ภารกิจตามง้อภริยาเริ่มต้น

"ฉันไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม... นี่มันสเต็กเนื้อสันนอกติดมัน กับมันฝรั่งบดราดเกรวี่เห็ดทรัฟเฟิลจากในซุปเปอร์มาร์เก็ตมิติพิเศษของฉันจริงๆ หรือนี่?" ไป๋ลี่อินพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางใช้ปลายส้อมเคาะลงบนจานกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดตา กลิ่นหอมเย้ายวนของเนยแท้ผสมผสานกับพริกไทยดำบดหยาบและกลิ่นเนื้อย่างหอมกรุ่นลอยฟุ้งอบอวลไปทั่วห้องครัวเก่าๆ ในบ้านพักข้าราชการทหาร ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่นาตรีก่อน บรรยากาศในบ้านหลังนี้ยังคงเต็มไปด้วยความอึมครึมและแรงกดดันจากสายตาเย็นชาของหานหยาง สามีตามนิตินัยที่เพิ่งกลับมาจากค่ายทหารทางเหนือ แต่ในตอนนี้... สถานการณ์กลับพลิกผันราวกับหนังคนละม้วน เมื่อเอกสารลับปึกใหญ่จากกองบัญชาการที่ถูกส่งตรงถึงมือเขา ได้เปิดเผยความจริงอันน่าตกใจว่า "จดหมายสนเท่ห์" และ "ภาพถ่ายตัดต่อ" ที่เป่าหูเขามาตลอดหลายเดือนว่าเป็นฝีมือของภริยาเด็กจอมลวงโลก แท้จริงแล้วเป็นฝีมือของญาติจอมสูบเลือดสูบเนื้อฝั่งบ้านเดิมที่ร่วมมือกับสหายร่วมรบผู้ริษยา เพื่อหวังฮุบเงินเดือนทหารและขับไล่เธอออกไปจากตระกูลหาน! ตึง! เสียงวางกระดาษปึกใหญ่ลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังสนั่น หานหยางในชุดเครื่องแบบทหารที่ยังไม่ได้ปลดกระดุมคอเสื้อ ยืนนิ่งค้างอยู่ตรงธรณีประตู ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความหมางเมินและรังเกียจ บัดนี้กลับแดงก่ำด้วยความรู้สึกผิดและโกรธแค้นตัวเองจนแทบกระอักเลือด เขามองแผ่นหลังบางของภรรยาสสาวที่กำลังยืนงละเมียดปรุงอาหารด้วยท่าทางสงบเยือกเย็น ยิ่งเห็นความเด็ดเดี่ยวและไร้ซึ่งความหวาดกลัวในแววตาคู่นั้น หัวใจของนายทหารผู้ไม่เคยเกรงกลัวกระสุนปืนในสนามรบ กลับบีบตัวแน่นด้วยความเจ็บปวด "ลี่อิน..." เสียงทุ้มต่ำที่เคยดุดันและทรงอำนาจ บัดนี้กลับสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่อยู่ หานหยางก้าวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยความลังเล ราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงภาพลวงตา "พี่... พี่อ่านรายงานทั้งหมดแล้ว พี่ขอโทษ..." ไป๋ลี่อินวางตะหลิวในมือลงช้าๆ เธอไม่ได้หันกลับไปทันที แต่ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับสามีหนุ่มผู้สูงตระหง่าน ใบพักตร์งดงามเรียบเฉย ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววเย้ยหยันระคนสมเพชอย่างไม่ปิดบัง "คุณขอโทษฉันเรื่องอะไรคะ ผู้กองหาน?" น้ำเสียงหวานใสกังวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกเอื้อนเอ่ยออกมา "ขอโทษที่หลงเชื่อคำพูดของคนนอกมากกว่าภรรยาตัวเอง? หรือขอโทษที่ปล่อยให้ญาติจอมปลอมพวกนั้นมาดูถูกเหยียดหยามฉันสารพัด ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา คุณเคยฟังคำอธิบายจากฉันสักครั้งไหมคะ?" คำพูดแต่ละคำเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจของหานหยาง เขาอ้าปากพะงาบๆ อยากจะแก้ตัว แต่พอนึกถึงสิ่งที่แม่และญาติๆ ทำกับเธอ รวมถึงความเย็นชาที่เขาแสดงออกใส่หญิงสาวผู้บริสุทธิ์มาตลอด