การแทรกซึมบริษัทใหญ่

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับความตึงเครียดที่ลอยตัวอยู่ในอากาศแทบจะทำให้ห้องทำงานขนาดเล็กในตึกแถวเก่าแก่ฝั่งธนบุรีกลายเป็นห้องทดลองทางเคมีที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ กรณ์ใช้ปลายนิ้วเขี่ยกรอบแว่นสายตาให้เข้าที่ ดวงตาคมกวาดมองเอกสารปลอมในมือเป็นรอบที่สี่ ข้อมูลจำเพาะ บัตรพนักงานในเครือบริษัทโครโนเทค (ChronoTech) ระดับหัวกะทิ และประวัติการทำงานที่ถูกปะติดปะต่อขึ้นมาอย่างไร้รอยต่อโดยแฮกเกอร์มือดี ทุกตัวอักษรบนกระดาษแผ่นนั้นคือตั๋วขาเดียวที่อาจพาเขาไปสู่ความจริง—หรือหลุมศพ "คุณแน่ใจแล้วหรือครับว่าเอกสารชุดนี้จะตบตาฝ่ายความมั่นคงของโครโนเทคได้" เสียงทุ้มต่ำของกรณ์เอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่ปกคลุมมาร่วมชั่วโมง รัญยาซึ่งนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีซีดไม่ตอบทันที เธอยกแก้วกาแฟขึ้นจิบช้าๆ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มภายใต้กรอบหน้าคมคายฉายแววท้าทาย เธอกวาดสายตามองชายหนุ่มผู้มีปมในใจเรื่องการตายของพ่อแม่ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักสินค้าในตลาดหุ้น "ถ้าคุณยังลังเลตั้งแต่ยังไม่ก้าวเท้าออกจากห้องนี้ กรณ์... กลับไปเปิดร้านซ่อมนาฬิกาโบราณของคุณเสียเถอะค่ะ... เอ่อ ขออภัยครับ ผมติดปาก" รัญยาชะงักเล็กน้อยเมื่อเผลอใช้คำลงท้ายผิดสัณฐาน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงจริงจัง "ฟังนะกรณ์ โครโนเทคไม่ได้เป็นแค่อาณาจักรธุรกิจเทคโนโลยี แต่เบื้องหลังตึกระฟ้ากระจกใสส 45 ชั้นนั่น คือสุสานของคนที่รู้มากเกินไป ถ้าแผนการแฝงตัวเข้าไปในฐานะผู้เชี่ยวชาญด้านการประเมินมูลค่าทรัพย์สินโบราณของคุณเกิดพลาดขึ้นมา ฉันก็ช่วยอะไรคุณไม่ได้เหมือนกัน" กรณ์นิ่งเงียบ เขาไม่ได้โกรธท่าทีเย่อหยิ่งปนระแวดระวังของเธอ เขารู้ดีว่ารัญยาเองก็เอาชีวิตมาแขวนไว้บนเส้นด้ายเช่นกัน นักข่าวสาวผู้ทะเยอทะยานคนนี้ต้องการสกู๊ปข่าวที่จะเขย่าวงการระดับโลก ส่วนเขาต้องการคำตอบว่าเหตุใดอุบัติเหตุทางรถยนต์ของพ่อแม่จึงมีร่องรอยการลบข้อมูลดิจิทัลอย่างไร้ร่องรอย เป้าหมายต่างกัน แต่โซ่ตรวนแห่งความแค้นและความจริงเส้นเดียวกันนี้กำลังล่ามพวกเขาทั้งคู่ไว้ด้วยกัน นาฬิกาแขวนผนังบอกเวลาแปดนาฬิกาสองนาที เป็นเวลาที่ล้อรถยนต์หุ้มเกราะสีดำสนิทของโครโนเทคเคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบท่าหน้าล็อบบี้สำนักงานใหญ่ อาคารกระจกรูปทรงเรขาคณิตสะท้อนแสงแดดยามสายจนแสบตา ทว่าภายในรถกลับเย็นเฉียบจนสัมผัสได้ถึงไอความหนาว "ได้เวลาแล้วครับ" กรณ์พึมพำเบาๆ เขาซุกซ่อนความหวั่นไหวไว้ใต้สูทตัดเข้ารูปชั้นดี สูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ก่อนจะผลักประตูรถก้าวออกไปเผชิญหน้ากับสภาวะแวดล้อมที่เต็มไปด้วยฟันเฟืองแห่งอำนาจ การก้าวผ่านประตูกระจกบานหมุนอัตโนมัติของโครโนเทคให้ความรู้สึกเหมือนการเดินเข้าสู่ปากเหว ล็อบบี้โอ่โถงตกแต่งด้วยโทนสีเงินและเทาเข้ม ให้ความรู้สึกเยียบเย็นและทรงพลัง พนักงานในชุดสูทสากลเดินสวนกันไปมาด้วยฝีเท้าเร่งรีบและไร้ซึ่งรอยยิ้ม ทุกคนดูราวกับหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมให้ทำงานอย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด ไม่มีใครสนใจชายหนุ่มแปลกหน้าที่เดินเข้ามาใหม่ ยกเว้น... ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีกรมท่าเข้มที่ยืนรออยู่หน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ "คุณกรณ์ใช่ไหมครับ ผมภาคภูมิ ผู้จัดการฝ่ายทรัพยากรบุคคลของโครโนเทค" รอยยิ้มบนใบหน้าของภาคภูมิสุภาพเสียจนน่าขนลุก ดวงตาของเขาไม่ได้ยิ้มตามริมฝีปาก มันเป็นดวงตาที่กวาดสำรวจกรณ์ตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับเครื่องสแกนบาร์โค้ดที่กำลังตรวจสอบตำหนิของสินค้า "ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมหวังว่าการมาเยือนของผมจะช่วยคลี่คลายปัญหาการจัดหมวดหมู่ศิลปวัตถุของบริษัทได้" กรณ์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุขุมและนิ่งสนิท รักษาระยะห่างและความมั่นใจในระดับที่ผู้เชี่ยวชาญระดับสูงควรจะมี "แน่นอนครับ ทางเราคาดหวังฝีมือระดับคุณมากทีเดียว... โดยเฉพาะคอลเลกชันโบราณวัตถุชุดใหม่ที่เพิ่งถูกส่งตรงมาจากยุโรปเมื่อสัปดาห์ก่อน" ภาคภูมิผายมือเชิญให้กรณ์เดินตามไปยังลิฟต์แก้วส่วน ระหว่างที่ลิฟต์พุ่งทยอยขึ้นสู่ชั้นที่ 42 ด้วยความเร็วสูงจนหูอื้อ กรณ์แอบเหลือบมองหน้าจอแสดงผล ตัวเลขชั้นที่เพิ่มขึ้นทีละชั้นให้ความรู้สึกเหมือนอัตราการเต้นของหัวใจที่กำลังไต่ระดับความกดดัน ภาคภูมิยืนกอดอกอยู่ข้างๆ บรรยากาศรอบตัวอีกฝ่ายเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความลับ "ชั้นนี้เป็นเขตหวงห้ามพิเศษครับคุณกรณ์ เฉพาะผู้มีรหัสผ่านระดับอัลฟาเท่านั้นที่จะเข้ามาได้ และเนื่องจากคุณเป็นที่ปรึกษาภายนอก ทางเราจึงจำเป็นต้องติดตั้งอุปกรณ์ติดตามตัวชั่วคราวเพื่อความปลอดภัยของบริษัท... หวังว่าคุณคงไม่ถือสานะครับ" ภาคภูมิหยิบกล่องกำมะหยี่สีดำขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท ข้างในบรรจุแหวนโลหะสีเงินด้านไร้ลวดลาย มันคือเครื่องติดตามตัวและสแกนชีวมิติในคราวเดียว กรณ์ชะงักไปชั่ววินาที สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว หากเขาปฏิเสธ แผนการแทรกซึมจะจบลงตรงนี้ทันที แต่หากเขารับมันไว้ ข้อมูลทุกย่างก้าวของเขาจะตกอยู่ภายใต้การควบคุมของโครโนเทค "เพื่อความปลอดภัยขององค์กร ผมเข้าใจดีครับ" กรณ์ยื่นมือขวาออกไปอย่างไม่ลังเล ภาคภูมิสวมแหวนวงนั้นลงบนนิ้วนางของเขา แรงกดเบาๆ จากโลหะทำให้กรณ์รู้สึกเหมือนมีเข็มเล่มเล็กๆ ทิ่มแทงลงใต้ผิวหนัง ทว่าเขายังคงรักษา สีหน้าเรียบเฉยไว้ได้อย่างแนบเนียน ประตูลิฟต์เปิดออกเผยให้เห็นโถงทางเดินยาวเหยียดที่ปูด้วยพรมสีเทาเข้ม ไร้ซึ่งหน้าต่าง มีเพียงแสงไฟจากหลอด LED บนเพดานที่สาดส่องลงมาตรงๆ ภาคภูมินำทางกรณ์มาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องทำงานกระจกนิรภัยบานใหญ่ ป้ายชื่อบนผนังระบุชัดเจนว่า *'ห้องคลังข้อมูลและประเมินมูลค่าโบราณวัตถุ' "นี่คือพื้นที่ทำงานของคุณครับคุณกรณ์ บนโต๊ะมีเอกสารรายงานที่ค้างอยู่ทั้งหมด คุณมีเวลาสามวันในการตรวจสอบชิ้นส่วนวัตถุโบราณชุดที่อยู่ในห้องนิรภัยชั้นใต้ดิน... อ้อ และนี่คือรหัสผ่านส่วนตัวของคุณ อย่าทำหายเสียล่ะ เพราะถ้ามันหลุดไปถึงมือคนนอก ผลที่ตามมาอาจจะไม่สวยนักสำหรับคุณ" ภาคภูมิส่งกระดาษแผ่นเล็กที่มีชุดตัวเลขพิมพ์ไว้ให้ ก่อนจะหันหลังเดินจากไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้กรณ์ยืนอยู่ลำพังท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานที่ถูกปิดตายจากโลกภายนอก กรณ์สูดลมหายใจเข้าลึก เดินไปที่โต๊ะทำงานแล้ววางกระเป๋าเอกสารลง เขาหยิบอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่ตะเข็บกระเป๋าขึ้นมาเตรียมเชื่อมต่อระบบเพื่อเจาะฐานข้อมูลหลักของโครโนเทค ทว่า ในจังหวะที่ปลายนิ้วกำลังจะแตะลงบนแป้นพิมพ์ หน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะกลับสว่างวาบขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ ภาพบนหน้าจอไม่ใช่ระบบปฏิบัติการที่ควรจะเป็น แต่เป็นข้อความตัวอักษรสีแดงสดที่พิมพ์ขึ้นทีละตัวอย่างช้าๆ ราวกับมีใครกำลังนั่งพิมพ์มันอยู่แบบเรียลไทม์จากห้องอื่น *'ยินดีต้อนรับสู่โครโนเทคครับ คุณกรณ์... และระวังตัวไว้ให้ดี เพราะคนที่คุณกำลังตามหา ไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุอย่างที่คุณคิด... และตอนนี้ เขาก็กำลังยืนอยู่หลังกระจกห้องของคุณนี่เอง'* ดวงตาของกรณ์เบิกกว้าง หัวใจกระตุกวูบจนแทบหยุดเต้น เขารีบหันขวับกลับไปมองกระจกนิรภัยบานใหญ่ด้านหลัง ทว่าภาพที่สะท้อนกลับมาไม่ใช่โถงทางเดินว่างเปล่าอีกต่อไป แต่เป็นเงาร่างของใครบางคนในชุดสูทสีดำสนิทที่กำลังยืนส่งยิ้มเยือกเย็นให้เขาผ่านกระจกใส โดยมีปลายกระบอกปืนเก็บเสียงจ่อตรงมาที่ตำแหน่งหัวใจของเขาพอดี! ด้วยความเคารพรักจากใจจริง - นาโนบอทมาสเตอร์ -