ขยายอาณาจักรธุรกิจในโลกความจริง

เอกสารข้อเสนอการควบรวมกิจการมูลค่าพันล้านถูกโยนลงบนโต๊ะไม้สักราคาแพง เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวเนื้อแข็งดังทึบ ทว่ามันกลับหนักอึ้งเสียจนทำให้บรรยากาศภายในห้องประชุมใหญ่ของบริษัท *'เทค-โนเวชัน'* ถึงกับเงียบกริบ ชนิดที่ต่อให้เข็มตกสักเล่มก็คงได้ยินเสียง "เงื่อนไขบ้าอะไรกัน! ซื้อหุ้นสามัญแปดสิบเปอร์เซ็นต์แถมยังบังคับให้พวกเราลดสัดส่วนอำนาจบริหารลงเหลือแค่ศูนย์เนี่ยนะ? แกคิดว่าบริษัทนี้เป็นร้านขายของชำริมทางรึไง คุณคิน!" เสียงทุบโต๊ะดังลั่นพร้อมกับใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวของ 'ภาคิน' (ชื่อพ้องที่ชวนให้หงุดหงิด) ประธานกรรมการบริหารผู้เคยเย่อหยิ่งและเหยียบย่ำคินในอดีตกำลังแดงก่ำ ดวงตาคู่พองโตจ้องมองชายหนุ่มผู้มีรอยยิ้มเย็นชาประดับอยู่บนมุมปากอย่างเหลืออด คินนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ เสื้อสูทสั่งตัดเข้ารูปสีดำสนิทขับเน้นให้รูปร่างดูทรงอำนาจและน่าเกรงขามยิ่งขึ้น ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้บริหารรุ่นลายครามที่กำลังดิ้นรนเหมือนปลาบน The chopping board เขายกชาเขียวอุ่นขึ้นจิบช้าๆ ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่บดขยี้ขวัญกำลังใจของคนเบื้องหน้า "ร้านขายของชำริมทาง?" คินทวนคำด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนอีกฝ่ายสะดุ้ง "ถ้าเป็นร้านขายของชำ อย่างน้อยผมก็ยังซื้อได้ด้วยเศษเหรียญในกระเป๋าหลัง แต่บริษัทเทคโนโลยีที่กำลังจะล้มละลายของพวกคุณ... ตอนนี้มีค่าเท่ากับศูนย์ในสายตาของนักลงทุนต่างชาติด้วยซ้ำนะคับ" "แก...!" ภาคินกัดฟันกรอด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความแค้น "อย่าลำพองใจให้มากนัก! คิดว่าถือครองระบบเกมออนไลน์นั่นแล้วจะทำเป็นผูกขาดตลาดโลกได้งั้นรึ? คณะกรรมการควบคุมการผูกขาดไม่มีทางยอมให้แกกลืนกิจการสตาร์ทอัพด้านปัญญาประดิษฐ์สี่แห่งติดต่อกันหรอก!" "งั้นเหรอครับ" คินหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง เขาส่งสัญญาณมือเพียงนิดเดียว ริน เลขาธิการสาวแว่นที่ยืนสงบนิ่งอยู่ด้านหลังก็ก้าวออกมาข้างหน้าทันที หญิงสาวเปิดแท็บเล็ตส่วนตัวก่อนจะเลื่อนเอกสารทางการเงินชุดใหม่ออกมาฉายขึ้นบนจอโปรเจคเตอร์ขนาดใหญ่กลางห้อง แสงไฟสีฟ้าสว่างวาบเผยให้เห็นตัวเลขหนี้สินรวมถึงเส้นทางการเงินที่ถูกซ่อนไว้ใต้พรมของบริษัทเทค-โนเวชัน "ตารางสรุปหนี้สินระยะสั้นที่กำลังจะครบกำหนดชำระในอีกเจ็ดสิบสองชั่วโมงข้างหน้า... ยอดรวมสามร้อยล้านบาทถ้วนค่ะท่านประธานภาคิน" รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่มันกลับคมกริบเหมือนใบมีดที่กรีดลงบนแผลสด "และถ้ามองจากกระแสเงินสดในบัญชีปัจจุบันของพวกคุณ... เกรงว่าพรุ่งนี้เช้า คงต้องประกาศยื่นล้มละลายอย่างเป็นทางการแล้วล่ะค่ะ" หน้าของภาคินซีดเผือดลงทันที สีเลือดบนใบหน้าหายวับไปกับตา ราวกับถูกกระชากวิญญาณออกจากร่าง มือที่กำหมัดแน่นเริ่มสั่นเทา เหงื่อกาฬผุดซึมเต็มกรอบหน้า ในโลกแห่งทุนนิยม