ทางออกที่คนอื่นมองไม่เห็น

ปลายดาบเล่มยาวเปื้อนคราบสนิมสีเข้มจ่อเข้าที่ลำคอของรัน แรงกดจากน้ำหนักมือที่มั่นคงทำให้ผิวหนังบริเวณนั้นเริ่มขึ้นรอยแดง รันไม่ได้ขยับตัวหนี ดวงตาที่เคยอ่อนโยนดุจเด็กหนุ่มผู้แสนดีบัดนี้กลับนิ่งสงบราวกับผิวน้ำในบ่อน้ำลึกที่ไม่มีกระแสลมพัดผ่าน “เลเวลอัปด้วยวิธีไหนล่ะ เจ้าหนู? ขโมยไอเทมจากศพคนในกิลด์ หรือว่าไปทำสัญญาทำพันธสัญญากับปีศาจชั้นต่ำในรอยแยกมิติกันแน่?” ชายตรงหน้าคือ 'กาลัส' ฮันเตอร์ระดับบีจากกิลด์สายฟ้า ผู้ที่ได้ชื่อว่ามีรสนิยมชอบการไล่ล่าเหยื่อที่อ่อนแอกว่า รอยยิ้มเยาะเย้ยของมันเผยให้เห็นฟันที่บิ่นจากการต่อสู้โชกโชน กาลัสไม่ได้ต้องการคำตอบ มันเพียงแค่ต้องการเห็นความหวาดกลัวในแววตาของรันก่อนที่จะปลิดชีพทิ้งเพื่อชิงค่าประสบการณ์ไปเสีย รันหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไม่สอดคล้องกับสถานการณ์ทำให้มือที่ถือดาบของกาลัสชะงักไปเล็กน้อย “คุณกาลัสครับ... ถ้าผมบอกว่าผมไม่ได้ทำทั้งสองอย่าง คุณจะเชื่อไหมครับ?” รันเงยหน้าขึ้นสบตาชายตรงหน้า แววตาของเขามีประกายความเฉลียวฉลาดที่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกไม่สบายใจ “แต่ที่น่าสนใจกว่าคือ... คุณสังเกตเห็นไหมว่า ทำไมห้องโถงนี้ถึงไม่มีมอนสเตอร์แม้แต่ตัวเดียว ทั้งที่นี่คือชั้นที่ 12 ของดันเจี้ยนอัคคี?” กาลัสขมวดคิ้ว มันกวาดสายตามองไปรอบห้องโถงกว้างที่ประดับด้วยรูปสลักอัศวินถือคบเพลิงหิน มันเป็นความจริงที่แปลกประหลาด ดันเจี้ยนระดับนี้ควรจะเต็มไปด้วยฝูงอสูรหมาป่าเพลิง แต่ตอนนี้กลับเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง “อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง!” กาลัสตวาดพร้อมเงื้อมดาบขึ้นหมายจะฟันฉับเดียวให้จบสิ้น *เคร้ง!* ประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบขึ้นในอากาศ หอกเวทมนตร์โปร่งแสงของเซเลียปะทะกับดาบของกาลัสจนกระเด็นออกไป เธอปรากฏกายขึ้นเบื้องหลังรัน ร่างกายที่ดูบอบบางห่อหุ้มด้วยไอเวทสีครามเย็นเยียบ ดวงตาคู่สวยจ้องมองกาลัสราวกับมองก้อนหินไร้ค่า “ถ้าเจ้าไม่อยากตายในที่ที่ไม่มีใครหาศพเจอ ก็ไสหัวไปซะ” เสียงของเซเลียราบเรียบแต่ทว่าหนักแน่นดุจน้ำแข็งที่กัดกินกระดูก กาลัสชะงัก มันสัมผัสได้ถึงแรงกดดันระดับมหาศาลที่แผ่ออกมาจากหญิงสาวปริศนาเบื้องหน้า มันกัดฟันกรอดก่อนจะถอยหลังออกไปสองสามก้าว “ฝากไว้ก่อนเถอะ... พวกแกหนีไม่พ้นดันเจี้ยนนี้หรอก ทางออกทุกทางถูกกิลด์ปิดตายไว้หมดแล้ว!” เมื่อกาลัสวิ่งหนีหายไปในความมืด รันก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นพลางถอนหายใจยาว