พันธสัญญาแห่งเงา

กลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณผสมผสานกับกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในความมืดมิดเบื้องล่าง แสงจากตะเกียงเวทมนตร์สีนวลในมือของธันวาไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศดูอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับขับเน้นให้เงาดำที่ทอดตัวยาวตามผนังหอสมุดใต้ดินดูราวกับกำลังขยับไหวได้เอง "[ภารกิจระดับ SSS: เปิดประตูหอสมุดใต้ดิน ถูกกระตุ้นแล้ว]" "[เวลาที่เหลือรอดก่อนที่ความจริงทั้งหมดจะถูกเปิดเผย: 24 ชั่วโมง]" "[คำเตือนจากระบบ: มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญอีกหนึ่งคน กำลังรอคอยพวกคุณอยู่ที่เบื้องล่าง... และเธอกำลังเอ่ยชื่อของคุณ 'ธันวา' ด้วยความโหยหาที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง]" ตัวอักษรสีฟ้าเรืองแสงจางๆ ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ หน้าจอสถานะของระบบยังคงกระพริบเตือนถี่ๆ ด้วยคลื่นความถี่ต่ำที่ทำให้แก้วหูของธันวารู้สึกอื้ออึงเล็กน้อย ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นิ้วเรียวยาวที่สวมถุงมือหนังสำหรับนักซ่อมแซมวัตถุโบราณกระชับคบเพลิงในมือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคู่คมกวาดมองไปเบื้องหน้าอย่างรอบคอบ ทุกรายละเอียดของสถานที่แห่งนี้ถูกบันทึกไว้ในหัวสมองเพื่อประเมินความเสี่ยงและหาทางหนีทีไล่เสมอตามนิสัยส่วนตัว "ระบบไม่ได้ขู่เล่นหรอกนะคะ... ธันวา" เสียงนุ่มนวลแต่ราบเรียบราวกับผิวน้ำในคืนไร้จันทร์ดังขึ้นข้างกาย รินรดาขยับตัวเข้ามาใกล้เล็กน้อย แผ่นหลังของเธอบังทิศทางลมเย็นเยียบที่พัดมาจากโถงทางเดินมืดทึบด้านหน้า มือเรียวบางข้างหนึ่งกุมด้ามดาบคาตานะโบราณที่เหน็บไว้ข้างเอวเอาไว้มั่น สัญชาตญาณนักรบของเธอกำลังส่งสัญญาณเตือนภัยขั้นสูงสุด กล้ามเนื้อทุกส่วนตึงเกร็งพร้อมปะทะทุกเมื่อ แม้ว่าเธอจะยังสูญเสียความทรงจำเกี่ยวกับอดีตชาติของตนเอง แต่สัญชาตญาณในการปกป้องสหายร่วมทางคนนี้กลับชัดเจนและแม่นยำยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด ธันวาเหลือบมองรินรดาแวบหนึ่ง ความอบอุ่นสายเล็กๆ ไหลซ่านขึ้นมาในอกท่ามกลางความหนาวเหน็บ เขารู้ดีว่าการลงมายังหอสมุดใต้ดินชั้นลึกสุดแห่งนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น วัตถุชิ้นสำคัญที่เชื่อมโยงกับการหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยของพ่อเขากำลังรออยู่เบื้องล่าง และนาฬิกาทรายแห่งเวลาก็เริ่มเทเม็ดสุดท้ายลงมาแล้ว "ผมรู้ครับ... เอ๊ย ไม่ใช่" ธันวาเผลอหลุดปากแก้ไขคำพูดตัวเองทันทีเมื่อนึกถึงกฎเหล็กในใจ "ผมรู้ดีครับ... รินรดา ระวังตัวด้วย แรงกดดันทางไสยเวทตรงนั้นมันหนาแน่นเกินกว่าจะเป็นแค่ไอน้ำตามธรรมชาติ" ชายหนุ่มย่อตัวลงเล็กน้อย ใช้ปลายนิ้วแตะลงบนพื้นหินอ่อนที่เย็นเฉียบ พลังพิเศษในการมองเห็น 'ความตกค้าง' ของเขาทำงานทันที ภาพเหตุการณ์ในอดีตซ้อนทับขึ้นมาในหัวสมองอย่างรวดเร็ว—เงาร่างของคนกลุ่มหนึ่งกำลังลากบางอย่างผ่านโถงทางเดินนี้ เสียงลากโซ่ตรวนดังแสบแก้วหู และกลิ่นอาวความตายที่ยังคงฝังรากลึกอยู่ในเนื้อหิน "เรากำลังเดินตามรอยเท้าของเหยื่อรายล่าสุด... และบางทีอาจรวมถึงร่องรอยของพ่อผมด้วย" ธันวาเอ่ยเสียงกระซิบ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นร่องรอยพลังงานสีดำสนิทที่ติดอยู่ตามซอกหิน "มันคือร่องรอยของอาคมสายมืดที่ถูกใช้ปิดผนึกความทรงจำ... วัตถุชิ้นนั้นต้องอยู่ที่นี่แน่ๆ" "ถ้าอย่างนั้นก็อย่าเสียเวลาเลยค่ะ" รินรดาพยักหน้ารับอย่างเด็ดเดี่ยว ก้าวเท้าเดินนำหน้าไปครึ่งก้าวเพื่อรับมือกับอันตรายที่อาจพุ่งเข้ามาได้ทุกเมื่อ "ฉันจะเปิดทางให้คุณเอง ธันวา คุณมีหน้าที่แค่อ่านร่องรอยและไขปริศนาของวัตถุก็พอ" ทั้งคู่ก้าวลึกเข้าไปในความมืด ทางเดินแคบๆ เริ่มขยายออกเป็นห้องโถงใต้ดินขนาดใหญ่ เพดานสูงลิบจนแสงจากตะเกียงส่องไปไม่ถึง ตรงกลางห้องมีแท่นหินโบราณตั้งตระหง่านอยู่ บนแท่นนั้นมีกล่องไม้แกะสลักลวดลายประหลาดวางอยู่ นิ่งสนิท ทว่ากลับแผ่ไอเย็นเยือกและเสียงกระซิบแผ่วเบาออกมาเป็นระระยะ เสียงนั้น... ฟังดูคุ้นหูอย่างประหลาด มันไม่ใช่เสียงลมพัด แต่มันคือเสียงเรียกชื่อของเขา "ธันวา..." เสียงหวานหยดย้อยราวกับน้ำผึ้งอาบยาพิษลอยล่องมาจากมุมมืดของห้องโถง ร่างของหญิงสาวในชุดอาภรณ์โบราณขาดวิ่นค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดมิด ดวงตากลกลวงโบ๋ไร้แววตา แต่ริมฝีปากที่ฉีกยิ้มกว้างจนเกือบถึงใบหูนั้นกำลังเอื้อนเอ่ยชื่อของเขาซ้ำไปซ้ำมาด้วยความโหยหาที่บิดเบี้ยว ธันวาชะงักฝีเท้า หัวใจกระตุกวูบไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะคลื่นความทรงจำบางอย่างที่แล่นแปลบเข้ามาในหัว สมองของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็ว ร่างตรงหน้าไม่ใช่ผีร้ายทั่วไป เธอคือหนึ่งใน 'ผู้ตกค้าง' จากคดีคนหายเมื่อสิบปีก่อน และร่องรอยไสยเวทบนตัวเธอก็เชื่อมโยงโดยตรงกับกล่องไม้บนแท่นหินนั้น "รินรดา ถอยหลังครึ่งก้าว!" ธันวาเอ่ยเตือนเสียงเฉียบขาด พร้อมกับตวัดมือซ้ายหยิบยันต์คุ้ม200ปีออกจากกระเป๋าเสื้ออย่างรวดเร็ว ไหวพริบและความรอบคอบของเขาทำงานอย่างเต็มที่ในเสี้ยววินาทีวิกฤตนี้ รินรดาไม่รอช้า เธอชักดาบออกจากฝัก แสงสีเงินวาบขึ้นตัดความมืด พร้อมตั้งท่าเตรียมรับมือกับวิญญาณสาวที่พุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วราวกับลูกธนู ทว่า ก่อนที่คมดาบจะปะทะเข้ากับร่างของวิญญาณตนนั้น หน้าจอระบบสีฟ้าก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าของธันวาอีกครั้ง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ทำให้ลมหายใจของเขาสะดุดกุน "[ตรวจพบเงื่อนไขลับ: วัตถุชิ้นนั้นไม่ใช่ตัวการ... แต่เป็น 'กุญแจ']" "[คำเตือนเร่งด่วน: แขกไม่ได้รับเชิญไม่ได้มาแค่คนเดียว และตอนนี้ เธอกำลังยืนอยู่ 'ข้างหลัง' คุณแล้ว, ธันวา]" ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านตั้งแต่ต้นคอลงไปถึงกระดูกสันหลัง ลมหายใจอุ่นร้อนที่ไม่ได้มาจากมนุษย์เป่ารดต้นคอของชายหนุ่ม พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังขึ้นชิดใบหูจนแทบจะกลืนกินสติของเขาไปทั้งหมด *เจอตัวแล้ว... ลูกชายของฉัน* ธันวากลั้นหายใจ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นในความมืด ขณะที่นิ้วมือที่ถือยันต์สั่นเทาเล็กน้อยแต่ยังคงมั่นคงพอที่จะพลิกสถานการณ์ในวินาทีเป็นตายนี้ได้! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