ทางเลือกที่เปลี่ยนไป

เสียงตบโต๊ะไม้ฮอกกานีเนื้อดีดังสะท้านไปทั่วห้องรับรองส่วนตัวของตระกูลวอน โรเซนเบิร์ก "เธอกล้าดียังไงถึงพูดจาเหลวไหลแบบนั้นออกมา, เอเลน่า!" เคานต์โรเซนเบิร์ก ผู้เป็นบิดา แผดเสียงลั่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ใบหน้าคมเข้มที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มจอมปลอมบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว "การถอนหมั้นกับตระกูลแวน ฮาเวน และการประกาศตัดขาดจากตระกูล... เธอรู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังพูดเรื่องบ้าอะไรอยู่!" เอเลน่า วอน โรเซนเบิร์ก ไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เธอนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟากำมะหยี่สีมรกตอย่างสง่างาม ปลายเรียวเล็บที่เพ้นท์ด้วยสีแดงเบอร์กันดีเคาะเบาๆ ลงบนพนักพิงอย่างใจเย็น ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองบิดา มารดา และน้องสาวต่างแม่ที่ยืนตัวสั่นด้วยความตกใจอย่างสมเพช ในชาติภพก่อน เธอเคยเป็นตัวร้ายที่วิ่งตามความรักจอมปลอม ยอมทำทุกอย่างแม้กระทั่งกราบกรานขอความเมตตาจากคนเหล่านี้ เพื่อแลกกับการได้รับการยอมรับว่าเป็น "คุณหนูตระกูลวอน โรเซนเบิร์ก" แต่มันได้อะไรขึ้นมาล่ะ? ในวันที่เธอล้มละลายและถูกใส่ร้าย พวกเขาคือกลุ่มแรกที่ถีบส่งเธอลงเหวอย่างไร้เยื่อใย "ฉันพูดภาษาคนค่ะ ท่านพ่อ... หรือว่าหูของท่านเริ่มเสื่อมตามอายุ ถึงฟังภาษาที่เรียบง่ายขนาดนี้ไม่เข้าใจ?" เสียงหวานใสแต่เยียบเย็นเอ่ยขึ้น รอยยิ้มมุมปากของเธองดงามราวกับปีศาจสาวในคราบเทพธิดา "นังลูกอกตัญญู!" คุณหญิงมาร์กาเร็ต แม่เลี้ยงของเธอพุ่งเข้ามาทำท่าจะเงื้อมือตบ แต่เอเลน่าไวกว่า เธอคว้าข้อมือนั้นไว้แน่นด้วยแรงที่คาดไม่ถึง ดวงตาคมกริบส่งประกายอำมหิตจนอีกฝ่ายต้องชะงักและถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว "จำไว้นะคะคุณแม่เลี้ยง มือคู่นี้... มีไว้สำหรับเซ็นเอกสารสำคัญและนับเงินเท่านั้น ไม่มีค่าพอจะมาสัมผัสใบหน้าของฉันหรอกค่ะ" เอเลน่าสะบัดมือออกอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะหยิบเอกสารฉบับหนึ่งขึ้นมาวางเด่นอยู่กลางโต๊ะ *สัญญาประกาศตัดขาดจากตระกูลและการสละสิทธิ์ในมรดกทุกประการ* ข้อความบนกระดาษแผ่นนั้นทำเอาทุกคนในห้องถึงกับหน้าซีดเผือก เพราะพวกเขารู้ดีว่า ต่อให้เอเลน่าจะถูกมองว่าเป็นตัวร้ายไร้สมองในสายตาคนนอก แต่ตระกูลวอน โรเซนเบิร์กในตอนนี้กำลังถังแตก และทรัพย์สินส่วนใหญ่ที่พอจะพยุงบริษัทให้รอดพ้นจากการล้มละลายได้ แท้จริงแล้วเป็นชื่อของมารดาผู้ล่วงลับของเอเลน่า ซึ่งถูกโอนกรรมสิทธิ์มาให้เธอตามกฎหมาย! "เอเลน่า... ลูกรัก ใจเย็นๆ ก่อนสจ๊วต ลูกก็รู้ว่าตระกูลเรากำลังลำบาก..." เคานต์โรเซนเบิร์กเปลี่ยนท่าทีอย่างรวดเร็วเมื่อนึกขึ้นได้ว่าพวกเขากำลังจะสูญเสียอะไรไป เสียงทุ้มต่ำพยายามปรับให้อ่อนลงเพื่อเกลี้ยกล่อม "ลำบากเหรอคะ? แต่ก่อนหน้านี้ไม่กี่นาที พวกคุณเพิ่งจะไล่ฉันให้ไปตายในงานหมั้นเฮงซวยนี่ไม่ใช่เหรอ?" เอเลน่าลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชุดราตรีผ้าไหมสีดำสนิทขับเน้นรูปร่างเพรียวระหงให้ดูทรงอำนาจและน่าเกรงขาม เธอกวาดสายตามองบุคคลที่ได้ชื่อว่าเป็นครอบครัวเป็นครั้งสุดท้าย "ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เอเลน่า วอน โรเซนเบิร์ก คนเดิมได้ตายไปแล้วค่ะ เหลือเพียง 'เอเลน่า' ผู้เป็นเจ้าของแบรนด์เครื่องประดับ 'L’Aura de l'Éternité' เท่านั้น และบอกไว้ตรงนี้เลยนะ... หุ้นสามสิบเปอร์เซ็นต์ที่ฉันถืออยู่ในบริษัทของตระกูล ฉันจะขายมันทิ้งให้กับคู่แข่งคนสำคัญในวันพรุ่งนี้เช้าอย่างแน่นอน" "เธอ... เธอจะทำแบบนั้นไม่ได้นะ!" น้องสาวต่างแม่อุทานลั่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตระหนก "ทำไมจะไม่ได้ล่ะคะ?" เอเลน่าหันไปส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้ "ในเมื่อฉันตัดขาดจากตระกูลแล้ว ทรัพย์สินและหุ้นทุกอย่างย่อมเป็นสิทธิ์ขาดของฉันแต่เพียงผู้เดียว... เตรียมตัวรับมือกับการล้มละลายของจริงได้เลยค่ะทุกคน" ร่างระหงหมุนตัวเดินนินทาออกไปอย่างไร้ความอาลัย ทิ้งให้เบื้องหลังเป็นเสียงกรีดร้องด้วยความคลุ้มคลั่งและเสียงข้าวของแตกกระจายด้วยความเกรี้ยวกราดของคนตระกูลวอน โรเซนเบิร์ก ประตูกระจกบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกสู่ค่ำคืนอันหนาวเหน็บ สายลมเย็นยะเยือกพัดผ่านเรือนผมสีดำสนิทของเธอ แต่เอเลน่ากลับไม่รู้สึกหนาวเลยแม้แต่น้อย หัวใจของเธอกำลังพองโตด้วยความอิสระและชัยชนะขั้นแรก การก้าวเดินออกมาจากกรงขังสีทองนี่แหละ คือการตบหน้าที่เจ็บแสบที่สุดที่เธอตั้งใจมอบให้พวกเขา! ทว่า ทันทีที่ก้าวเท้าลงมาถึงลานจอดรถกว้างหน้าคฤหาสน์ แสงไฟสีเหลืองนวลจากยานพาหนะล้ำสมัยที่จอดเด่นเป็นสง่าก็ดึงดูดสายตาของเธอไว้ เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำใหญ่สลักตราสัญลักษณ์รูปมังกรเงินคู่ตระกูลแวน ฮาเวน จอดนิ่งสนิทอยู่ ใบพัดขนาดใหญ่ค่อยๆ สงบลงพร้อมกับประตูห้องโดยสารที่เปิดออก ร่างสูงสง่าในชุดสูททักซิโด้สีดำสนิทก้าวลงมาอย่างเชื่องช้า แสงไฟจากสปอตไลท์สาดส่องลงบนใบหน้าคมคายราวกับเทพสลัก ดวงตาคมกริบสีเทาเข้มคู่นั้นจ้องมองมาที่เธอ นิ่งสนิท เต็มไปด้วยความลึกล้ำที่อ่านไม่ออก "รอนานไหมครับ, คุณหนูวอน โรเซนเบิร์ก... อ้อ ไม่สิ ตอนนี้ต้องเรียกว่า 