ภาพวาดปริศนา

รอยขูดขีดบนเนื้อไม้สักทองแผ่นนั้นไม่ได้เกิดจากอุบัติเหตุ กรณ์ใช้ปลายนิ้วหัวแม่มือลูบสัมผัสร่องรอยลึกที่ถูกอำพรางไว้ด้วยชั้นแลคเกอร์เก่าเก็บ กลิ่นอับชื้นของคลังเก็บวัตถุโบราณใต้ถุนพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นกระดาษสาโบราณ แสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดทังสเตนส่องกระทบกรอบไม้ของภาพวาดสีน้ำมันขนาดเท่าฝาผนัง ภาพทิวทัศน์ของท่าเรือกรุงเทพฯ ในยุคทศวรรษที่ 2480 ซึ่งดูเผินๆ เหมือนงานศิลปะสะสมทั่วไป แต่สำหรับคนที่ใช้เวลากว่าครึ่งชีวิตหมกมุ่นอยู่กับการตรวจพิสูจน์ลายมือและร่องรอยการบูรณะ กรณ์รู้ดีว่าทุกตารางนิ้วของผืนผ้าใบนี้กำลังบอกเล่าเรื่องโกหก "คุณกำลังเสียเวลาเปล่า คุณกรณ์" เสียงฝีเท้ากระทบพื้นปูนซีเมนต์เปลือยดังขึ้นก่อนที่เจ้าของเสียงจะก้าวพ้นมุมชั้นวางโครงเหล็กทึบ รัญยาปรากฏตัวขึ้นในชุดเสื้อคลุมกันหนาวสีเทาเข้ม ดวงตาสีน้ำตาลเข้มภายใต้กรอบแว่นทรง The Row จ้องมองตรงมาที่เขาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ริมฝีปากของเธอแย้มยิ้มเพียงน้อยนิด—รอยยิ้มแบบที่นักข่าวสายสืบสวนสอบสวนมักใช้เวลาต้อนเหยื่อให้จนมุม "ภาพวาดชิ้นนี้ถูกประมูลมาจากคฤหาสน์ของตระกูลวรارักษ์เมื่อสัปดาห์ก่อน ไม่มีอะไรเกี่ยวพันกับอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อยี่สิบปีก่อนของคุณหรอกครับ... หรือต่อให้มี มันก็เป็นแค่เรื่องเพ้อเจ้อของคนรุ่นก่อน" กรณ์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนาทันที เขายังคงใช้คีมปลายแหลมขนาดจิ๋วคีบเศษฝุ่นผงออกจากมุมขวาล่างของกรอบรูป ความสุขุมและนิ่งเงียบคือเกราะป้องกันตัวที่เขาฝึกฝนมาตั้งแต่คืนวันที่ตำรวจแจ้งข่าวการเสียชีวิตของพ่อกับแม่ในสภาพรถพุ่งตกสะพาน—คดีที่ถูกปิดตายด้วยคำว่า "ประมาท" ทั้งที่นาฬิกาพกทองคำของพ่อหายไปจากที่เกิดเหตุ "คุณรู้ได้ยังไงว่าผมกำลังหาอะไรอยู่ รัญยา" กรณ์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยทุบทำลายความเงียบในห้องใต้ดิน "เราเพิ่งเจอกันครั้งแรกเมื่อสามวันก่อนที่งานประมูล หรือว่ากองบรรณาธิการของคุณส่งคุณมาขุดคุ้ยเรื่องความล้มเหลวของครอบครัวผมเพื่อเรียกเรตติ้งให้กับคอลัมน์อาชญากรรมย้อนรอย" รัญยาหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบต่ำและเต็มไปด้วยความมั่นใจ เธอก้าวเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมกลิ่นจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าผสมกลิ่นฝนเจือจางอยู่ในอากาศรอบตัวเธอ หญิงสาวโน้มตัวลงเล็กน้อย ใช้ปลายนิ้วแตะที่ขอบกรอบไม้ด้านตรงข้ามกับที่กรณ์กำลังพิจารณา "เรตติ้งไม่เคยอยู่ในความสนใจของฉันหรอกครับ คุณกรณ์... แต่ความลับที่ถูกฝังกลบมานานจนเริ่มส่งกลิ่นเหม็นต่างหากที่น่าสนใจ" รัญยาผละสายตาจากกรอบรูปมาสบตาเขาตรงๆ "คุณพ่อของคุณ—ดร.