ฟื้นจากความตายในวันหมั้น

"เชิญคุณเอเลน่าสวมแหวนหมั้นให้ท่านเคานต์เอ็ดเวิร์ดได้เลยค่ะ เสียงปรบมือจะได้ดังขึ้นเสียที" เสียงของบาทหลวงประจำตระกูลดังแทรกผ่านความเงียบงันของมหาวิหารเซนต์ลูเทอร์ ทว่าสำหรับเอเลน่า วอน โรเซนเบิร์กแล้ว เสียงนั้นกลับแผ่วเบาเสียยิ่งกว่าเสียงกระซิบของสายลม เพราะในโสตประสาทของเธอกำลังก้องกังวานด้วยเสียงกรีดร้องของความเจ็บปวด ความตาย และกองเลือดสีแดงฉานที่เธอเคยลิ้มรสมาแล้วครั้งหนึ่งในชาติภพก่อน กลิ่นอายของดอกกุหลาบขาวนับพันดอกที่ประดับประดาอยู่ทั่วห้องโถง กลับส่งกลิ่นตลบอบอวลชวนคลื่นไส้ในความรู้สึกของเธอ มันไม่ใช่กลิ่นอายแห่งความสุขสมหวัง แต่มันคือกลิ่นอายของงานศพ... งานศพที่เธอกลายเป็นตัวตลก ถูกทรยศหักหลัง และถูกเหยียบย่ามศักดิ์ศรีจนไม่เหลือชิ้นดีโดยผู้ชายหน้าตัวเมียที่ยืนยันยิ้มย่องอยู่ตรงหน้า เอเลน่าก้มมองมือเรียวขาวของตนเองที่สวมถุงมือลูกไม้สีขาวบริสุทธิ์ มือคู่นี้ที่เคยสั่นเทาด้วยความโง่เขลา มือคู่นี้ที่เคยยอมก้มหัวอ้อนวอนขอความรักจากเศษสวะผู้ไร้ค่า ตอนนี้... มันกลับมามีชีวิตชีวาและเปี่ยมล้นไปด้วยพลังแห่งการแก้แค้นที่ร้อนแรงดั่งเปลวเพลิง "เอเลน่าที่รัก... รีบสเถิด คนทางบ้านเคานต์เอ็ดเวิร์ดรออยู่" เสียงหวานหยดย้อยของเลดี้คาทารีน่า เพื่อนรักผู้จอมปลอมดังขึ้นจากแถวหน้า รอยยิ้มเสแสร้งบนใบหน้านั้นซ่อนแววตาสะใจและดูถูกเหยียดหยามเอาไว้อย่างมิดชิด ช่างน่าขันเสียจริง... พวกมันคงคิดว่าเธอเป็นคนโง่คนเดิม ที่จะยอมตกเป็นเบี้ยล่างให้พวกมันเหยียบย่ำเพื่อยกย่องสตรีชั้นต่ำคนอื่นสินะคะ เอเลน่าเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยหมองคล้ำและเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา บัดนี้กลับประกายแสงเย็นเยียบดั่งอัญมณีสีนิลที่ผ่านการเจียระไนมาอย่างดี มันคมกริบและลุ่มลึกจนทำให้เคานต์เอ็ดเวิร์ด ลูคัส คู่หมั้นหนุ่มรูปงามที่ยืนยันยิ้มพิมใจอยู่ถึงกับชะงัก รอยยิ้มของเขาแข็งค้างไปชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น "เอเลน่า...?" เอ็ดเวิร์ดเอ่ยเรียกเสียงเบา คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความประหลาดใจระคนไม่พอใจ เขาไม่เคยเห็นสายตาแบบนี้จากคู่หมั้นผู้ว่านอนสอนง่ายและรักเขาจนหัวปักหัวปำมาก่อน แทนที่จะหยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงที่บรรจุแหวนเพชรเม็ดโตขึ้นมาสวมตามธรรมเนียม เอเลน่ากลับยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยัน รอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้มแต่กลับแฝงไปด้วยพิษร้ายที่พร้อมจะแผดเผาทุกคนให้เป็นจุล "รีบหรือคะ?" เสียงหวานใสแต่เย็นยะเยือกเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบสงบของแขกเหรื่อชนชั้นสูงนับร้อยชีวิตที่มาร่วมเป็นสักขีพยาน "ฉันยังไม่ได้อนุญาตให้ท่านพูดแทรกขึ้นมาในพิธีของ *ฉัน* เลยด้วยซ้ำนะฃคะ เคานต์เอ็ดเวิร์ด" ความเงียบกริบเข้าปกคลุมมหาวิหารในทันที ราวกับมีใครกดปุ่มหยุดเวลา แขกเหรื่อต่างหันมามองหน้ากันด้วยความตกตะลึง เลดี้คาทารีน่าเบิกตากว้างอ้าปากค้าง ส่วนเอ็ดเวิร์ดหน้าถอดสีทันทีด้วยความอับอายต่อหน้าธารกำนัล "เอเลน่า! เธอเสียมารยาทอะไรต่อหน้าบาทหลวงและแขกผู้ใหญ่กัน!" เอ็ดเวิร์ดกดเสียงต่ำเพื่อเตือนสติ พยายามรักษาภาพลักษณ์ชายหนุ่มผู้แสนดีเอาไว้ "ถ้าไม่พอใจเรื่องจัดงาน ก็ไว้ค่อยไปคุยกันเป็นการส่วนตัว..." "ส่วนตัวงั้นหรือคะ?" เอเลน่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไพเราะราวกับเสียงกระดิ่งเงิน แต่กลับทำให้สันหลังของคนที่ได้ยินต้องเยือกเย็น "เรื่องต่ำช้าที่ท่านกับอีตัวชั้นต่ำคนนั้นแอบทำลับหลังฉัน สมควรหรือคะที่จะต้องเก็บไว้พูดกันแค่สองคน?" ฮือฮา! เสียงซุบซิบนินทาดังกระหึ่มขึ้นทั่วห้องโถงทันที ใบหน้าของเอ็ดเวิร์ดเปลี่ยนเป็นสีเขียวสลับแดงด้วยความโกรธจัดและอับอายขายหน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนี "เธอพูดจาเหลวไหลอะไร! ฉันไปทำอะไรลับหลังเธอตั้งแต่เมื่อไหร่!" "ปฏิเสธหน้าด้านๆ เลยสินะคะ" เอเลน่าก้าวถอยหลังออกห่างจากชายหนุ่มหนึ่งก้าว ราวกับรังเกียจที่จะต้องยืนใกล้สิ่งสกปรก เธอหันไปสบตากับบาทหลวงผู้ประกอบพิธีด้วยรอยยิ้มสุภาพ ทว่าเด็ดเดี่ยวอย่างยิ่ง "ท่านบาทหลวงคะ ในฐานะที่ฉัน เอเลน่า วอน โรเซนเบิร์ก ผู้เป็นเจ้าของบรรดาศักดิ์และทรัพย์สินมหาศาลแห่งตระกูลโรเซนเบิร์กแต่เพียงผู้เดียว... ฉันขอประกาศยกเลิกพิธีหมั้น ณ วินาทีนี้ค่ะ!" คำประกาศกร้าวราวดั่งสายฟ้าฟาดลงกลางกลางมหาวิหาร ทุกคนต่างอ้าปากค้างด้วยความตกใจขีดสุด การยกเลิกงานหมั้นของตระกูลใหญ่กลางพิธีแต่งตั้งเช่นนี้ ไม่เพียงแต่เป็นการหักหน้าตระกูลลูคัสจนป่นปี้ แต่ยังเป็นเรื่องอื้อฉาวที่จะสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งอาณาจักร! "เธอ... เธอ บ้าไปแล้วหรือไง เอเลน่า!" เอ็ดเวิร์ดปรี่เข้ามาหมายจะคว้าแขนเรียวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนสติหลุด "เธอรู้ไหมว่ากำลังทำอะไรลงไป! ตระกูลของเธอจะต้องอับอายขายหน้าเพราะความสติหลุดของเธอ!" หมับ! ก่อนที่มือสกปรกนั้นจะทันได้แตะต้องปลายเสื้อของเธอ ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษสีดำสนิทของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางอย่างรวดเร็วดั่งภาพลวงตา กลิ่นอายอันตรายและทรงอำนาจแผ่ซ่านกดทับจนทุกคนในรัศมีสิบเมตรแทบหยุดหายใจ มือหนาคว้ารอบข้อมือของเอ็ดเวิร์ดไว้แน่นด้วยแรงมหาศาล จนเสียงกระดูกลั่นเบาๆ ดังขึ้นท่ามกลางเสียงอุทานด้วยความเจ็บปวดของเคานต์หนุ่ม "ถอยมือสกปรกของแกออกไป... ก่อนที่ฉันจะสงเคราะห์ตัดมันทิ้งเสียตรงนี้" เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมานั้นเต็มไปด้วยความเย็นชาและอำนาจกดดันที่สูงส่งจนน่าสะพรึงกลัว เอเลน่าช้อนสายตาขึ้นมองชายหนุ่มผู้มาใหม่ที่ยืนบังร่างเธอไว้ครึ่งหนึ่ง ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีและเส้นผมสีเงินยวดยวงสะท้อนกับแสงไฟ ดยุกคาสเซียน แวน ฮาเวน... มารร้ายผู้เย็นชาและทรงอิทธิพลที่สุดแห่งจักรวรรดิ ผู้ที่ควรจะอยู่ในการประชุมสภาหลวงเวลานี้ กลับมายืนอยู่ ณ ใจกลางมหาวิหาร และกำลังจ้องมองเอ็ดเวิร์ดด้วยสายตาราวกับมองมดปลวกตัวหนึ่ง คาสเซียนปรายตามองเอเลน่าแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทั้งมหาวิหารต้องหยุดหายใจสนิทอีกครั้ง "งานหมั้นไร้สาระนี่จบลงแล้ว... เชิญคุณวอน โรเซนเบิร์ก เดินทางกลับกับผมครับ รถส่วนตัวและเฮลิคอปเตอร์จอดรออยู่ด้านนอกเรียบร้อยแล้ว" (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางข้ามเวลามาตบพวกตัวร้ายด้วยกันนะคะ ขอให้สนุกกับความสะใจในตอนต่อไปค่ะ!)