'คุณเอเลน่า' เฉยๆ สินะครับ" เสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลเอ่ยทักทายขึ้น พร้อมกับที่ดยุกคาสเซียน แวน ฮาเวน ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นอายบุรุษเพศผสมผสานกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยแตะจมูก เอเลน่ากะพริบตาปริบๆ ด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย เธอไม่ได้คาดคิดว่าบุรุษผู้เย็นชาและหยิ่งทะนงที่สุดในอาณาจักรอย่างคาสเซียน จะมารอรับเธอด้วยตัวเองหลังจากที่เธอเพิ่งจะประกาศถอนหมั้นเขาไปหมาดๆ ในงานเมื่อครู่ "ท่านดยุก... นี่คุณว่างมากจนไม่มีอะไรทำ หรือว่าสมองกระทบกระเทือนจากการถอนหมั้นกันแน่คะ ถึงได้มาดักรอฉันอยู่ตรงนี้?" เอเลน่าเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอออกมาแม้แต่น้อย คาสเซียนมุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย เขาเอื้อมมือหนาออกมาปัดเศษใบไม้ที่ติดอยู่ตรงไหล่เสื้อให้เธออย่างถือวิสาสะ ท่าทีสนิทสนมเกินกว่าคนเพิ่งถอนหมั้นกันทำเอาเอเลน่าถึงกับหัวใจกระตุกวูบ "ผมไม่ได้บ้าหรอครับ..." คาสเซียนโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนกระซิบข้างใบหูของเธอ เสียงทุ้มพร่ากระซิบแผ่วเบาจนชวนให้ขนลุกซู่ "แต่ผมแค่สนใจ... ผู้หญิงที่กล้าฉีกหน้าผมกลางงานหมั้น เพื่อไปสร้างอาณาจักรเครื่องประดับของตัวเองมากกว่า... สนใจที่จะให้ผมเป็น 'ผู้สนับสนุน' คนแรกของคุณไหมล่ะครับ, เอเลน่า?" ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจที่เคยด้านชาเริ่มเต้นรัวผิดจังหวะเมื่อสบเข้ากับดวงตาพราวระยับที่ซ่อนความเจ้าเล่ห์เอาไว้ *เปรี้ยง!* ยังไม่ทันที่เอเลน่าจะได้อ้าปากปฏิเสธหรือต่อรอง เสียงฟ้าแลบแปลบปลาบก็คำรามก้องขึ้นบนท้องฟ้า พร้อมกับสายฝนห่าใหญ่ที่เทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา แต่ก่อนที่เธอจะได้เปียกปอน คาสเซียนก็ถอดเสื้อสูทเนื้อดีของเขามาคลุมไหล่ให้เธออย่างรวดเร็ว พร้อมกับช้อนตัวเธอขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวท่ามกลางความตกใจของหญิงสาว! "เฮ้! ทำอะไรของคุณเนี่ย ปล่อยฉันนะ!" เอเลน่าร้องประท้วงพร้อมกับทุบไหล่กว้างเบาๆ แต่ชายหนุ่มกลับกระตุกยิ้มมุมปากอย่างไม่ยี่หระ "ขึ้นเฮลิคอปเตอร์ไปกับผม... แล้วผมจะให้คุณเซ็นสัญญาร่วมทุนมูลค่าสิบล้านเหรียญทองสำหรับแบรนด์ใหม่ของคุณทันที ก่อนที่เครื่องจะขึ้นบิน" คาสเซียนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด ก่อนจะก้าวขึ้นบันไดเฮลิคอปเตอร์ไปพร้อมกับร่างของเธอ โดยไม่เปิดโอกาสให้หญิงสาวได้ปฏิเสธแม้แต่คำเดียว! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความแซ่บนี้เสมอนะคะ!