ถูกทิ้งเหมือนขยะในวันที่ไร้ค่า

เสียงหัวoเราะเยาะหยันที่ดังระคนกับเสียงดนตรีจังหวะหนักหน่วงภายในห้องจัดเลี้ยงหรูหราของโรงแรมระดับห้าดาว ช่างบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของคินจนแทบอยากจะควักมันทิ้งเสีย บรรยากาศรอบกายอบPอวลไปด้วยกลิ่นอายของไวน์ราคาแพงและคราบความเสแสร้งของเหล่าพนักงานออฟฟิศระดับสูง ที่ต่างกำลังยืนล้อมวงมองดูตัวตลกที่กำลังจะถูกเขี่ยทิ้งออกจากวงโคจรอย่างสนุกสนาน "คิน... เธอควรจะรู้ตัวได้แล้วนะว่าเรามันอยู่กันคนละโลก" เสียงหวานใสที่เขาเคยคิดว่ามันคือความอบอุ่นเดียวในยามที่ต้องเผชิญกับความยากลำบาก บัดนี้กลับเย็นชาเสียยิ่งกว่าเศษน้ำแข็งก้นถังแชมเปญในมือของหญิงสาวตรงหน้า พิมพ์ลภัสยืนกอดอกเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตที่เคยทอประกายอ่อนโยน บัดนี้กลับมองมาที่เขาด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ ราวกับกำลังมองแมวข้างถนนที่บังเอิญเดินเข้ามาเปื้อนพรมราคาแพง ข้างกายเธอนั้นคือ "กวิน" ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของผู้บริหารระดับสูง ทายาทมหาเศรษฐีผู้กุมชะตากรรมของบริษัทไอทีแห่งนี้ กวินกำลังโอบเอวบางของพิมพ์ลภัสไว้อย่างแสดงความเป็นเจ้าของ รอยยิ้มเยาะบนมุมปากของชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมคนนั้น ช่างน่าสมเพชเสียจนคินแทบอยากจะหัวเราะออกมาดังๆ ให้กับความโง่เขลาของตัวเองที่ทุ่มเททำงานหนักหามรุ่งhามค่ำให้บริษัทนี้มานานหลายปี "โลกที่เธอว่า... มันคือเงินสินะพิมพ์" คินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งร่องรอยของความโกรธเกรี้ยว หรือแม้แต่ความเสียใจอย่างที่ควรจะเป็น มีเพียงความเยือกเย็นดุดันที่ซ่อนอยู่ภายใต้ดวงตาสสีดำสนิท คู่นั้น "อย่ามาพูดจาต่ำๆ แบบนี้นะ!" พิมพ์ลภัสหน้าเสียไปเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าอดีตแฟนหนุ่มไม่มีทีท่าว่าจะฟูมฟายอย่างที่เธอคาดการณ์ไว้ "เธอเป็นแค่โปรแกรมเมอร์จนตรอก ไม่มีแม้แต่รถขับ ไม่มีปัญญาแม้แต่จะพาฉันไปกินอาหารในที่หรูๆ แบบนี้ด้วยซ้ำ! รู้ไว้ซะว่าตลอดเวลาที่คบกัน ฉันแค่สงสารเธอ... ก็เท่านั้นเอง" เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบทิศทาง สายตานับสิบคู่มองมาที่คินด้วยความสมเพชเวทนา บางคนถึงกับกระซิบกระซาบหัวเราะคิกคักเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มผู้ต้อยต่ำกำลังจะกลายเป็นคนตกงานและไร้ค่าในพริบตาเดียว คินกวาดสายตามองใบหน้าของทุกคนที่ครั้งหนึ่งเขาเคยคิดว่าเป็นเพื่อนร่วมงานที่ดี รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากของเขา ช่างน่าขันสิ้นดี... มนุษย์เรามักจะแสดงธาตุแท้ออกมาในยามที่อีกฝ่ายไร้ซึ่งผลประโยชน์เสมอ "ดี..." คินขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของพิมพ์ลภัส จนหญิงสาวถึงกับผวาถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "จำคำพูดของเธอในวันนี้เอาניתะพิมพ์ เพราะในอนาคตอันใกล้นี้... แม้แต่เศษเงินก้อนโตที่เธอกำลังไขว่คว้าอยู่ มันก็ยังไม่มีค่าพอที่จะซื้อแม้แต่ชายผ้าเสื้อของฉันด้วยซ้ำ" "ไอ้สาสสส์! ปากดีนักนะมึง!" กวินทนเห็นท่าทีที่ดูเหนือกว่าของคนจนไม่ไหว เขาผลักอกคินอย่างแรงจนเซถอยหลังไปสองก้าว "มึงเป็นแค่ลูกจ้างกระจอกๆ ในบริษัทกู ไสหัวออกไปจากงานเลี้ยงนี้ซะ! แล้วพรุ่งนี้เช้า... เตรียมตัวรับจดหมายไล่ออกได้เลย!" เสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องชอบใจดังสนั่นจากกลุ่มพนักงานเลียแข้งเลียขา ทุกคนต่างรอคอยที่จะเห็นจุดจบของชายหนุ่มผู้บังAอาจมาต่อปากต่อคำกับลูกชายท่านรองประธาน คินปัดเสื้อสูทราคาถูกของตัวเองเบาๆ อย่างไม่ใส่ใจ เขาสบตากับพิมพ์ลภัสเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังเดินก้าวเท้าออกจากห้องจัดเลี้ยงหรูหราท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะที่ไล่หลังมาอย่างไม่ขาดสาย ลมหนาวในยามค่ำคืนปะทะเข้ากับใบหน้าของคินทันทีที่เขาเดินพ้นประตูโรงแรมออกมา เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกางเกงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง มันคืออีเมลแจ้งปลดออกจากตำแหน่งโปรแกรมเมอร์และข้อความทวงหนี้จากธนาคาร ทว่า... ในวินาทีที่ความมืดมิดและความกดดันถาโถมเข้ามาถึงขีดสุด หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ควรจะเป็นหน้าจอแจ้งเตือนธรรมดา กลับเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานพร้อมกับตัวอักษรปริศนาที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้าของเขา ราวกับฉากในเกมออนไลน์ระดับมหากาพย์ [ตรวจพบความคับแค้นใจถึงขีดสุด... เงื่อนไขการปลดล็อกสมบูรณ์] [ระบบเศรษฐีมหาอำนาจ (Tycoon System) ทำการเชื่อมต่อสำเร็จ] [ยินดีด้วยครับท่านคิน ท่านได้รับการจัดสรรสิทธิ์ผู้ถือหุ้นใหญ่ระดับสูงสุดของกลุ่มบริษัทในเครือทั่วโลก และสิทธิ์การใช้งาน "บัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัด" วงเงินแรกเข้า: 1,000,000,000 บาท] คินหยุดเดิน รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมผุดขึ้นที่มุมปากอย่างชัดเจนในความมืด เขากดเปิดดูยอดเงินในบัญชีที่เพิ่มขึ้นมาอย่างไร้เหตุผลบนหน้าจอโปร่งแสง ทันใดนั้น เสียงเครื่องยนต์เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์ก็คำรามก้องอยู่เหนือท้องฟ้าเหนือโรงแรมหรู พร้อมกับร่างของหญิงสาวสวมแว่นในชุดสูทเข้ารูปเนี๊ยบกริบ ที่กำลังก้าวลงมาจากบันไดเชือกด้วยท่าทีเร่งรีบ "ท่านคินครับ!" ริน เลขาคู่ใจที่เขาเคยช่วยเหลือไว้ในอดีต วิ่งตรงเข้ามาโค้งคำนับเขาด้วยความเคารพสูงสุด ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของรปภ.หน้าโรงแรม "รถลีมูซีนและทีมทนายความพร้อมรอคำสั่งท่านแล้วครับ... เราจะเริ่มจัดการซื้อหุ้นใหญ่ของบริษัทที่เพิ่งไล่ท่านออกเมื่อกี้เลยไหมครับ?" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับจุดเริ่มต้นของการเอาคืนนี้นะครับ