ไสยเวทในเงาสะท้อน

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นธูปไหม้เกรียมคละคลุ้งจนน่าคลื่นไส้ รินรดาชักกระบี่ออกจากฝักอย่างรวดเร็ว เสียงเหล็กกระทบกับปลอกดังคมกริบกังวานไปทั่วห้องใต้ดินอับชื้น แสงสีครามจากคมดาบขับไล่ความมืดมิดให้ถอยร่นไปชั่วขณะ เผยให้เห็นร่างนับสิบที่ยืนเรียงรายราวกับตุ๊กตาไร้วิญญาณ ดวงตาของพวกเขากลวงโบ๋ มีควันสีดำพวยพุ่งออกมาจากทวารทั้งเจ็ด นั่นคือเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายที่ถูกมนต์ดำ ‘พันธนาการโลหิต’ ครอบงำจิตใต้สำนึกไว้จนหมดสิ้น “ระวังตัวด้วยนะคะ ธันวา พวกมันไม่ใช่คนเป็นอีกต่อไปแล้ว” เสียงกระซิบของรินรดาราบเรียบแต่เต็มไปด้วยความตื่นตัว ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเพ่งมองเงาร่างที่เคลื่อนไหวอย่างเก้ๆ กังๆ เบื้องหน้า อาคมป้องกันภัยระดับกลางถูกกางออกเป็นม่านพลังโปร่งใสล้อมรอบตัวพวกเราไว้ทันที เพื่อป้องกันไออาคมพิษที่ลอยล่องอยู่ในอากาศ ธันวาไม่ตอบคำถาม เขากำสมุดบันทึกเก่าๆ ในมือแน่นจนนิ้วมือข้อต่อขึ้นสีขาว พลังพิเศษในการมองเห็น 'ความตกค้าง' ทำงานอย่างรวดเร็ว ดวงตาของชายหนุ่มสะท้อนภาพอดีตอันโหดร้ายที่ถูกบันทึกไว้ในวัตถุรอบตัว เศษซากอารมณ์ความโกรธแค้น ความหวาดกลัว และความเจ็บปวดของผู้คนที่เคยถูกกักขังอยู่ที่นี่ไหลทะลักเข้ามาในหัวจนสมแทบระเบิด แต่เขากัดฟันอดทน ข้อมูลในหัวประมวลผลอย่างรวดเร็วราวกับเครื่องจักรกล *จุดอ่อนของอาคมนี้อยู่ที่การสะท้อนเงา… หากทำลายกระจกเงาอาคมที่ซ่อนอยู่ตรงมุมห้องได้ การควบคุมจะหลุดพ้นทันที* ธันวาส่งสัญญาณมือบอกรินรดาสั้นๆ ตามรหัสที่เคยฝึกฝนร่วมกันมา หญิงสาวพยักหน้ารับเบาๆ ร่างบางพุ่งทะยานออกไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วราวกับสายลม ประหนึ่งผีเสื้อราตรีที่ร่ายรำอยู่ท่ามกลางคมดาบ รินรดาตวัดกระบี่ฟันเข้าใส่กลุ่มเงาร่างที่พุ่งเข้ามาขวางอย่างแม่นยำ โดยหลีกเลี่ยงการสังหารชีวิต ร่างของเหยื่อผู้ถูกควบคุมล้มลงทีละคนด้วยจุดสกัดชีพจร เพื่อปล่อยให้พวกเขาหลับใหลไปชั่วคราวอย่างนุ่มนวลที่สุด “เก่งกาจไม่เบานี่ แม่สาวนักดาบ… แต่คิดว่าจะเล่นสนุกได้แค่นี้เองหรือ?” เสียงหัวเราะแหบแห้งราดรดด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นจากมุมมืดของเพดานห้องใต้ดิน ร่างของชายชราในชุดคลุมสีดำสนิทปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ ใบหน้าของเขาเหี่ยวย่นราวกับผลไม้แห้ง ดวงตาข้างหนึ่งบอดสนิทและมีรอยสักยันต์โบราณลากยาวลงมาถึงลำคอ ในมือเหี่ยวย่นถือกระดูกสัตว์แกะสลักที่ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดออกมาเป็นระยะ นั่นคือสื่อกลางในการควบคุมดวงวิญญาณทั้งหมดในตึกนี้ ธันวาสบถในใจเบื้องลึก เขาก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างสุขุม อาศัยจังหวะที่ชายชรากำลังเพ่งสมาธิไปที่รินรดา ง้างมือขว้างเหรียญโบราณเคลือบอาคมพุ่งตรงไปยังทิศทางของกระจกเงาอาคมที่ซ่อนอยู่หลังกองลังไม้เก่าทันที เปร๊าะ! เสียงกระจกแตกละเอียดดังสนั่น พร้อมกับเงาดำที่พวยพุ่งออกมาจากร่างของผู้เคราะห์ร้ายทั้งหมด พวกเขาส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ดวงตาจะกลับมามีประกายชีวิตชีวาอีกครั้ง และล้มลงหมดสติไปอย่างโล่งอก “แก! แกทำลายพิธีกรรมร้อยปีของข้า!” ชายชราแผדเสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว กระดูกสัตว์ในมือสั่นสะท้อนรุนแรง ไออาคมสีดำทะลักออกมาจากร่างของมันจนกลายเป็นพายุหมุนขนาดย่อม พลังกดดันระดับสูงแผ่ซ่านจนทำให้หายใจไม่ออก รินรดากระโดดถอยหลังกลับมายืนเคียงข้างธันวา ลมหายใจของเธอหอบสะท้อนเล็กน้อย แต่แววตายังคงเด็ดเดี่ยวไม่หวั่นไหว “ธันวา ถอยไปข้างหลังค่ะ คนนี้อันตรายเกินกว่าจะรับมือด้วยตัวคนเดียว” “ไม่เป็นไรค่ะ รินรดา ฉันไม่ได้มาตัวเปล่าเสียหน่อย” ธันวาแย้มยิ้มบางๆ ที่มุมปาก แววตาฉายประกายความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม ชายหนุ่มเปิดสมุดบันทึกหน้าสุดท้ายที่ว่างเปล่า อาคมชำระล้างที่เขาใช้เวลาสะสมพลังมาตลอดทางถูกปลดปล่อยออกมารวมกันที่ปลายปากกาหมึกวิเศษ ในวินาทีที่ชายชราพุ่งเข้ามาพร้อมกับคมเคียวแห่งความตาย ธันวาก็ตวัดปลายปากกาเขียนอักขระโบราณกลางอากาศอย่างรวดเร็วและแม่นยำ เกิดเป็นม่านแสงสีทองสว่างจ้าเข้าปะทะกับพายุไออาคมสีดำอย่างจัง เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวจนโครงสร้างตึกสั่นสะเทือน ฝุ่นละอองตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ เมื่อควันจางลง ชายชราทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้น กระดูกสัตว์ในมือแตกละเอียดเป็นผุยผง อาคมถูกสะท้อนกลับจนบาดเจ็บสาหัส ธันวาเดินเข้าไปใกล้ด้วยฝีเท้าที่มั่นคง พร้อมกับเงาสะท้อนในกระจกบานใหญ่ที่ตั้งอยู่ด้านหลังของศัตรู ซึ่งกำลังสะท้อนภาพแปลกประหลาดที่ไม่มีใครคาดคิด ในเงาสะท้อนนั้น... ร่างของชายชราไม่ได้มีเพียงแค่คนเดียว แต่กลับมีเงาดำนับร้อยซ้อนทับกันอยู่ และที่น่าตกใจที่สุดคือ มีเงาสะท้อนอีกร่างหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหลังของรินรดา โดยที่ตัวเธอเองไม่เคยรู้ตัวเลยแม้แต่น้อย *ติ๊ง! ตรวจพบดวงวิญญาณตกค้างระดับ SSS เชื่อมโยงกับอดีตชาติของคู่หู: ปลดล็อกเงื่อนไขความทรงจำที่หายไป* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปด้วยกันนะคะ