รอยประทับที่ไม่มีวันลบ

กลิ่นอายของโลหะผสมกับแอลกอฮอล์ล้างแผลลอยอบอวลอยู่ในห้องสักส่วนตัวชั้นบนสุดของคฤหาสน์ ภายใต้แสงไฟสีส้มสลัวที่จงใจปรับให้ต่ำลงเพื่อสร้างบรรยากาศอันน่าอึดอัด คิรากรปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำสนิททีละเม็ดด้วยมือข้างเดียว เผยให้เห็นแผงอกกว้างและกล้ามเนื้อลอนสวยที่ผ่านการฝึกฝนอย่างหนักหน่วง ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของรินลดามากที่สุด กลับไม่ใช่ความสมบูรณ์แบบของร่างกายนั้น หากแต่เป็นผิวหนังเรียบเนียนบริเวณหัวใจ—พื้นที่ว่างเปล่าที่ไร้ซึ่งร่องรอยขีดข่วนใดๆ ตามคำเล่าลือ "มองนานเกินไปแล้วครับ รินลดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่กดดัน ร่างสูงใหญ่ขยับกายเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังของเธอเกือบจะชนกับผนังห้อง เครื่องมือสักในมือของหญิงสาวสั่นไหวเล็กน้อย แต่นัยน์ตาคู่คมกลับฉายแววท้าทาย เธอเชิดหน้าขึ้น ไม่ยอมจำนนต่อแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวตนของมาเฟียหนุ่ม "ฉันกำลังประเมินพื้นที่ทำงานค่ะ... อ้อ ขออภัย ฉันหมายถึง *ครับ*" รินลดาเผลอหลุดคำพูดตามความคุ้นชิน แต่แล้วก็รีบแก้เกมด้วยการส่งยิ้มมุมปาก "ผิวของคุณเรียบเนียนเกินไปจนน่าเบื่อ ไม่มีประวัติ ไม่มีรอยแผล... เหมือนคนที่ไม่เคยมีตัวตนจริงๆ" คำพูดนั้นไม่ได้ทำให้คิรากรโกรธ กลับกัน มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นอย่างน่ากลัว ดวงตาสีนิลคู่นั้นพินิจพิเคราะห์ใบหน้าเรียวสวยที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปล็อกคางอิ่มของเธอไว้ บังคับให้เงยหน้าสบตากับเขา "อยากรู้ไหมล่ะครับ ว่ารอยแผลที่แท้จริงมันหน้าตาเป็นยังไง... รอยที่ลึกลงไปถึงกระดูก และไม่มีวันลบเลือนด้วยการลบหมึก" ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียน กลิ่นกายเฉพาะตัวของเขาทั้งดุดันและเย้ายวนในเวลาเดียวกัน สร้างความปั่นป่วนในท้องของรินลดาจนเธอต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ถ้าคุณพร้อมจะเจ็บตัว ก็ถอดเสื้อออกให้หมดแล้วนอนลงบนเตียงครับ *นายท่าน*" รินลดาจงใจเน้นเสียงประชดประชันเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในอก คิรากรไม่ปฏิเสธ เขาถอดเสื้อเชิ้ตออกโยนทิ้งอย่างไร้ความใส่ใจ ร่างกายกำยำทิ้งตัวลงนอนราบไปกับเตียงสักหนังแท้ แผ่นหลังและแผงอกทาบทับด้วยความเย็นเฉียบของอากาศในห้อง แต่ดวงตายังคงจับจ้องอยู่ที่เธอราวกับนักล่าที่รอเวลาตะครุบเหยื่อ "เริ่มสิครับ ทำให้ฉันเจ็บจนลืมไม่ลง" รินลดาขยับเข้าใกล้ ปลายเข็มในเครื่องสักถูกจุ่มลงในหมึกสีดำสนิท เธอนั่งคุกเข่าลงข้างกายเขา มือข้างหนึ่งทาบลงบนลาดไหล่กว้างเพื่อตรึงตำแหน่ง ความเย็นของผิวเนื้อเขาปะทะกับความอุ่นของมือเธอ สัมผัสแรกนั้นทำให้คิรากรสะดุ้งเล็กน้อย—ปฏิกิริยาตอบสนองจากสัญชาตญาณดิบที่เกลียดการถูกแตะต้อง แต่ครั้งนี้... เขากลับปล่อยให้เธอลูบไล้ไปตามแนวไหปลาร้าอย่างไร้การขัดขืน "หายใจลึกๆ ครับ" เธอกระซิบ เสียงของเธอนุ่มนวลขึ้นโดยไม่รู้ตัว ปลายเข็มจรดลงบนผิวหนังบริเวณเหนือหัวใจของมาเฟียหนุ่ม เสียงเครื่องสักคำรามเบาๆ ในความเงียบ แรงสั่นสะเทือนจู่โจมผิวเนื้อพร้อมกับความเจ็บปวดที่ถูกกรีดลึกลงไป