สมุดบันทึกที่ถูกลืม

"อย่าแตะต้องกล่องใบนั้น... มันไม่มีอะไรนอกจากขยะที่ผมทิ้งไปนานแล้ว" คำพูดนั้นหลุดออกจากปากกวินทันทีที่เห็นเพื่อนร่วมงานพยายามจะขยับลังกระดาษเปื่อยยุ่ยที่วางอยู่ใต้กองเอกสารเก่าๆ ในมุมมืดของห้องเก็บของ กวินรีบก้าวเข้าไปขวางไว้ด้วยท่าทางที่ดูตื่นตระหนกเกินกว่าเหตุจนคนตรงหน้าชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะหึๆ ในลำคอแล้วเดินเลี่ยงออกไป ทิ้งให้กวินยืนหอบหายใจอยู่ท่ามกลางกลิ่นอับชื้นและฝุ่นที่ลอยฟุ้งในอากาศ บ้านหลังใหม่—หรือที่จริงก็เป็นเพียงตึกแถวเก่าที่เขาเช่าไว้เพื่อซุกตัวหนีจากความวุ่นวายในเมืองหลวง—ดูจะเก็บงำความลับของเขาไว้แน่นหนาเสียยิ่งกว่าเซฟเหล็กกล้า กวินทรุดตัวลงนั่งบนพื้นไม้ที่ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด เขาจ้องมองกล่องใบนั้นนิ่งๆ มือหนาที่สั่นเทานิดๆ เอื้อมไปสัมผัสเทปกาวที่เริ่มหลุดลอก กลิ่นกระดาษเก่าผสมกลิ่นกาลเวลาโชยออกมาทันทีที่เขาดึงฝากล่องออก ไม่มีสมบัติล้ำค่า ไม่มีรูปถ่ายครอบครัวที่น่าจดจำ มีเพียงสมุดบันทึกเล่มหนึ่ง... ปกหนังเทียมสีน้ำตาลที่เคยเป็นสีน้ำตาลเข้มสดใส บัดนี้กลับซีดจางและแตกลายงาตามกาลเวลา ตรงมุมหน้าปกมีรอยไหม้เล็กๆ ที่กวินจำได้แม่นว่ามันเกิดขึ้นในคืนที่เขาสาบานกับตัวเองว่าจะเลิกฝัน เขาเปิดหน้าแรกออก ลายมือหวัดๆ ของเด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีปรากฏขึ้นภายใต้แสงไฟสลัวจากหลอดไฟเปลือยบนเพดาน *'วันที่ 12 สิงหาคม... ถ้าความฝันมันกินไม่ได้อย่างที่แม่ว่าจริงๆ งั้นผมก็จะขอตายไปพร้อมกับมันในสมุดเล่มนี้'* กวินแค่นยิ้มขื่นๆ ให้กับประโยคที่เต็มไปด้วยความขบถของตัวเอง ในวัยสิบแปด เขาเคยเชื่อว่าโลกทั้งใบหมุนรอบความทะเยอทะยาน เขาเคยถือพู่กันแทนปากกา และเคยวาดเส้นสายที่เปี่ยมด้วยจิตวิญญาณ ก่อนที่ความล้มเหลวเพียงครั้งเดียวจะกลายเป็นกำแพงหนาที่เขาก่อขึ้นขังตัวเองไว้จนถึงทุกวันนี้ ตลอดสิบปีที่ผ่านมา เขาใช้ชีวิตเหมือนคนไร้สีสัน เป็นเพียงฟันเฟืองในบริษัทที่มองเห็นเขาเป็นแค่ตัวเลขในตาราง Excel เขานิ้วไล้ไปตามตัวอักษรที่เขียนด้วยหมึกซึมสีน้ำเงินเข้ม พลิกผ่านหน้ากระดาษที่เต็มไปด้วยเรื่องราวของความรักที่ไม่มีวันสมหวัง และความฝันที่ถูกเหยียบย่ำด้วยคำว่า 'ความมั่นคง' จนกระทั่งเขาพลิกมาถึงหน้าหนึ่งที่คั่นไว้ด้วยดอกไม้แห้งสีซีด ทว่า... สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของกวินสะดุด ไม่ใช่ข้อความที่เขาเขียน แต่เป็นสิ่งที่แทรกอยู่ระหว่างหน้า 42 กับ 43 