บททดสอบสุดท้าย

"เลือกเอาเถอะกวิน... ระหว่างภาพวาดที่เน่าเฟะในหัวคุณ กับความจริงที่กำลังจะกลายเป็นเถ้าถ่านตรงหน้า" เสียงของชายชุดดำแผ่วเบา ทว่ากลับดังก้องเหมือนค้อนเหล็กที่ทุบลงบนแผ่นกระจกที่กั้นระหว่างโลกแห่งความฝันกับความจริงของฉัน รินยืนอยู่ตรงนั้น—ไหล่ของเธอเกร็งแน่นจนเห็นกระดูกไหปลาร้าที่โผล่พ้นปกเสื้อ เธอไม่แม้แต่จะหันมามองฉัน ดวงตาคู่สวยที่เคยเต็มไปด้วยประกายแห่งการปลุกเร้า กลับกลายเป็นบ่อน้ำลึกที่ไร้เงาสะท้อน ฉันยืนกำพู่กันแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อไม้ ความว่างเปล่าที่รินทิ้งไว้มันกรีดลึกยิ่งกว่าคำดูถูกใดๆ ทั้งชีวิต แต่ทว่า... กลิ่นสีน้ำมันที่อบอวลอยู่ในบรรยากาศของคาเฟ่เก่าแห่งนี้กลับไม่ได้ทำให้ฉันหายใจไม่ออกเหมือนทุกครั้ง กลับกัน มันเหมือนกลิ่นของความตายที่กำลังผลิบานเป็นดอกไม้ "คุณไม่ได้ทำเพื่อผมใช่ไหม ริน?" ฉันถามออกไป เสียงของฉันไม่สั่นไหวอย่างที่ควรจะเป็น มันราบเรียบจนน่าประหลาดใจ รินยังคงนิ่งเงียบ แผ่นหลังของเธอที่เคยเป็นที่พักพิงในวันที่ฉันพ่ายแพ้ บัดนี้กลับดูเหมือนกำแพงที่ขวางกั้นฉันไว้จากอิสรภาพที่แท้จริง ชายชุดดำขยับก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟสลัวจากหลอดไฟวินเทจในคาเฟ่ทอดเงาเขาให้ยาวเหยียดทาบทับไปบนภาพวาดชิ้นสำคัญที่ฉันเพิ่งจะบรรจงเติมแต่งสีสันลงไปเป็นครั้งสุดท้าย ภาพนั้น... ภาพที่ฉันเคยวาดทิ้งไว้ในบันทึกเก่าๆ ภาพของหน้าต่างบานหนึ่งที่เปิดออกไปสู่ทุ่งหญ้าที่ไม่เคยมีใครไปถึง "การแสดงงานศิลปะชุดนี้ไม่มีค่าอะไรเลย ถ้าผู้สร้างยังไม่กล้าแม้แต่จะเผชิญหน้ากับความเน่าเฟะของตัวเอง" ชายชุดดำกระซิบ เขายื่นมือมาหยิบรูปภาพของฉันขึ้นมา "คุณกวิน ความเปราะบางของคุณมันช่างน่าเวทนาเหลือเกิน" ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นกาแฟคั่วเข้มผสมกับกลิ่นสีน้ำมันเตะจมูก ฉันไม่ได้มองชายชุดดำ ฉันมองไปที่มือของรินที่เริ่มสั่นน้อยๆ ข้างลำตัว เธอไม่ได้อยู่ฝั่งเดียวกับเขา—ฉันเพิ่งตระหนักได้ในวินาทีนั้น—เธอแค่กำลังพยายามดึงดูดความสนใจเพื่อให้ฉันมีเวลาจัดการกับ 'บททดสอบ' สุดท้ายนี้ ฉันก้าวไปข้างหน้า ไม่ใช่เพื่อแย่งภาพวาดคืน แต่เพื่อจะคว้าแปรงขึ้นมาอีกครั้งท่ามกลางสายตาที่จับจ้อง ฉันเริ่มตวัดสีลงบนผืนผ้าใบที่ชายชุดดำถืออยู่ด้วยความเร็วที่ไร้ความลังเล สีแดงชาดถูกป้ายทับลงไปบนความว่างเปล่าสีเทาที่ฉันเคยเกลียดชัง ทุกฝีแปรงคือการปลดปล่อยความโกรธแค้น ความกลัว และความอัปยศที่สะสมมานานนับปี "นั่นคุณทำอะไร!" ชายชุดดำคำรามพลางพยายามจะคว้ามือฉันไว้ รินพุ่งตัวเข้ามาขวางทันที เธอใช้ร่างของเธอเป็นเกราะป้องกันให้ฉัน "ปล่อยเขา! ถ้าคุณอยากเห็นงานศิลปะที่แท้จริง ก็จงดูว่าความเจ็บปวดมันวาดออกมาเป็นสีอะไร!" บรรยากาศในคาเฟ่เงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของตัวเอง ฉันละมือจากผืนผ้าใบหอบหายใจถี่ ในที่สุดภาพนั้นก็เสร็จสมบูรณ์ มันไม่ใช่ภาพที่สวยงาม แต่มันคือภาพของหน้าต่างที่แตกละเอียด—หน้าต่างบานเดียวกับในความทรงจำที่ฉันพยายามปิดตายมาตลอดชีวิต ชายชุดดำนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง สายตาของเขามองภาพนั้นสลับกับใบหน้าที่เปรอะเปื้อนสีของฉัน ก่อนที่เขาจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ แล้ววางภาพวาดลงบนโต๊ะไม้ตัวเก่า "งดงาม... ความพินาศมักจะงดงามเสมอ" เขาหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีก ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่กดทับหัวใจของฉันและริน ฉันทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า ร่างกายไร้ซึ่งเรี่ยวแรง รินค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ เธอไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยื่นผ้าเช็ดหน้าผืนเก่ามาให้ มือของเธอยังคงสั่น แต่รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของเธอเริ่มกลับมามีชีวิตอีกครั้ง "ในที่สุด นายก็เลิกวาดภาพเพื่อคนอื่นเสียทีนะกวิน" เธอพูดเบาๆ สายตาจับจ้องไปที่ภาพวาดที่สั่นไหวอยู่ภายใต้แสงเทียน ฉันมองภาพวาดนั้นด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่อีกหนึ่งผลงานที่จะนำไปจัดแสดงเพื่อสร้างชื่อเสียง แต่มันคือบันทึกแผ่นสุดท้ายที่ฉันต้อง 'ลบ' ทิ้ง เพื่อจะได้เริ่มต้นเขียนเรื่องราวบทใหม่ในวันที่ฝนหยุดตกเสียที ทว่า ท่ามกลางความเงียบที่เริ่มเข้าครอบงำ คาเฟ่เก่าหลังนี้กลับมีเสียงบางอย่างดังขึ้น... มันไม่ใช่เสียงจากภายนอก แต่เป็นเสียงกรีดร้องแหลมสูงที่ดังมาจากใต้พื้นไม้เท้าของเรา ทั้งฉันและรินต่างชะงัก รอยแยกที่อยู่ใต้ขาเก้าอี้เริ่มขยายตัวออกพร้อมกับแสงสีแดงก่ำที่พุ่งทะลุขึ้นมา ราวกับว่าภาพวาดของฉันได้เปิดประตูบานที่ไม่มีใครควรเข้าถึง... และเงาร่างหนึ่งที่ดูเหมือนตัวฉันเองกำลังปีนขึ้นมาจากความมืดมิดนั้น พร้อมกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวจนน่าขนลุก! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านหน้ากระดาษใบสุดท้ายไปกับสมุดบันทึกสีน้ำตาลนะคะ