คิรากรขบกรามแน่น เส้นเลือดที่ลำคอและขมับปูดโปนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความเจ็บจากการถูกเข็มสักแทรกซึม แต่สิ่งที่รุนแรงกว่าคือสัมผัสจากปลายนิ้วของรินลดาที่คอยปาดคราบเลือดซึมออกให้อย่างเบามือ ทุกครั้งที่เข็มเดินหน้า ร่างกายของทั้งคู่ยิ่งขยับเข้าหากันโดยสัญชาตญาณ กลิ่นอายของความเร่าร้อนและอะดรีนาลีนหลั่ง "อึก..." คิรากรคำรามในลำคอเมื่อปลายเข็มลากผ่านจุดที่อ่อนไหว มือหนาเอื้อมขึ้นมาคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้แน่น บีบตรึงจนรินลดาต้องหยุดมือ ดวงตาดุร้ายคู่นั้นก้มลงมองเธอด้วยประกายไฟที่ลุกโชน "หยุดทำไมครับ? กลัวว่ารอยนี้จะลบไม่ออก หรือกลัวว่า... คุณจะถอนตัวไม่ขึ้นกันแน่" รินลดาสบตากลับอย่างไม่เกรงกลัว แม้ข้อมือจะถูกบีบจนเจ็บร้าว "ฉันไม่เคยกลัวอะไรทั้งนั้น... โดยเฉพาะพวกมาเฟียปากเก่ง" สิ้นคำพูดนั้น คิรากรก็กระชากตัวเธอลงมาประชิด ร่างบางเซถลาเข้าหาอกแกร่งที่ยังมีเลือดซึมเล็กน้อยจากการสัก ริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาอย่างไร้การเตือนล่วงหน้า รสจูบดุดัน เรียกร้อง และเอาแต่ใจ ถูกส่งมอบให้อย่างป่าเถื่อนจนรินลดาแทบขาดอากาศหายใจ มือหนาข้างหนึ่งรวบเอวบางไว้แน่น ขณะที่อีกข้างสอดเข้าใต้กลุ่มผมยาวสลึง บังคับให้เธอรับสัมผัสที่ลึกซึ้งและวาบหวามจนสมองขาวโพลน รสจูบที่เต็มไปด้วยอำนาจและความปรารถนาทำให้ห้องทั้งห้องร้อนระอุ เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ประสานไปกับเสียงเครื่องสักที่ยังคงวางนิ่งอยู่บนโต๊ะ รินลดาพยายามจะผลักไส แต่มือที่สั่นเทานั้นกลับเปลี่ยนเป็นจิกทึ้งลงบนแผ่นหลังเปลือยเปล่าของเขา ปล่อยให้รอยเล็บฝังลึกลงไปบนผิวเนื้อของมาเฟียผู้ไร้รอยแผล เป็นการตอบแทนรอยประทับที่เธอกำลังสร้างขึ้นบนเรือนร่างของเขาเช่นกัน ในจังหวะที่อารมณ์กำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงลูกน้องคนสนิทที่ตะโกนแทรกเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "นายใหญ่ครับ! ทางฝั่งตะวันตกส่งข่าวมา... โกดังหลักถูกถล่มแล้วครับ!" คิรากรชะงัก ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดข้างหูของรินลดา นัยน์ตาสีนิลที่พึ่งเต็มไปด้วยเพลิงสวามิภักดิ์กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยือกดุจน้ำแข็งในเสี้ยววินาที เขาผละริมฝีปากออกจากเธออย่างช้าๆ ปล่อยข้อมือเล็กให้เป็นอิสระ ก่อนจะหยิบเสื้อเชิ้ตขึ้นมาสวมทับโดยไม่แม้แต่จะชายตามองแผลที่ยังสักไม่เสร็จ รินลดานั่งหอบหายใจอยู่บนเตียง มองแผ่นหลังกว้างที่กำลังก้าวเดินออกไปจากห้อง ทว่าก่อนที่ประตูจะปิดลง คิรากรก็หันกลับมามองเธอด้วยสายตาที่ทำให้หัวใจเธอกระตุกวูบ "อย่าเพิ่งไปไหนนะครับ... งานของเรายังไม่จบ" ประโยคคำสั่งเด็ดขาดทิ้งไว้ท่ามกลางความเงียบงัน ก่อนที่เสียงฝีปากหนักแน่นจะเดินลับหายไปจากทางเดิน พร้อมกับเสียงฝีเท้าของคนกลุ่มใหญ่ที่ก้าวเข้ามาล้อมรอบคฤหาสน์จากภายนอก รินลดากำมือแน่น มองรอยหมึกสีดำบนอกเขาที่ยังคงขาดอีกเพียงไม่กี่เส้นถึงจะสมบูรณ์ ขณะที่เสียงปืนนัดแรกดังขึ้นทำลายความเงียบยามค่ำคืน ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนนี้เสมอนะครับ - วริศร์วิสกี้