มันเป็นกระดาษโน้ตสีเหลืองซีดที่เขามั่นใจว่า 'ไม่เคย' เขียนเอง ลายมือที่ปรากฏอยู่บนนั้นอ่อนช้อย ทว่าแฝงไปด้วยความหนักแน่นและทรงพลัง มันเป็นลายมือของหญิงสาวที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด *'ถ้าคุณตัดสินใจจะทิ้งความฝันไปจริงๆ อย่าลืมทิ้งความกล้าหาญไว้ในเล่มนี้ด้วยนะคะ เพราะวันหนึ่งที่คุณกลับมาหาตัวเองอีกครั้ง คุณอาจจะต้องใช้มัน... ริน'* กวินเบิกตากว้าง สมุดเล่มนี้ถูกล็อคกุญแจไว้ตลอดเวลาตั้งแต่วันที่เขาตัดสินใจทิ้งมันลงกล่อง แล้ว 'ริน' คือใคร? ทำไมเขาถึงจำชื่อนี้ไม่ได้ หรือว่านี่คือความทรงจำที่เขาลบเลือนไปเองจากการกระแทกกระทั้นของชีวิตที่โหดร้าย? เขารีบพลิกไปหน้าถัดไป หัวใจเต้นรัวจนเจ็บหน้าอก ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างหนักหน่วง กวินสะดุ้งสุดตัวจนสมุดร่วงหล่นจากมือ เขาไม่ได้เชิญใครมาที่นี่ และในย่านชุมชนแออัดแห่งนี้ ใครกันที่จะมาเคาะประตูในเวลาเที่ยงคืนเช่นนี้ เขาลุกขึ้นยืนเดินไปที่บานหน้าต่างไม้เก่าๆ ที่เขายังไม่ได้ปิดสนิท สายฝนข้างนอกเริ่มโปรยปรายลงมาเป็นสายยาว กระทบหลังคาสังกะสีจนเกิดเสียงดังระงม กวินมองผ่านรอยแยกของบานหน้าต่างลงไปข้างล่าง ท่ามกลางม่านฝนที่มืดมิด มีหญิงสาวคนหนึ่งยืนกางร่มสีแดงสดเงยหน้าขึ้นมองที่หน้าต่างของเขา แสงไฟจากเสาไฟฟ้าทำให้เขาเห็นใบหน้าของเธอชัดเจน... มันเป็นใบหน้าเดียวกันกับที่ปรากฏในรูปถ่ายใบเก่าที่แนบมากับสมุดบันทึกที่เขาเพิ่งจะพบเมื่อครู่ เธอไม่ได้มองมาที่หน้าต่างอย่างว่างเปล่า แต่เธอกำลังยิ้ม... รอยยิ้มที่ทำให้กวินรู้สึกเหมือนน้ำแข็งที่เกาะกุมหัวใจมานานนับทศวรรษกำลังจะละลายลงในพริบตา "คุณมาหาผม... หรือมาหาความทรงจำของคุณกันแน่" กวินพึมพำกับตัวเองขณะที่มือของเขากำลูกบิดประตูแน่น ความสับสนตีรวนอยู่ในอกเมื่อเขาสังเกตเห็นว่า ในมืออีกข้างของเธอนั้น... ถือสมุดบันทึกสีน้ำตาลเล่มหนึ่งที่มีหน้าตาเหมือนของเขาไม่มีผิดเพี้ยน เสียงเคาะประตูครั้งที่สองดังขึ้น คราวนี้มันไม่ใช่เสียงเคาะที่แผ่วเบา แต่มันจังหวะการเคาะนั้น... ดูเหมือนจะเป็นรหัสมอร์สที่เขาเคยเล่นกับใครบางคนเมื่อนานมาแล้ว—รหัสที่หมายความว่า 'เปิดเถอะ... ฉันรอมานานแล้ว' สมุดบันทึกสีน้ำตาลเล่มนี้อาจไม่ใช่แค่ขยะอย่างที่เขาเคยหลอกตัวเอง แต่ดูเหมือนว่ามันจะเป็นกุญแจที่เปิดประตูขังความจริงที่เขาพยายามลืมไปทั้งชีวิต ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับสมุดบันทึกสีน้ำตาลในหน้าแรกนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