รอยเท้าในเงามืด

กลิ่นอายความชื้นของหยาดฝนที่โปรยปรายลงมาในค่ำคืนนี้ไม่ได้ทำให้ความร้อนรุ่มในอกของ ‘ศตวรรษ’ ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่หน้าบานประตูไม้สักแกะสลักขนาดมหึมาของคฤหาสน์อัครเดโช พลังอำนาจที่แผ่ออกมาจากโครงสร้างโบราณแห่งนี้กดทับลงบนบ่าจนเขารู้สึกถึงแรงต้านในอากาศที่หนาแน่นราวกับจะดูดกลืนลมหายใจ เขากระชับปกเสื้อโค้ทตัวหนาขึ้น มือหนาที่เปียกชื้นเล็กน้อยจากการเดินทางบีบเข้าหากันจนเส้นเลือดปูดโปน ภารกิจครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องของการสืบสวนตามตัวอักษรในแฟ้มคดี แต่มันคือการก้าวเข้าสู่รังของอสรพิษที่พร้อมจะฉกกัดทุกคนที่ขวางทาง *แกร๊ก...* บานประตูหนักอึ้งเปิดออกช้าๆ ราวกับเสียงครวญครางของปีศาจที่ถูกปลุกให้ตื่น ศตวรรษก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป กลิ่นหอมประหลาดจางๆ ลอยมาปะทะจมูก มันไม่ใช่กลิ่นอับของคฤหาสน์ร้าง แต่มันคือกลิ่นกุหลาบดำที่กรุ่นด้วยไอความตายและ... ความเสน่หา “มาถึงจนได้นะ... คุณนักสืบ” เสียงหวานนุ่มทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งราดลงบนเปลวไฟดังขึ้นมาจากมุมมืดของโถงทางเดินใหญ่ ศตวรรษหรี่สายตาลง ปรับโฟกัสเข้าหาต้นเสียง ร่างระหงของ ‘รินรดา’ ปรากฏขึ้นในชุดเดรสยาวสีนิลที่แนบเนื้อจนเผยให้เห็นทรวดทรงเย้ายวนใจ เธอถือเชิงเทียนสีทองในมือ แสงไฟวูบวาบส่องกระทบใบหน้านวลเนียนที่เปี่ยมไปด้วยปริศนา แววตาของเธอนิ่งสนิทดั่งห้วงเหว แต่มันกลับดึงดูดให้เขารู้สึกอยากจะกระโจนลงไปให้รู้แล้วรู้รอด ศตวรรษแค่นยิ้มที่มุมปาก สัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวเขากำลังกรีดร้อง มันไม่ใช่ความกลัว แต่มันคือความกระหายที่พุ่งพล่านเมื่อได้สบตาคนตรงหน้า “คฤหาสน์ที่ไม่มีใครกล้าเหยียบย่าง แต่คุณกลับยืนรอผมอยู่ตรงนี้... กะจะให้ผมหลงทางในความมืด หรือกะจะให้ผมตายคาอกคุณกันแน่ครับ?” เขาถามน้ำเสียงทุ้มต่ำ เจือความกรุ้มกริ่มที่แฝงไว้ด้วยความดิบเถื่อน รินรดาไม่ตอบ แต่เธอก้าวเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนศตวรรษได้กลิ่นกายสาวที่หอมกรุ่นปนความเศร้าโศก เธอยกนิ้วเรียวขึ้นลากไล้ไปตามแนวสันกรามของเขาช้าๆ สัมผัสนั้นเย็นเฉียบจนเขารู้สึกเสียวซ่านไปถึงกระดูกสันหลัง “ตายคาอกฉันน่ะ... มันไม่น่าเร้าใจเท่ากับการถูกคุณฉีกทึ้งความลับที่ฉันซ่อนไว้หรอกนะ ศตวรรษ” เสียงกระซิบของเธอสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามกดทับไว้ “คุณกล้าพอจะเดิมพันด้วยชีวิตเพื่อแลกกับความจริงในอัครเดโชไหมล่ะ?” “ถ้าเดิมพันด้วยชีวิตแล้วได้ครอบครองสิ่งที่เป็นของคุณ... ต่อให้ต้องลงนรก ผมก็ไม่สน” ศตวรรษคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้แน่น ดึงร่างบางเข้ามาจนแผ่นอกกว้างแนบชิดกับความอ่อนนุ่มของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารินรดอยู่เหนือลำคอระหง กลิ่นกุหลาบดำรอบกายเธอทำเอาสติสัมปชัญญะของเขาเริ่มบิดเบี้ยว เขารู้ดีว่าที่นี่คือกับดัก และเธอก็คือเหยื่อล่อที่อันตรายที่สุดเท่าที่เขาเคยเผชิญมา แต่ในวินาทีนี้... ความแค้นที่แบกมาดูจะเบาบางลงเหลือเกินเมื่อเทียบกับแรงดึงดูดมหาศาลที่แทบจะฉีกกระชากจิตวิญญาณของเขาให้แตกสลาย ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าหนังที่กระทบพื้นหินอ่อนจากชั้นบนก็ดึงสติของทั้งคู่กลับมา ศตวรรษรีบปล่อยข้อมือของหญิงสาวแล้วถอยห่างอย่างรวดเร็ว แสงไฟจากโคมระย้าเพดานสว่างวาบขึ้นราวกับมีใครบางคนตั้งใจเปิดม่านการแสดงนี้ รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจที่ซ่อนไม่มิด เธอมองไปที่บันไดวนก่อนจะกระซิบเสียงแผ่วที่แฝงไปด้วยความหวาดกลัว “เขาลงมาแล้ว... หลบไป! ถ้าไม่อยากถูกกำจัดทิ้งตั้งแต่วันแรกที่ย่างกรายเข้ามา” ยังไม่ทันที่ศตวรรษจะได้ถามถึงตัวตนของ ‘เขา’ ที่เธอว่า เงาร่างสูงใหญ่ของชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มอาบยาพิษที่มุมปาก คุณหลวงวิจิตรยืนตระหง่านอยู่บนขั้นบันได มือหนึ่งถือปืนพกกระบอกเงาวับวางพาดไว้บนราวบันไดอย่างถือสิทธิ์ “มาถึงแล้วก็ไม่บอกให้เจ้าบ้านต้อนรับ... จะรีบร้อนไปเสพสมความตายกับผู้หญิงของฉันถึงไหนกันล่ะ คุณนักสืบ?” ร่างของศตวรรษเกร็งขึ้นทันทีเมื่อพบว่าเขาไม่ได้เดินเข้ามาในบ้านร้างธรรมดา แต่เขากำลังเดินเข้าสู่กรงเล็บของเสือร้ายที่กำลังหิวกระหาย และดูเหมือนว่ารินรดาเอง... ก็อาจจะไม่ใช่แค่เหยื่อที่เขาต้องช่วย แต่เธอคือคนป้อนเหยื่อเข้าปากเสือด้วยมือของเธอเอง ขอบคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่เงามืดแห่งคฤหาสน์อัครเดโชไปกับเงาจันทราลี้ลับนะคะ หวังว่าทุกท่านจะยังไม่ถอนตัวจากการเดิมพันครั้งนี้ค่ะ