วิญญาณในกองเพลิง

กลิ่นฉุนกึกของน้ำมันตادمังกรและคราบเขม่าสีดำสนิทที่คละคลุ้งจนแสบจมูก คือสิ่งสุดท้ายที่สลักแน่นอยู่ในความทรงจำของหลี่มู่เหยา เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของสตรีที่นางเคยเรียกว่าน้องสาว และสายตาเย็นชาดุจมองดูเศษสحของบุรุษที่นางยอมสละแม้กระทั่งเลือดเนื้อเพื่อส่งเขาขึ้นสู่บัลลังก์มังกร ยังคงกรีดลึกอยู่กลางอกราวกับคมมีด ทว่า... ความเจ็บปวดจากการถูกแผดเผาทั้งเป็นจนเนื้อหนังหลุดลอกกลับถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบของสายลมยามค่ำคืนที่พัดผ่านระเบียงไม้หอมจันทน์ "องค์หญิงเพคะ... องค์หญิงฟื้นแล้วหรือเพคะ!" เสียงร้องระคนตกใจของอวี้เซียง สาวใช้คนสนิทดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท ราวกับเสียงที่มาจากอีกภพภูมิหนึ่ง หลี่มู่เหยาพลันกวาดสายตาคมกริบมองสำรวจรอบกาย พระตำหนักเฟิ่งอี้ที่ควรจะมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน บัดนี้กลับถูกประดับประดาด้วยม่านไหมสีชาดและโคมไฟปักลายหงส์คู่บูรพาอย่างวิจิตรงดงาม สิ่งของเครื่องใช้ทุกชิ้นยังคงอยู่ในสภาพสมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วน นางก้มลงมองเรียวมือคู่เนียนนุ่ม ปราศจากรอยแผลพุพองจากการถูกทรมาน ไม่มีตรวนเหล็กหลอมละลาย ไม่มีกลิ่นอายความตายอันน่าสะอิดสะเอียน ห้าปี... นี่คือกาลเวลาเมื่อห้าปีก่อน วันที่นางยังคงเป็นองค์หญิงใหญ่ผู้ทรงอิทธิพล วันที่มารดายังมีชีวิตอยู่ และวันที่ยาพิษเคลือบน้ำผึ้งยังไม่ได้ถูกส่งตรงมาจากมือของจ้าวอ๋อง—บุรุษผู้เนรคุณผู้นั้น "ข้า... ยังไม่ตาย?" น้ำเสียงที่เปล่งออกมาแหบพร่าและสั่นระริกเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นเพราะคลื่นอารมณ์ความแค้นที่โถมซัดเข้ามาในอกราวกับพายุคลั่ง ดวงตาคู่หงส์ที่เคยหม่นหมองในวาระสุดท้าย กลับพ Lเปล่งประกายสีชาดแห่งความเยือกเย็นและอำมหิตขึ้นมาวูบหนึ่ง จนอวี้เซียงที่กำลังประคองถ้วยชาอุ่นถึงกับสะดุ้งโหยงด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด "เพคะ? องค์หญิงตรัสสิ่งใดกัน หม่อมฉันตกใจแทบแย่เมื่อเห็นพระองค์หมดสติไปบนโต๊ะทรงอักษร ท่านราชตระกูลจ้าวส่งจดหมายมาเชิญพระองค์เสด็จไปร่วมงานชมดอกเหมยที่จวนในวันพรุ่งนี้ พระองค์จะทรงตอบรับเช่นไรดีเพคะ" ชื่อของ 'จ้าว' เปรียบเสมือนเชื้อเพลิงชั้นดีที่สุมทับกองไฟแห่งความแค้นในใจหลี่มู่เหยาให้ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากบางเฉียบ รอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้มทว่ากลับเยือกเย็นจนทำให้อุณหภูมิภายในห้องลดฮวบลงทันที จ้าวอ๋อง... สุนัขรับใช้ที่นางเคยชุบเลี้ยงและมอบทั้งหัวใจ บัดนี้เขากำลังส่งเทียบเชิญมาหาเหยื่อผู้โง่เขลาคนเดิมสินะ? "ไปสิ... ทำไมข้าจะไม่ไป" หลี่มู่เหยาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่มั่นคง ดุจผิวน้ำในบึงลึกที่ซ่อนคลื่นใต้น้ำอันเชี่ยวกราก นางค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้นยืนด้วยท่าทีสง่างาม อาภรณ์ผ้าแพรต่วนสีเพลิงพลิ้วไหวตามจังหวะการก้าวเดิน แม้จะเพิ่งฟื้นจากความตาย แต่รัศมีอำนาจที่กดดันรอบตัวกลับน่าเกรงขามยิ่งกว่ายามเป็นจักรพรรดินเสียอีก "ในเมื่อพวกเขาอุตส่าห์เตรียมบทละครฉากใหญ่ไว้ต้อนรับข้า มีหรือที่ข้าผู้เป็นถึงองค์หญิงใหญ่จะไม่ไปร่วมแสดงให้สมเกียรติ?" อวี้เซียงลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นางรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างในตัวเจ้านายสาว นางฟ้าผู้อ่อนโยนและเมตตากรุณาต่อทุกคนในวันวาน บัดนี้ได้หายลับไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงพญาหงส์เพลิงผู้พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้าให้มอดไหม้เป็นจุล ในขณะที่หลี่มู่เหยากำลังวางแผนหมากตาแรกบนกระดานอำนาจแห่งวังหลวง เงาร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทผู้หนึ่งก็ลอบยืนสงบนิ่งอยู่บนหลังคาตำหนัก สายตาคมกราบดุจพญาอินทรีมองลอดผ่านช่องหน้าต่างแกะสลักเข้ามาภายในห้อง แววตาของบุรุษผู้นั้นฉายแววครุ่นคิดและประกายความสนใจระคนห่วงใยอย่างล้ำลึก เฉินเฟย... แม่ทัพผู้ไร้พ่ายผู้กุมอำนาจทหารครึ่งแผ่นดิน ผู้ที่ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่าเขายืนอยู่ข้างผู้ใด แท้จริงแล้วกำลังเฝ้ามองทุกย่างก้าวของนางด้วยความจงรักภักดีที่ยอมแลกได้แม้กระทั่งชีวิตของตนเอง ฉับพลันนั้น เสียงเคาะประตูก็จลังขึ้นสามครั้งอย่างแผ่วเบา แต่กลับหนักแน่นพอที่จะทำลายความเงียบยามวิกาล ขันทีหน้าขาวผู้หนึ่งก้าวเข้ามาด้วยท่าทีเร่งรีบ ในมือประคองถาดไม้ลงรักปิดทองอย่างระมัดระวัง บนถาดมีราชโองการลับฉบับหนึ่งที่ประทับตราหยกมังกรทองคำบริสุทธิ์ ซึ่งส่งตรงมาจากตำหนักในของพระพันปีหลวง "ทูลองค์หญิงใหญ่... มีพระราชโองการด่วนที่สุดจากพระพันปีหลวงเพคะ ทรงมีรับสั่งให้พระองค์เสด็จไปรับพระราชทาน 'สุรามงคล' ณ ตำหนักเย็นทันทีในคืนนี้เพคะ!" ขขันทีผู้นั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเทา สีหน้าซีดเซียวราวกับคนใกล้ตาย ขณะที่ดวงตาของหลี่มู่เหยาหรี่แคบลงทันที สุรามงคลในยามวิกาลเช่นนี้... มีไว้สำหรับประทานความตายให้แก่ผู้ที่กำลังจะหมดประโยชน์มิใช่หรือ? ขอบคุณที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาและล้างแค้นไปกับหงส์เพลิงนะคะ