กฤษฎา เป็นคนเซ็นอนุมัติงบประมาณลับโครงการขุดค้นโบราณวัตถุเมื่อปี พ.ศ. 2542 ก่อนที่ท่านจะเสียชีวิตสามเดือน และภาพวาดที่คุณกำลังถืออยู่นี้ ถูกวาดขึ้นโดยจิตรกรนิรนามที่เสียชีวิตในห้องขังสถานีตำรวจนครบาลปทุมวันเมื่อคืนก่อนเกิดอุบัติเหตุของครอบครัวคุณพอดิบพอดี" หัวใจของกรณ์กระตุกวูบ แต่วินัยในการควบคุมสีหน้าของนักอนุรักษ์มืออาชีพทำให้กล้ามเนื้อบนใบหน้าของเขาไม่ไหวติ่ง เขาวางคีมลงบนโต๊ะไม้ ช้าๆ และมั่นคง "คุณกำลังจะบอกว่า..." "ฉันไม่ได้บอกอะไรทั้งนั้น ฉันแค่เอาหลักฐานมาแลก" รัญยาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลยับยู่ยี่ออกจากกระเป๋าเสื้อคลุม วางมันลงบนโต๊ะข้างภาพวาด "เอกสารบันทึกการส่งมอบวัตถุโบราณที่หายสาบสูญจากพิพิธภัณฑ์แห่งชาติ ซึ่งมีลายเซ็นกำกับด้วยตราประทับประจำตัวของพ่อคุณ... และถ้าคุณอยากรู้ว่ารหัสลับบนภาพวาดชิ้นนั้นเชื่อมโยงกับใคร คุณต้องยอมให้ฉันร่วมทางไปกับคุณในการไขปริศนาครั้งนี้" กรณ์ก้มลงมองซองเอกสารสลับกับภาพวาดตรงหน้า รอยขูดขีดบนเนื้อไม้เมื่อครู่นี้เริ่มเผยให้เห็นโครงสร้างที่แท้จริง มันไม่ใช่รอยตำหนิ แต่มันคือเส้นอักษรเบรลล์แบบโบราณที่ถูกดัดแปลงเป็นรหัสพิกัดแผนที่ รหัสที่เขารู้จักดี รหัสเดียวกับที่สลักไว้ด้านหลังนาฬิกาพกของพ่อ ก่อนที่กรณ์จะทันได้เอ่ยปากปฏิเสธหรือตกลง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังสะท้อนก้องมาจากบันไดทางขึ้นชั้นบน—ไม่ใช่เสียงฝีเท้าของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกะดึก แต่เป็นเสียงรองเท้าคอมแบทที่ย่ำกระแทกอย่างเร่งรีบและไร้ความเกรงใจ รัญยาหน้าถอดสี รอยยิ้มมั่นใจเมื่อครู่หายวับไปในพริบตา เธอดึงแขนเสื้อของกรณ์สุดแรง "หนีทางนี้ ประตูหนีไฟด้านหลังเชื่อมกับตรอกซอย!" รัญยาเสียงสั่นเล็กน้อยเมื่อหันไปมองเงาทึบที่ทอดผ่านกระจกฝ้าของประตูห้องใต้ดิน กรณ์ไม่ตอบ แต่สายตาของเขาเหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นผ้าใบของภาพวาด—เมื่อแสงไฟส่องมุมต่ำ รอยแยกของสีน้ำมันเผยให้เห็นแผ่นกระดาษชิ้นเล็กๆ ที่ถูกสอดซ่อนไว้อย่างแนบเนียน มันคือรูปถ่ายขาวดำใบเก่าของเด็กผู้ชายสองคนยืนอยู่หน้าตึกสำนักงานโบราณสถาน ด้านหลังภาพเขียนด้วยลายมือหวัดๆ ของพ่อเขาเองว่า... *"อย่าไว้ใจคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง"* ปัง! เสียงถีบประตูห้องใต้ดินชั้นบนดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำให้เลือดในกายของกรณ์เย็นเฉียบจนแทบหยุดไหล "ค้นให้ทั่ว! อย่าให้มันเอาชิ้นส่วนสมุดบันทึกไปได้แม้แต่หน้าเดียว!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกของ "เงาแห่งกาลเวลา" และร่วมเดินทางไปกับผมครับ