เขาก็พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่คุกเข่าลงข้างหนึ่งตรงหน้าเธออย่างไม่ลังเล ท่ามกลางความตกตะลึงของไป๋ลี่อิน "พี่มันโง่เอง... พี่ตาบอดเองที่มองไม่เห็นความจริง" หานหยางเงยหน้าขึ้นสบตาภริยา หยาดน้ำลูกผู้ชายปริ่มๆ อยู่ที่ขอบตา "นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ใครหน้าไหนที่กล้าแตะต้องเธอ หรือกล้าพูดจาดูถูกเธอแม้แต่ครึ่งคำ พี่จะตัดขาดจากพวกมันให้หมด! ได้โปรด... ให้อภัยพี่สักครั้งเถอะนะ" ไป๋ลี่อินมองภาพนายทหารหนุ่มอนาคตไกลผู้ทรงเกียรติ ยอมคุกเข่าอ้อนวอนขอความเห็นใจจากเธอด้วยความรู้สึกซับซ้อน เธอย่อมรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเอาคืนเท่านั้น ในเมื่อความจริงปรากฏแล้ว หมากกระดานนี้ย่อมอยู่ในมือของเธออย่างสมบูรณ์แบบ "อยากให้ฉันให้อภัยคุณเหรอคะ?" ไป๋ลี่อินโน้มตัวลงไปใกล้ ใบหน้าห่างกันเพียงคืบ กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอผสมผสานกับกลิ่นอาหารทำให้หานหยางหัวใจเต้นระส่ำ "งั้นก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิคะ... ว่าสามีทหารคลั่งรักที่คุณพูดถึง มันไม่ใช่แค่ลมปาก!" พูดจบ ไป๋ลี่อินก็หยิบสเต็กเนื้อชิ้นโตที่เพิ่งทำเสร็จราดซอสสูตรพิเศษส่งกลิ่นหอมหววนไปทั่วห้อง ตักขึ้นมาหนึ่งคำแล้วป้อนใส่ปากตัวเองเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่สนใจสายตาเวทนาของสามีแม้แต่น้อย หานหยางกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขารู้ทันทีว่าบทลงบทจากภริยาสุดที่รักเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และเขาจะต้องงัดทุกกลยุทธ์ในค่ายทหารมาใช้เพื่อ "ง้อ" เมียสาวสมองเพชรคนนี้ให้จงได้! แต่ทว่า ในขณะที่บรรยากาศภายในห้องกำลังระอุไปด้วยเคมีหวานละมุนปนความตึงเครียด เสียงทุบประตูด้านนอกอย่างรุนแรงพร้อมกับเสียงแหลมปรี๊ดของแม่สามีจอมแสบก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ! "ไป๋ลี่อิน! นังสะใภ้ตัวดี! แกกล้าดียังไงถึงไปตัดสิทธิ์เบิกเสบียงของฉันที่สหกรณ์หมู่บ้าน เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้ระเบิดบ้านแกแน่!" หานหยางขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าหล่อเหลาแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาเหี้ยมเกรียมในพริบตา เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมเอ่ยเสียงลอดไรฟัน "อยู่ที่นี่นะ... เดี๋ยวพี่จัดการเอง" แต่ไป๋ลี่อินกลับยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือชั้น เธอคว้าผ้ากันเปื้อนมาเช็ดมือลวกๆ ก่อนจะเดินนำหน้าสามีออกไปที่ประตู "ไม่ต้องค่ะคุณสามี... เรื่องตบหน้าแม่สามีจอมสูบเลือดคนนี้ ฉันมีวิธีที่สนุกกว่าการใช้กำลังเยอะ!" แก๊ก! กลอนประตูถูกปลดล็อกออกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับร่างท้วมของแม่สามีที่พุ่งเข้ามาหมายจะชี้หน้าด่ากราด แต่สิ่งที่นางเห็นกลับไม่ใช่สะใภ้อ่อนแอคนเดิม ทว่ากลับเป็นรอยยิ้มพิฆาตของไป๋ลี่อินที่ถือถังน้ำเย็นจัดเตรียมสาดใส่หน้า พร้อมกับเงาร่างของหานหยางที่ยืนกอดอกจ้องเขม็งอยู่ด้านหลังด้วยแววตาน่ากลัวราศีกาลกิณีจับ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสร้างชีวิตใหม่และลุ้นระทึกไปกับความคลั่งรักแบบไม่ลืมหูลืมตาของหานหยางในตอนนี้นะคะ!