บทที่ 21

"ถ้าคุณจะเปิดมันอ่านด้วยความรู้สึกสงสาร ผมว่าคุณเก็บมันคืนที่เดิมดีกว่าค่ะ" เสียงของรินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องสมุดเก่าที่กลิ่นกระดาษอบอวล กวินชะงักมือที่กำลังแตะหน้ากระดาษสีเหลืองกรอบของสมุดบันทึกเล่มนั้น—เล่มที่เขาอุตส่าห์ดั้นด้นตามหามาเกือบครึ่งชีวิต ทว่าตอนนี้ น้ำเสียงของหญิงสาวตรงหน้ากลับไม่ได้มีความยินดีเจือปนอยู่เลย มีเพียงความเย็นชาที่กรีดลึกลงไปในใจของเขา กวินค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง เธอไม่ได้มองเขา แต่มองไปที่หน้าต่างบานเก่าที่ฝนเพิ่งหยุดตกทิ้งคราบน้ำไว้เป็นทางยาวเหมือนรอยน้ำตาบนกระจก "ผมไม่ได้สงสาร" กวินตอบ เสียงของเขาแหบพร่าและเบาหวิว เขาพยายามคุมสติไม่ให้มือที่จับขอบสมุดสั่น "ผมแค่... กำลังพยายามทำความเข้าใจ ว่าทำไมในบันทึกเล่มนี้ถึงไม่มีชื่อของผมอยู่เลย ทั้งที่ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมเหมือนคนหลงทางที่เดินตามรอยเท้าใครบางคนมาตลอด" รินหันกลับมา แววตาของเธอวูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว "รอยเท้าที่คุณตามมา ไม่ใช่ของฉันหรอกค่ะกวิน มันเป็นรอยเท้าของคนที่คุณอยากจะเป็นในวัยยี่สิบต่างหาก คุณไม่ได้หลงทาง คุณแค่ไม่ยอมรับว่าทางเดินนั้นมันตันไปตั้งนานแล้ว" คำพูดนั้นเหมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่ทิ่มแทงจุดเปราะบางที่สุดในใจ กวินรู้สึกได้ถึงแรงปะทะทางอารมณ์ที่รุนแรง เขาขบกรามแน่น สมุดบันทึกสีน้ำตาลในมือหนักอึ้งราวกับบรรจุความล้มเหลวทั้งหมดของเขาไว้ในนั้น "คุณมีสิทธิ์อะไรมาตัดสินผม?" กวินถาม เสียงเริ่มสั่นด้วยความโกรธที่ปนเปไปกับความน้อยใจ "คุณคือคนที่เป็นแรงบันดาลใจให้ผมกล้าตั้งคำถามกับชีวิตไม่ใช่เหรอ? หรือจริงๆ แล้ว ทุกอย่างที่เขียนไว้ในบันทึกของคุณ... มันก็แค่เรื่องเพ้อฝันที่คุณเองก็ไม่ได้ทำจริง!" รินเดินเข้ามาใกล้จนกวินได้กลิ่นจางๆ ของกระดาษเก่าและฝนที่ยังคงค้างอยู่ในอากาศ เธอคว้าสมุดเล่มนั้นคืนไปจากมือเขา แรงดึงของเธอนั้นหนักแน่นและเด็ดขาดจนกวินยอมปล่อยโดยไม่มีการขัดขืน "ฉันทำจริงค่ะ" เธอพูดพลางจ้องลึกเข้าไปในตาเขา "แต่การทำตามฝันในแบบของฉัน คือการยอมรับว่าบางสิ่งมันแตกสลายได้โดยไม่จำเป็นต้องมีคนมาประคอง ฉันไม่ได้เขียนบันทึกเพื่อให้คุณมายึดถือเป็นคัมภีร์กวิน ฉันเขียนเพื่อปลดปล่อยตัวเอง... ไม่ใช่เพื่อสร้างกรงขังให้คนอื่น" บรรยากาศในห้องเงียบลงอีกครั้ง มีเพียงเสียงหยดน้ำจากชายคาที่ตกลงกระทบพื้นหินสม่ำเสมอ กวินรู้สึกเหมือนหน้ากากที่เขาพยายามสวมใส่เพื่อปกปิดความขลาดกลัวตลอดหลายปีที่ผ่านมามันกำลังแตกร้าว "ถ้าผมไม่ยึดถือบันทึกของคุณไว้..." กวินพูดขึ้น ท่ามกลางความเงียบที่กดดัน "ผมก็ไม่มีอะไรเหลือเลยนะริน ชีวิตที่ทำงานไปวันๆ กับความฝันที่กลายเป็นเศษซาก ถ้าผมไม่มีสิ่งนี้ ผมจะเป็นใคร?" รินนิ่งไปครู่หนึ่ง มือของเธอลูบปกสมุดสีน้ำตาลอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเดินไปที่ชั้นหนังสือเก่าคร่ำคร่า เธอเลื่อนบานพับไม้ที่ซ่อนอยู่หลังชั้นหนังสือออก เผยให้เห็นช่องลับขนาดเล็ก กวินขยับตัวเข้าใกล้โดยไม่รู้ตัว "คุณเคยถามใช่ไหมว่าทำไมฉันถึงทิ้งสมุดเล่มนี้ไว้ที่ร้านกาแฟร้านนั้น" รินกล่าวโดยไม่หันมามอง "ไม่ใช่เพราะความบังเอิญหรอกค่ะ แต่เพราะฉันรู้ว่าถึงเวลาที่ต้องส่งต่อ 'ความกล้า' ให้กับคนที่ต้องการมันจริงๆ... แต่ฉันไม่ได้หมายถึงให้คุณมานั่งอ่านแล้วร้องไห้กอดมันไว้ในวันที่ฝนตก" เธอหยิบซองจดหมายสีขาวนวลที่ดูเก่าพอๆ กับสมุดเล่มนั้นออกมาจากช่องลับ แล้วยื่นมาให้เขา "เปิดดูสิคะ นั่นคือหน้าสุดท้ายที่ฉันไม่ได้เขียนลงในสมุด... และเป็นเหตุผลว่าทำไม ฉันถึงไม่อยากให้คุณเปิดอ่านบันทึกเล่มนี้ตั้งแต่แรก" กวินรับซองจดหมายมา มือของเขาสั่นเกินกว่าจะควบคุมได้ เขาค่อยๆ ฉีกซองออก บรรดาตัวอักษรบนกระดาษแผ่นนั้นทำให้เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอกเมื่อเห็นลายมือที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี... ไม่ใช่ลายมือของริน แต่เป็นลายมือของ 'ตัวเขาเอง' ในอดีต ที่มุมขวาของกระดาษแผ่นนั้น มีรูปถ่ายใบหนึ่งร่วงหล่นลงมา มันเป็นรูปของเขากับรินในสถานที่ที่เขาไม่เคยจำได้ว่าเราเคยไปเยือนด้วยกัน และที่สำคัญที่สุด... บนรูปนั้นมีข้อความที่เขียนด้วยปากกาหมึกซึมสีน้ำเงินเข้มว่า "แด่กวิน... คนที่จะต้องลืมผมในอีกสิบปีข้างหน้า เพื่อที่จะได้เริ่มมีชีวิตจริงๆ เสียที" กวินเงยหน้าขึ้นมองรินด้วยความตกตะลึง แต่ในห้องกลับว่างเปล่า ไม่มีริน ไม่มีเสียงฝน มีเพียงเงาสะท้อนของเขาในกระจกหน้าต่างบานเก่าที่ค่อยๆ เลือนหายไปพร้อมกับความทรงจำบางอย่างที่กำลังถาโถมกลับมาอย่างบ้าคลั่ง ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่เปราะบางที่สุดในชีวิตของกวินไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ "สมุดบันทึกสีน้ำตาล"