ความเมตตาคือสินค้าฟุ่มเฟือยที่ไม่มีใครมีปัญญาซื้อ และสำหรับคินแล้ว คนที่เคยเหยียบย่ำเขาจนจมดินในวันที่เขาไม่มีแม้แต่ค่าข้าว สมควรได้รับเพียงแค่ความพินาศที่สาสม "คุณมีทางเลือกอยู่สองทางครับภาคิน" คินโน้มตัวไปข้างหน้า สายตาคมกริบจ้องทะลุเข้าไปในดวงตาที่หวาดกลัวคู่นั้น "เซ็นสัญญาขายหุ้นทั้งหมดให้ผมในราคาหุ้นละสลึงเดียว... หรือจะยืนมองบริษัทที่พ่อของคุณสร้างมากับมือกลายเป็นเศษขยะในพริบตาเดียว... เลือกเอาครับ" ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วห้องประชุม ผู้บริหารคนอื่นๆ เริ่มหันซ้ายแลขวาด้วยความตื่นตระหนก ไม่มีใครกล้าสบตาคินเลยสักคน อำนาจเงินตราในมือของระบบเศรษฐีทำให้เขากลายเป็นผู้กุมชะตาชีวิตของทุกคนในที่นี้อย่างแท้จริง ภาคินตัวสั่นเทา ปากอ้าพะงาบๆ เหมือนคนใกล้จมน้ำ มือที่ถือปากกาเซ็นสัญญาหนักอึ้งราวกำลังแบกภูเขาไว้ทั้งลูก ศักดิ์ศรีที่สั่งสมมานานถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดีภายใต้รองเท้าหนังราคาแพงของคิน *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อสูทของคินดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงจากระบบเศรษฐีที่ปรากฏขึ้นเฉพาะตัวเขา [ตรวจพบการควบรวมกิจการกลุ่มสตาร์ทอัพ AI สำเร็จ 85%] [ปลดล็อกสิทธิ์พิเศษระดับ 'เจ้าพ่อตลาดทุน' : วงเงินเครดิตไร้ขีดจำกัดถูกเปิดใช้งาน] [ระบบเสนอทางเลือกพิเศษ: เข้าซื้อกิจการโครงสร้างพื้นฐานโทรคมนาคมเครือข่ายระดับประเทศในลำดับถัดไป] คินเหลือบมองหน้าจอเล็กน้อยก่อนจะมุมปากกระตุกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจ เกมในโลกความจริงเพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และเขานี่แหละคือผู้เล่นที่จะเปลี่ยนกฎทั้งหมดของกระดานนี้ "หมดเวลาคิดแล้วครับ" คินเอ่ยเบาๆ พร้อมกับเลื่อนปากกาบนโต๊ะไปตรงหน้าอีกฝ่าย "เซ็นซะ... หรือจะให้ผมสั่งระงับวงเงินกู้ยืมฉุกเฉินทั้งหมดของพวกคุณ ณ วินาทีนี้เลยดีล่ะครับ" ภาคินหลับตาลงด้วยความสิ้นหวัง น้ำตาแห่งความอัปยศไหลซึมออกมาจากหางตา เขากำปากกาแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ก่อนจะจรดปลายปากกาลงบนกระดาษสัญญาด้วยมือที่สั่นเทา ในวินาทีที่ลายเซ็นสุดท้ายถูกจรดลงไป เสียงปรบมือเบาๆ และเยือกเย็นของคินก็ดังขึ้นก้องห้องประชุม ทว่า ในจังหวะที่ทุกอย่างกำลังจะจบลงด้วยชัยชนะอันเบ็ดเสร็จ ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนแปลกหน้าก้าวเข้ามาพร้อมกับเสียงหัวเราะเย็นเยียบที่ทำให้รินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสังหรณ์ใจ "ช้าก่อนคุณคิน... การซื้อขายยังไม่สมบูรณ์หรอกครับ จนกว่าผมจะอนุมัติ" ร่างสูงโปรดของชายในชุดสูทสีขาวสะอาดตาเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเหยียดหยาม ดวงตาคู่คมกวาดมองคินด้วยแววตาท้าทาย และใบหน้านั้น... คือคนที่คินจำได้ดีไม่มีวันลืมจากอดีตชาติ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ยังคงติดตามและร่วมเดินทางในเส้นทางแห่งความสะใจนี้ไปพร้อมกับ "ผู้กล้าตกอับ" นะครับ