การหักหลังครั้งแรก

"วางมันลงซะ 'เกด' ก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลายไปมากกว่านี้" น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบ ทว่าสั่นสะท้านอยู่ในลำคอ เธอไม่ได้ตะโกน เธอไม่ได้โกรธเกรี้ยว แต่แววตาที่จ้องมองไปยังหญิงสาวตรงหน้ากลับเย็นเยียบจนเกดต้องชะงักมือที่กำลังสั่นเทาอยู่เหนือลิ้นชักลับในห้องทำงาน เกด—หญิงสาวผู้เป็นทั้งเพื่อนสนิทและเลขาฯ ที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับรินรดามานานนับปี—ค่อยๆ หันกลับมา แผ่นกระดาษในมือเธอยับย่นเพราะแรงบีบ ความลับที่รินรดาเฝ้าตามหามาตลอดชีวิต บัดนี้กลับถูกคนใกล้ตัวที่สุดหยิบฉวยไปราวกับเป็นของไร้ค่า "ทำไมรินถึงต้องให้ความสำคัญกับแฟ้มนี้มากกว่าความไว้ใจที่เรามีให้กันคะ?" เกดถามกลับ เสียงของเธอแหบพร่า น้ำตาเอ่อคลอหน่วยดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความซื่อสัตย์ "รินรู้ไหมว่าถ้าเอกสารพวกนี้ถึงมือคนพวกนั้น ชีวิตรินจะไม่เหลืออะไรเลย... แต่ถ้ามันถึงมือ 'ฉัน' ชีวิตของคนข้างหลังฉันถึงจะไปต่อได้" รินรดาขยับตัวเข้าใกล้ช้าๆ กลิ่นอายของความไว้วางใจที่เคยถักทอเป็นสายใยระหว่างกันกำลังมอดไหม้ลงเหมือนกระดาษที่ถูกไฟลน เธอสังเกตเห็นรอยฟกช้ำที่ข้อมือของเพื่อนสนิท แววตาของรินรดาเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความเวทนาในชั่วพริบตา "ใครเป็นคนบงการเธอ?" รินรดาถามเบาๆ พลางก้าวเท้าเข้าหาอีกก้าว "ไม่ใช่เรื่องเงินใช่ไหม เกด? เธอกำลังกลัวอะไรบางอย่าง... กลัวสิ่งที่พวกมันขู่จะทำกับครอบครัวเธอใช่ไหม" เกดสะดุ้งสุดตัว มือที่ถือเอกสารเริ่มสั่นแรงขึ้นจนกระดาษสั่นไหวพึ่บพับ "อย่าถาม... อย่าถามริน รินไม่ควรดึงใครเข้ามาพัวพันตั้งแต่แรก! รินมันเป็นแค่เด็กกำพร้าที่โชคชะตาเล่นตลก อย่าพยายามทำตัวเป็นผู้กล้าในโคลนตมเลยค่ะ!" "ฉันไม่ได้ทำตัวเป็นผู้กล้า ฉันแค่กำลังพยายามหาทางออกให้กับเราทั้งคู่" รินรดาโน้มตัวลงไปกระซิบชิดใบหูของอีกฝ่าย กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่เคยเป็นสัญลักษณ์ของมิตรภาพ บัดนี้กลับดูจืดชืดและห่างเหิน "ถ้าเธอส่งเอกสารนั้นให้ฉัน เราจะหาทางสู้ไปด้วยกัน แต่ถ้าเธอเดินออกจากประตูบานนี้ไปพร้อมกับความลับของฉัน... คนที่จะไม่มีวันให้อภัยเธอ ไม่ใช่ฉัน แต่คือตัวเธอเองในอีกสิบปีข้างหน้า" บรรยากาศในห้องทำงานที่เคยดูสงบเงียบกลับกลายเป็นห้องที่อัดแน่นไปด้วยความกดดัน อคินที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูห้องทำงานมองผ่านช่องกระจกเงาด้วยสายตาคมกริบ เขาเอื้อมมือไปแตะปืนที่ซ่อนอยู่ใต้สูทสูทตัวนอกเบาๆ นี่ไม่ใช่การหักหลังที่ธรรมดา แต่มันคือการวางแผนที่ซับซ้อนเกินกว่าที่เลขาสาวธรรมดาจะคิดเองได้ "เกด..." อคินเปิดประตูพรวดเข้ามา น้ำเสียงของเขากังวานและทรงอำนาจจนเกดแทบทรุดฮวบ "คุณรู้ดีว่าสิ่งที่อยู่ในนั้นไม่ใช่แค่เอกสาร แต่มันคือตราประทับตายที่พวก 'ตระกูลวรโชติ' เตรียมไว้ให้รินรดา ถ้าคุณส่งมอบมันให้คนพวกนั้น คุณก็ไม่ต่างอะไรกับฆาตกรที่ลงมือสังหารเพื่อนตัวเอง" เกดมองสลับไปมาระหว่างรินรดากับอคิน ความลังเลฉายชัดบนใบหน้าที่เปรอะเปื้อนด้วยคราบน้ำตา เธอเม้มปากแน่น ก่อนจะตัดสินใจพุ่งตัวไปที่หน้าต่างของห้องทำงานที่เปิดแง้มไว้ รินรดาผวาลุกขึ้นคว้าแขนเพื่อนไว้ได้ทันท่วงที แต่ทว่า... แรงฉุดกระชากจากภายนอกกลับหนักหน่วงกว่าที่คิด! หน้าต่างบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกกว้าง เงาดำร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า ราวกับภูตผีที่หลุดออกมาจากอดีตที่รินรดาพยายามจะฝังกลบ ชายคนนั้นสวมหน้ากากเรียบเฉย แววตาของเขาไร้ความรู้สึกโดยสิ้นเชิง เขากระชากเอกสารไปจากมือของเกดอย่างง่ายดาย ก่อนจะหันมามองรินรดาด้วยรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้น "ขอบใจมากนะ... ที่ช่วยตามหาของเล่นชิ้นสำคัญให้พวกเรา" เสียงทุ้มต่ำนั้นคุ้นหูอย่างประหลาด รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นรอยปานรูปพระจันทร์เสี้ยวที่หลังมือของชายปริศนาคนนั้น มันเป็นสัญลักษณ์เดียวกับที่เธอเคยเห็นในภาพถ่ายเก่าแก่ที่สถานรับเลี้ยงเด็ก... รูปถ่ายของชายที่ประกาศว่าเขาคือ 'พ่อ' ของเธอที่ตายไปแล้วเมื่อยี่สิบปีก่อน! "คุณ... คุณเป็นใคร!" รินรดาตะโกนลั่น ทว่าชายคนนั้นเพียงแต่โยนเอกสารแผ่นสุดท้ายลงบนพื้น แล้วถอยหลังหายไปในความมืดของระเบียงห้อง พร้อมกับเสียงหัวเราะที่ทิ้งปมปริศนาไว้เบื้องหลัง เกดทรุดตัวลงกับพื้น ร้องไห้สะอึกสะอื้นก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้รินรดาตัวชาไปทั้งร่าง "เขาไม่ได้มาเพื่อเอกสารริน... เขามาเพื่อทวงคืน 'ชีวิต' ที่รินขโมยไปต่างหาก" ตุ๊กตาโบราณหวังว่าเรื่องราวในบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปกับการค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ในเงาของรินรดานะคะ