แค่เส้นตรงกับวงกลมที่ไม่มีวันบรรจบ

รอยขีดสีแดงฉานบนกระดาษไขแผ่นนั้น ไม่ได้เป็นเพียงแค่การแก้ไขงานธรรมดา แต่มันคือการประกาศสงครามขนาดย่อม "ถ้าคุณอาคเนย์ยังยึดติดกับมุมฉากและคอนกรีตเปลือยไร้หัวใจแบบนี้ ผมเกรงว่าตึกแปดชั้นหลังนี้คงไม่ต่างอะไรกับแท่งปูนหลุมศพที่สวยหรู... น่าเสียดายงบประมาณร้อยล้านแทนเจ้าของโครงการนะครับ" เสียงหวานใสแต่เชือดเฉือนทุกลำดับประโยคดังขึ้นกลางห้องประชุมใหญ่ กระดานไวท์บอร์ดด้านหลังถูกใช้เป็นพื้นที่แสดงวิสัยทัศน์ เจ้าของประโยคเมื่อครู่กำลังยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะด้วยท่าทีผ่อนคลาย ทว่าดวงตากลมโตคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยประกายแห่งความท้าทาย พิมพ์พิศา... อินทีเรียร์ดีไซน์เนอร์สาวตัวแสบที่เพิ่งถูกดึงตัวเข้ามาร่วมโปรเจกต์ "The Prism" คอนโดมิเนียมลักชัวรีใจกลางย่านธุรกิจ และเป็นคนที่ทำให้ตารางชีวิตอันแสนสงบสุขของผมต้องพังพินาศตั้งแต่วันแรกที่พบกัน ผม — อาคเนย์ สถาปนิกหนุ่มผู้เชื่อมั่นในตรรกะ เรขาคณิต และความสมบูรณ์แบบของโครงสร้าง ค่อย ๆ วางปากกาหมึกซึมในมือลงบนโต๊ะไม้โอ๊คเนื้อดี เสียงโลหะกระทบพื้นผิวไม้ดังขึ้นเบา ๆ ท่าىกลางความเงียบงันของเหล่าคณะกรรมการและทีมวิศวกรที่นั่งลุ้นระทึกราวกับกำลังชมการดวลปืนในภาพยนตร์คาวบอย ผมไม่ได้หันไปมองหน้าเธอทันที ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่กดดันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย "แท่งปูนหลุมศพที่คุณว่า มันถูกคำนวณด้วยหลักวิศวกรรมและการรับน้ำหนักที่แม่นยำระดับมิลลิเมตรครับ คุณพิมพ์พิศา" ผมเริ่มต้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย เย็นชา และเจือความดูแคลนเล็กน้อยตามวิสัยที่ผมมักใช้จัดการกับพวกชอบทำงานตามใจอารมณ์ "งานสถาปัตยกรรมไม่ใช่ผ้าใบของจิตรกรที่จะละเลงสีสันตามใจชอบเพื่อเอาใจคนมองโครงสร้างที่ไม่มั่นคง ต่อให้ภายในจะตกแต่งด้วยทองคำแท้ มันก็คือซากปรักหักพังที่รอวันถล่มดี ๆ นี่เอง" รอยยิ้มบนริมฝีปากอิ่มของหญิงสาวกระตุกขึ้นเล็กน้อย เธอยืดตัวตรง ก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะประชุมฝั่งที่ผมนั่งอยู่โดยไม่เกรงกลัวรัศมีกดดันที่ผมแผ่ออกมาเลยแม้แต่น้อย "แต่โครงสร้างที่แข็งกระด้างของคุณ ก็ทำให้มนุษย์กลายเป็นแค่นักโทษที่ถูกขังอยู่ในกรงเรขาคณิตนะครับ อาคเนย์" เธอยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนผมได้กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ คล้ายดอกไม้ป่าผสมกับความดื้อรั้น "มนุษย์เราต้องการแสง สี ความโค้งเว้า และความมีชีวิตชีวา... หรือว่าชีวิตคุณมีแต่เส้นตรงกับมุมฉาก จนลืมไปแล้วว่าความรู้สึกของคนข้างในตึกมันหน้าตาเป็นยังไง?" คำพูดนั้นสะกิดลึกเข้าไปในมุมมืดบางมุมของจิตใจอย่างไม่น่าเชื่อ ผมชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที—เสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้นที่กำแพงความเย็นชาเกือบจะมีรอยร้าว ดวงตาคมกริบของผมหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อซ่อนความไหววูบในแววตา ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าว อาคเนย์คนเดิมกลับมาควบคุมสถานการณ์ได้อย่างเบ็ดเสร็จ ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทำให้ความได้เปรียบเรื่องส่วนสูงกดดันให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นมอง "ผมถูกจ้างมาให้สร้างตึก ไม่ได้ถูกจ้างมาบำบัดจิตใจใครครับ" ผมโน้มตัวลงไปกระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำทุบที่ตั้งใจให้ได้ยินกันแค่สองคน "ถ้าคุณอยากเล่นสนุกกับการเลือกสีหมอนหรือจัดวางแจกันดอกไม้ กรุณาอยู่ในขอบเขตของอินทีเรียร์ และอย่าล้ำเส้นเข้ามาในงานโครงสร้างที่สมองอันน้อยนิดของคุณอาจจะจินตนาการตามไม่ทัน" พิมพ์พิศาหน้าแดงก่ำ ไม่ใช่เพราะความเขินอาย แต่เป็นเพราะความโกรธที่พุ่งปรี๊ดจนดวงตาสั่นระริก เธอกำมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน "นี่คุณ...!" ก่อนที่สงครามประสาทขนาดย่อมจะได้ลุกลามบานปลายไปมากกว่านั้น เสียงเปิดประตูห้องประชุมอ้าออกกว้างพร้อมกับร่างท้วมของท่านประธานบริษัทที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ทุกคนหยุดพักการปะทะฝีปากกันไว้ก่อนเถอะครับ..." ท่านประธานยกมือห้ามทัพ พร้อมกับกวาดสายตามองหน้าสถาปนิกและอินทีเรียร์ตัวจี๊ดสลับกันไปมา "เรามีปัญหาใหญ่กว่านั้นแล้ว... ทางเขตเพิ่งส่งหนังสือแจ้งด่วนที่สุดมาเมื่อกี้ เรื่องแบบแปลนอาคารชุดนี้ถูกระงับชั่วคราว เพราะมีคนร้องเรียนว่าพื้นที่ก่อสร้างทับซ้อนกับเขตโบราณสถานใกล้เคียง!" ความเงียบงันสนิทเข้าปกคลุมห้องประชุมทันที ทุกสายตาหันขวับกลับมาที่ผมในฐานะหัวหน้าทีมสถาปนิก ผมขมวดคิ้วแน่น สมองเริ่มประมวลผลด้วยความรวดเร็ว โบราณสถานบ้าอะไรกัน แบบแปลนนี้ผ่านการตรวจสอบมาทุกขั้นตอนแล้วนี่นา ในจังหวะที่ผมกำลังจะเอ่ยปากซักถาม พิมพ์พิศาก็หันมามองผมด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม เธอยื่นสมุดบันทึกเล่มหนามาตรงหน้าผม พร้อมกับเปิดหน้ากระดาษที่เต็มไปด้วยลายมือยุ่งเหยิงและภาพร่างตึกที่ถูกดัดแปลงโครงสร้างบางส่วนเข้ากับพื้นที่รอบข้างอย่างแนบเนียน "ถ้าคุณยอมลดอีโก้แล้วฟังฉันอธิบายแต่แรก..." เธอกระซิบเสียงเบา ชิดริมฝีปากจนผมได้ยินชัดเจน "คุณก็จะเห็นทางออกที่ฉันร่างไว้เผื่อความฉิบหายแบบนี้แล้วล่ะ... นายสถาปนิกหน้าตาย" .................................................. ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาร่วมเดินทางเปิดฉากแรกไปด้วยกันนะครับ ฝากกดใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้โครโนสทริกเกอร์ด้วยนะครับ