กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคย

กลิ่นอายความชื้นของไม้ผุพังปะทะเข้ากับจมูกทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู แต่นั่นไม่ใช่กลิ่นที่ทำให้ศตวรรษชะงักงัน... มันคือกลิ่นกุหลาบดำที่หอมหวานบาดลึกจนแทบจะกลายเป็นพิษ กลิ่นที่เขาจำได้แม่นยำ กลิ่นที่เคยติดอยู่ที่ปลายปลอกกระสุนในคืนที่เขาสูญเสียทุกอย่าง ศตวรรษนิ่งค้าง ความมืดในคฤหาสน์หลังนี้เปรียบเสมือนสิ่งมีชีวิตที่กำลังโอบรัดเขาไว้ด้วยแรงอาฆาต เขาแตะด้ามปืนที่เหน็บอยู่ข้างเอวสัญชาตญาณสัตว์ป่าในกายเตือนภัยอย่างบ้าคลั่ง ทว่าก่อนที่เขาจะได้ขยับตัว เสียงรองเท้าส้นสูงที่กระทบพื้นหินอ่อนอย่างเชื่องช้าก็ดังสะท้อนก้องกังวานราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่ความตาย "คุณมาผิดที่แล้วนะคะ ศตวรรษ" เสียงนั้นแผ่วเบา ทว่ากลับทรงพลังและเยือกเย็นดั่งคมมีดที่กรีดผ่านอากาศ ศตวรรษหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว แสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยแตกของหน้าต่างเผยให้เห็นร่างระหงในชุดเดรสสีเข้มที่ดูราวกับเงาของรัตติกาล รินรดายืนอยู่ตรงนั้น... ดวงตาของเธอดุจดั่งอัญมณีสีเข้มที่ไร้ก้นบึ้ง จ้องมองเขาราวกับกำลังประเมินชิ้นเนื้อที่หลงเข้ามาในกรงขัง "ฉันไม่ได้มาผิดที่" ศตวรรษตอบ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยอำนาจ เขาจงใจก้าวเท้าเข้าไปใกล้เธอ "และฉันก็ไม่ได้มาเพื่อเสียเวลาพูดเรื่องสัพเพเหระกับคุณรินรดา" รินรดาไม่ถอยหนี เธอทำเพียงเหยียดยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกถึงความหายนะที่จะตามมา เธอขยับกายเข้าใกล้จนกลิ่นน้ำหอมประหลาดนั้นอบอวลอยู่รอบตัวเขา ความร้อนแรงจากร่างกายของเธอแผ่ซ่านผ่านอากาศเย็นเยียบในคฤหาสน์ "ความดื้อรั้นมักจะนำพาคนไปสู่หลุมศพที่สวยงามเสมอ" เธอกระซิบ เสียงนั้นแฝงไปด้วยความเวทนาที่น่ารังเกียจ "คุณคิดว่าตัวเองเป็นนักล่า แต่ที่นี่... ศตวรรษ ที่นี่ไม่มีใครเป็นผู้ล่าหรอกค่ะ มีแต่เหยื่อที่กำลังรอคอยความเมตตาจากฆาตกร" ศตวรรษคว้าข้อมือของเธออย่างรวดเร็ว กลิ่นกุหลาบดำที่ซอกคอของเธอกระตุ้นสัญชาตญาณดิบของเขาให้ลุกโชน เขาบีบข้อมือบางนั้นแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดขึ้นเล็กน้อย แต่นางเอกสาวกลับไม่มีท่าทีหวาดหวั่น เธอกลับเชิดหน้าขึ้น ท้าทายดวงตาที่ลุกเป็นไฟของเขาด้วยสายตาที่เรียบเฉย "กลิ่นน้ำหอมนี้..." ศตวรรษกัดฟันกรอด เสียงของเขาสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามกดทับ "มันเป็นกลิ่นเดียวกับที่ฉันเคยได้กลิ่นในคืนที่คนของฉันถูกฆ่า... ตอบมา รินรดา คุณเป็นคนป้อนเหยื่อให้มันใช่ไหม? หรือว่าคุณเองนั่นแหละที่เป็นคนปลิดชีพพวกเขากับมือ!" รินรดาหลุดหัวเราะแผ่วเบา มันเป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความร่าเริง แต่เต็มไปด้วยความขมขื่น เธอโน้มตัวเข้ามาจนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสใบหูของเขา ลมหายใจอุ่นร้อนของเธอทำให้เส้นประสาทในกายของศตวรรษกระตุกเร้า "ถ้าฉันเป็นฆาตกรอย่างที่คุณคิด... ป่านนี้เลือดของคุณคงเปรอะเปื้อนพื้นไม้พวกนี้ไปนานแล้ว" เธอแผ่วเสียงลงจนกลายเป็นเพียงลมหายใจ "ศตวรรษคะ... อย่าได้พยายามค้นหาความจริงในที่ที่ความตายถือกำเนิดขึ้น เพราะยิ่งคุณเข้าใกล้ความลับของคฤหาสน์หลังนี้มากเท่าไหร่ คุณก็ยิ่งผลักตัวเองให้เข้าใกล้ 'กับดัก' ที่ไม่อาจถอนตัวได้มากขึ้นเท่านั้น" เธอดึงข้อมือออกจากการยึดกุมของเขาอย่างแรงก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นกุหลาบดำที่ยังคงกรุ่นอยู่ในอากาศ ศตวรรษมองตามแผ่นหลังนวลเนียนนั้นไปด้วยความรู้สึกที่ขัดแย้ง เขาอยากจะรั้งเธอไว้และกระชากความจริงออกมาจากปากที่แสนยั่วยวนนั่น แต่ในขณะเดียวกัน เขากลับรู้สึกถึงแรงดึงดูดมหาศาลที่ดึงให้เขาอยากจะทำลายเธอให้ราบคาบไปพร้อมกับความลับที่เธอกุมไว้ เขากำหมัดแน่น พยายามระงับอารมณ์ดิบเถื่อนที่กำลังพลุ่งพล่าน ทว่าทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินข้างหลัง... ไม่ใช่เสียงของผู้หญิง แต่เป็นเสียงรองเท้าหนังขัดมันที่ย่ำไปบนพื้นไม้อย่างมั่นคงและมีอำนาจ ศตวรรษนิ่งกั้นลมหายใจ เสียงนั้นหยุดลงตรงหลังเขาพอดี "แขกที่ไม่ได้รับเชิญมักจะมีจุดจบที่น่าสงสารเสมอ... จริงไหมศตวรรษ?" เสียงทุ้มต่ำและทรงอิทธิพลของ 'คุณหลวงวิจิตร' ดังขึ้นพร้อมกับความเย็นเยียบของปากกระบอกปืนที่จ่อเข้าที่ขมับของเขาอย่างแม่นยำ "และดูเหมือนว่าวันนี้... รินรดาจะไม่ได้มาคนเดียวอย่างที่คุณคาดหวังเสียแล้ว" เงาจันทราลี้ลับหวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้หัวใจของรี้ดทุกท่านเต้นแรงไปกับชะตากรรมของศตวรรษนะคะ