานะ: เสื่อมสภาพ แต่หากผสานกับ 'เลือดของผู้ถูกหักหลัง' จะปลดปล่อยพลังทำลายล้างระดับหายนะได้ชั่วคราว] ในความมืดมิด ร่างหนึ่งที่สูงตระหง่านดุจภูเขาปรากฏขึ้น ดวงตาสีเพลิงคู่ยักษ์จ้องมองมายังรันอย่างหิวกระหาย รันยันกายขึ้น ความเจ็บปวดหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความเย็นชาที่เฉียบคมดุจใบมีด "ขอบคุณที่ทิ้งผมไว้ที่นี่นะครับ..." รันพึมพำกับความว่างเปล่า ขณะที่กระชับเศษโลหะในมือแน่นจนเลือดซึมออกมาอาบคมสนิม "เพราะถ้าผมออกไปได้... คนที่จะต้องเป็น 'เครื่องสังเวย' จะไม่ใช่ผมอีกต่อไป" ดวงตาของบอสลับเริ่มฉายแสงวาบ รันก้าวออกไปข้างหน้า ไม่ใช่ในฐานะฮันเตอร์ไร้ค่าอีกต่อไป แต่ในฐานะผู้ถือครองอำนาจที่โลกนี้จะต้องสั่นสะเทือน! --- ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกของบททดสอบการแก้แค้นครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ - พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน