ความจริงที่ไม่เหมือนเดิม

"คุณคะ... สมุดเล่มนั้น มันไม่ใช่ของคุณหรอกเหรอ" เสียงนั้นใสกระจ่างทว่าสั่นเครือเล็กน้อย กวินรู้สึกเหมือนมีใครเอาค้อนน้ำแข็งมาทุบลงกลางอก สมองที่เคยขาวโพลนกลับมาทำงานอย่างบ้าคลั่งด้วยคำถามนับพันที่แย่งกันวิ่งชนกันเอง เขาจ้องมองผู้หญิงตรงหน้า—คนที่ยืนอยู่ใต้แสงไฟสีส้มสลัวของร้านกาแฟมุมถนน เธอมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม ไม่ใช่แววตาของผู้หญิงที่เขาเคยรู้จักเมื่อสิบปีก่อน รินที่เขารู้จักมีรอยคล้ำใต้ตาจากงานเขียนโปรเจกต์โต้รุ่ง รินคนนั้นมีรอยแผลเป็นเล็กๆ ที่มุมปากจากอุบัติเหตุจักรยานล้มสมัยมัธยม และที่สำคัญที่สุด... รินคนนั้นในตอนนี้ ควรจะมีอายุสามสิบปลายๆ ไม่ใช่เด็กสาวหน้าใสราวกับเพิ่งเดินออกจากรั้วมหาวิทยาลัยในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งแบบเดียวกันไม่มีผิดเพี้ยน กวินก้มมองสมุดบันทึกสีน้ำตาลในมือสลับกับเล่มที่อยู่ในมือของเธอ หน้าปกหนังเทียมสีน้ำตาลไหม้ที่มีรอยข่วนรูปพระจันทร์เสี้ยวที่มุมขวาบนเหมือนกันราวกับแกะ มันไม่ใช่แค่ความบังเอิญ โลกใบนี้ไม่ได้ใจร้ายหรือบังเอิญขนาดที่จะผลิต "ความทรงจำซ้ำรอย" ออกมาวางขายคู่กันในร้านกาแฟบรรยากาศเดิม ร้านที่เคยชื่อ "The Old Page" แต่ตอนนี้ถูกทุบกำแพงเปลี่ยนเป็นร้านเบเกอรี่กระจกใสสไตล์มินิมอลไปเสียแล้ว เขากลืนก้อนความฝืดเคืองลงคอ พยายามเค้นเสียงที่แหบแห้งออกมา "คุณ... ชื่ออะไรครับ" หญิงสาวชะงัก เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยท่าทางระแวดระวัง เธอกระชับสมุดในมือแน่นขึ้น "รินค่ะ... เอえ—หมายถึง ลภัสรินค่ะ ทำไมเหรอคะ หน้าฉันเหมือนคนรู้จักของคุณเหรอ" *ลภัสริน* ไม่ใช่ "ริน" เฉยๆ กวินรู้สึกเหมือนพื้นปูนขัดมันใต้รองเท้ากำลังจะยุบตัวลง เขารู้จักชื่อเต็มนี้ดี เป็นชื่อที่เขาเคยเขียนลงในสมุดหน้าแรกเมื่อสิบปีก่อน สมุดที่เขาตั้งใจจะมอบให้เธอก่อนที่พวกเขาจะแยกย้ายกันไปตามเส้นทางของตัวเอง สมุดเล่มที่เขาทำหาย—หรือคิดว่าทำหาย—ในคืนที่ฝนตกหนักวันนั้น "เปล่าครับ..." กวินหลบตา มองผ่านกระจกใสออกไปข้างนอก ถนนสายเดิมที่เคยมีต้นราชพฤกษ์ใหญ่แผ่กิ่งก้านให้ร่มเงa ตอนนี้ถูกแทนที่ด้วยเสาไฟฟ้าแรงสูงและป้ายโฆษณา LED ขนาดใหญ่ แสงไฟสีฉูดฉาดสาดส่องลงมาแทนที่ความเงียบสงบในอดีต กลิ่นอายของความทรงจำ กลิ่นดินหลังฝนตก และกลิ่นกาแฟคั่วบดจางๆ ของร้านเก่า ถูกกลบด้วยกลิ่นเนยเทียมและน้ำหอมสังเคราะห์ราคาแพงจากร้านค้าข้างเคียง เขานั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวเดิม—เก้าอี้ที่ขาข้างหนึ่งเคยโยกเยกจนเขาต้องใช้แผ่นกระดาษพับรองไว้ แต่วันนี้... มันถูกเปลี่ยนเป็นเก้าอี้เหล็กดัดบุเบาะนุ่มนั่งสบาย ไร้ร่องรอยความไม่สมบูรณ์แบบที่เขาคุ้นเคย ความรู้สึกแปลกประหลาดตีตื้นขึ้นมา สถานที่ตรงนี้คือ "ที่เดิม" แต่ความจริงกลับบอกเขาอย่างชัดเจนว่า ไม่มีอะไร "เหมือนเดิม" อีกต่อไปแล้ว "คุณดูแปลกๆ นะคะ" หญิงสาว—ลภัสริน—ตัดสินใจหย่อนตัวลงนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างลังเล เธอกล้าๆ กลัวๆ แต่ความอยากรู้อยากเห็นก็มีมากกว่า "แล้วนั่น... สมุดของคุณเหรอคะ ทำไมมันถึงเหมือนของฉันเปี๊ยบเลยล่ะ ฉันเพิ่งได้มันมาจากร้านหนังสือมือสองแถวนี้เมื่อวานเอง" กวินชะงักเงียบ สมุดเล่มที่เขาถืออยู่... คือเล่มที่เขาเขียนเรื่องราวความเสียดาย ความล้มเหลว และความฝันที่พังทลายของตัวเองลงไป แต่มันกลับมาอยู่ในมือเขาได้อย่างไรในสภาพที่กระดาษเหลืองกรอบตามกาลเวลา ในขณะที่ลภัสรินบอกว่าเธอเพิ่งซื้อมาจากร้านมือสองเมื่อวาน? เขายื่นสมุดของตนเองออกไปวางบนโต๊ะกระจกใส ลภัสรินลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะวางสมุดของเธอทาบลงข้างๆ ความเงียบโรยตัวลงมาระหว่างคนทั้งสอง ท่ามกลางเสียงเพลงแจ๊สเบาๆ จากลำโพงร้าน กวินค่อยๆ เปิดหน้าแรกของสมุดทั้งสองเล่มพร้อมกัน ลายมือหวัดๆ ของเขาเองในอดีตปรากฏขึ้นบนหน้ากระดาษของเล่มซ้าย แต่พอก้มมองเล่มขวา... ลายมือเดียวกันนั้นกลับบันทึกเรื่องราวเดียวกัน แต่มันถูกเขียนด้วยหมึกปากกาหมึกซึมสีน้ำเงินเข้ม ในขณะที่เล่มของเขาเป็นหมึกปากกาลูกลื่นสีดำ และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ ในเล่มของลภัสริน มีข้อความบรรทัดสุดท้ายเพิ่มขึ้นมาด้วยลายมือที่แตกต่างออกไป—ลายมือที่ไม่ใช่ของเขา และไม่ใช่ของริน *“อย่าพยายามกลับไปแก้ไขอดีต เพราะหน้าที่ของมันคือการสอนให้เจ็บปวด”* กวินเบิกตากว้าง หัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ เขาเงີบหน้าขึ้นมองลภัสรินทันที หวังจะหาคำอธิบาย แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับทำให้ลมหายใจสะดุด รín—ลภัสริน—ไม่ได้มองที่สมุด เธอกำลังมองตรงมาที่เขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แววตาที่ไร้เดียงสาเมื่อครู่หายวับไป ถูกแทนที่ด้วยความนิ่งสงบ เยียบเย็น และคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของเธอ—รอยยิ้มแบบเดียวกันกับที่รินเคยใช้ยิ้มให้เขาก่อนที่เธอจะเดินจากไปในคืนฝนพรำเมื่อสิบปีก่อน "นายช้าไปหน่อยนะ กวิน" เสียงของเธอเปลี่ยนไป—มันทุ้มต่ำและราบเรียบขึ้น ไม่ใช่เสียงใสๆ ของเด็กสาวมหาวิทยาลัยอีกต่อไปแล้ว "ฉันรออยู่ที่นี่มานานเกินพอแล้วล่ะ..." ก่อนที่กวินจะทันได้เปล่งเสียงถามอะไร ประตูร้านกระจกใสก็เปิดผางขึ้นพร้อมกับเสียงกระดิ่งลมที่ดังลั่น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก้าวเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลังเก้าอี้ของเขา กลิ่นน้ำหอมคุ้นจมูกที่เขาไม่ได้กลิ่นมาเป็นทศวรรษโชว์เข้ามาแตะจมูก มืออุ่นจัดข้างหนึ่งวางลงบนไหล่ขวาของกวิน พร้อมกับเสียงกระซิบที่แนบชิดข้างใบหู จนทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง *"ในเมื่อกลับมาแล้ว ก็ช่วยอ่านหน้าสุดท้ายให้จบสักทีสิ... ฉันรอฟังอยู่นะ"* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางข้ามกาลเวลามาด้วยกันในบทนี้นะครับ - สมุดบันทึกสีน้ำตาล