เซเลียมองดูรันด้วยสายตาที่ซ่อนความสงสัยเอาไว้ “ทำไมต้องยั่วยุเขา?” เซเลียถามพลางใช้เวทมนตร์ตรวจสอบผนังรอบๆ “เพราะเขาคือตัวนำทางที่ดีที่สุดครับ” รันหยิบเศษหินรูปทรงประหลาดที่เก็บได้จากพื้นขึ้นมาดู มันคือเฟืองหินที่ดูธรรมดาจนไม่มีใครสนใจ “กาลัสคิดว่าพวกเราติดกับ แต่เขาไม่รู้หรอกครับว่า ดันเจี้ยนแห่งนี้ไม่ได้ถูกออกแบบมาให้เป็นคุก... แต่มันถูกออกแบบมาให้เป็น 'หีบสมบัติ'” รันขยับเดินไปตามรูปสลักอัศวินที่กาลัสเพิ่งเดินผ่านไปเมื่อครู่ เขาใช้ปลายนิ้วสัมผัสที่ดวงตาของรูปสลัก ระบบวิเคราะห์ไอเทมในหัวของเขาเริ่มทำงาน [วิเคราะห์เสร็จสิ้น: ชิ้นส่วนกลไกโบราณ (ระดับตำนาน - เสื่อมสภาพ)] [เงื่อนไขการเปิด: ต้องใช้พลังงานอัคคีที่บริสุทธิ์ในระดับที่สมดุลกับจุดศูนย์กลางของดันเจี้ยน] “เซเลียครับ ช่วยปล่อยพลังเวทธาตุอัคคีปริมาณน้อยๆ เข้าไปที่ร่องตรงนี้ทีครับ อย่าให้เกิน 5 เปอร์เซ็นต์” รันออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงมั่นใจ เซเลียยอมทำตามโดยไม่ถามคำถาม เธอรวบรวมไอเวทสีแดงจางๆ ไว้ที่ปลายนิ้วแล้วแตะลงบนจุดที่รันชี้ ทันใดนั้น กลไกหินก็ส่งเสียงคำรามครืดคราด พื้นที่เคยราบเรียบเริ่มแยกตัวออก เผยให้เห็นบันไดหินที่ทอดยาวลงไปใต้ดิน ซึ่งไม่ใช่ทิศทางของทางออกที่กิลด์เฝ้าอยู่ แต่เป็นเส้นทางลับที่ถูกลืมเลือนไปนับพันปี “นี่มัน...” เซเลียเบิกตากว้าง “เส้นทางสู่ใจกลางดันเจี้ยน... หรือที่เรียกว่า 'โรงหลอมเทพเจ้า' อย่างนั้นหรือ?” “ไม่ใช่แค่โรงหลอมครับ แต่มันคือทางลัดที่จะทำให้เราหลุดออกไปจากเขาวงกตนี้ และได้ไอเทมที่กิลด์ใหญ่ๆ ก็ไม่มีวันหาเจอ” รันยิ้มมุมปาก เขาเดินนำเข้าไปในความมืดโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ขณะที่ทั้งคู่ก้าวลงบันไดหิน เสียงของระบบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัวของรันอย่างรุนแรง *ติ๊ง!* [ภารกิจลับ: บุกเบิกเส้นทางแห่งเซียนอัคคี เสร็จสิ้น] [คำเตือน: การกระทำของคุณได้ไปกระตุ้น 'ผู้พิทักษ์ที่หลับใหล' ที่กิลด์ใหญ่ทำได้เพียงแค่หนี] [สถานะ: บอสระดับ SSS 'อสูรเกราะเพลิงคลั่ง' ได้ตื่นจากการหลับใหลและกำลังไล่ล่าคุณจากเบื้องหลัง] พื้นดินเริ่มสั่นสะเทือน เสียงฝีเท้าหนักอึ้งดุจแผ่นดินถล่มดังใกล้เข้ามาทุกขณะ รันหันกลับไปมองเบื้องหลัง ความมืดมิดที่เขาเพิ่งเดินผ่านมาบัดนี้ถูกแทนที่ด้วยดวงตาสีแดงฉานขนาดมหึมาที่กำลังจ้องมองมายังพวกเขาด้วยความเคียดแค้น ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในดันเจี้ยนแห่งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