เคสที่ไม่อยากรับ

"ถ้าคุณวางแผนจะฆ่าคนไข้บนเตียงผ่าตัดด้วยการแทงเข็มมั่วๆ แบบนี้ ตั้งแต่พรุ่งนี้ก็ไม่ต้องโผล่หน้ามาที่ห้องผ่าตัดของผมอีก" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาจนเกือบเป็นน้ำแข็งดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดภายในห้องพักแพทย์ที่เพิ่งผ่านการผ่าตัดเคสใหญ่มาได้ไม่ถึงสิบนาที พายวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะเสียงดัง 'กริ๊ก' สายตาคมกริบของวิสัญญีแพทย์หนุ่มตวัดกลับไปมองเจ้าของประโยคเผด็จการนั้นทันทีโดยไม่เกรงกลัว "คุณธันวาคะ คำพูดเมื่อครู่รบกวนช่วยยัดกลับลงไปในคอแล้วกลืนมันลงไปให้หมดด้วยค่ะ เพราะนอกจากจะเป็นศัลยแพทย์ฝีมือดีแล้ว คุณยังขาดทักษะพื้นฐานที่สำคัญที่สุดไปอย่างหนึ่ง... คือการให้เกียรติเพื่อนร่วมงาน" พายเหยียดยิ้มที่มุมปากอย่างไม่แยแส เขาไม่ได้ก้มหัวหลบสายตาคมปลาบที่จ้องเขม็งมาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อนั่นแม้แต่นิดเดียว ธันวาที่อยู่ในชุดสครับสีน้ำเงินเข้มเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาที่ปกติไร้ซึ่งอารมณ์ในตอนนี้กลับมีความขุ่นมัวของโทสะแฝงอยู่เบื้องลึก "เกียรติ? สิ่งที่ผมให้ไม่ได้คือความหละหลวม พาย... การที่คุณเพิ่งย้ายมาใหม่ไม่ได้แปลว่าผมจะยอมให้คุณทำลายสถิติเคสที่สะอาดที่สุดในโรงพยาบาลนี้ทิ้งเพียงเพราะความมั่นหน้าของคุณ" ธันวาก้าวเข้ามาหาในระยะที่ใกล้เกินกว่าคนปกติจะทำกัน ความสูงที่ได้เปรียบกว่าเล็กน้อยของเขาทำให้พายถูกบังคับให้ต้องเงยหน้ามอง อีกฝ่ายกดดันด้วยรัศมีของอำนาจที่แผ่ออกมาจนคนรอบข้างแทบไม่กล้าหายใจ แต่สำหรับพาย... นั่นเป็นเพียงแค่สิ่งที่น่ารำคาญใจ "ถ้าการที่ผมค้านคุณเรื่องระดับความดันโลหิตของคนไข้เมื่อสักครู่คือ 'ความหละหลวม' งั้นตำราแพทย์ที่คุณเรียนมาคงต้องเอาไปเผาทิ้งนะคะ" พายโต้กลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมเหมือนใบมีด "คนไข้รายนั้นมีภาวะลิ่มเลือดอุดตันซ่อนอยู่ ถ้าผมทำตามคำสั่งเผด็จการของคุณ ป่านนี้เขานอนเป็นผักไปแล้ว ไม่ใช่ฟื้นขึ้นมาพูดขอบคุณคุณได้ปาวๆ แบบนี้" ห้องพักแพทย์ที่เคยเงียบสงบพลันร้อนระอุราวกับมีประจุไฟฟ้าวิ่งผ่าน ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างหนักหน่วง ธันวานิ่งค้างไปครู่หนึ่ง เขารู้ดีว่าพายพูดถูก แต่นิสัยไม่ยอมแพ้และอีโก้ที่สูงเสียดฟ้าไม่ยอมให้เขาเอ่ยคำขอโทษออกมา "นั่นคือเรื่องของโชคช่วย ไม่ใช่ฝีมือ" ธันวาเอ่ยเสียงเย็น ก่อนจะก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง "จำไว้ว่าที่นี่คือเขตปกครองของผม กฎของผมคือที่สุด ถ้าคุณอยากทำงานร่วมกับผมให้รอด ก็หัดทำตัวให้เหมือนมืออาชีพมากกว่านี้ อย่าใช้อารมณ์มาตัดสินงาน" พายหัวเราะหึในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ดูถูกเหยียดหยามอย่างชัดเจนที่สุดเท่าที่ธันวาเคยได้รับมา "มืออาชีพ? คนที่เอาแต่ตะคอกสั่งการโดยไม่ฟังเสียงรอบข้างน่ะเหรอคะที่เรียกว่ามืออาชีพ? งั้นเราคงนิยามคำนี้ต่างกันมากพอสมควร" พายคว้าแฟ้มประวัติคนไข้ที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา แล้วหันหลังเตรียมจะเดินออกไป แต่ทว่ามือหนาของธันวากลับคว้าต้นแขนของเขาไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่เบาเลยแม้แต่น้อย พายชะงักและหันกลับมาเผชิญหน้า ระยะห่างที่ใกล้ชิดจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของกันและกันทำเอาหัวใจของคนทั้งคู่เต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ "อย่ามาทำตัวอวดเก่งกับผม พาย... ผมไม่ชอบเล่นเกมกับคนที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง" "งั้นก็เลิกทำตัวเป็นศูนย์กลางจักรวาลเสียทีนะคะคุณธันวา เพราะโลกใบนี้มันไม่ได้หมุนรอบตัวคุณ... และแน่นอนว่าเซฟโซนของผม ไม่ใช่ที่นี่... และไม่ใช่คุณด้วย" พายสะบัดแขนออกอย่างแรง เขาพยายามจะเดินเลี่ยงไปทางประตู แต่จังหวะที่ธันวาก้าวตามมาดักหน้า บานประตูห้องพักแพทย์ก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนกระแทกกับผนังห้อง "หมอธันวาคะ! เกิดเรื่องด่วนที่ห้องฉุกเฉิน คนไข้เคสอุบัติเหตุรถชนสภาพวิกฤตต้องการศัลยแพทย์ด่วนค่ะ!" นางพยาบาลสาวหน้าตาตื่นวิ่งเข้ามาพร้อมกับรายงานด่วน แต่สิ่งที่ทำให้ทั้งพายและธันวาต้องชะงักไม่ใช่คำพูดเหล่านั้น กลับเป็นร่างของชายวัยกลางคนที่ก้าวตามพยาบาลเข้ามาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและ... ความลับบางอย่างที่พายเห็นแล้วถึงกับต้องเบิกตากว้าง บุคคลที่ก้าวเข้ามาไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'อดีตคนรักเก่า' ของพายที่ธันวาเคยสั่งห้ามไม่ให้เขายุ่งเกี่ยวด้วยเด็ดขาดเมื่อหลายปีก่อน "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ... พาย" กลิ่นอายความทรงจำที่พายพยายามลบเลือนกลับพรั่งพรูเข้ามาพร้อมกับการปรากฏตัวของคนเบื้องหน้า ในขณะที่ธันวากลับค่อยๆ ขยับตัวเข้ามาขวางหน้าพายไว้ราวกับเป็นกำแพงเหล็กกล้า สายตาของศัลยแพทย์หนุ่มเปลี่ยนไปทันที มันไม่ใช่ความเย็นชาอีกต่อไป แต่มันคือความหึงหวงที่รุนแรงจนน่ากลัว ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่แวะมาสัมผัสความแซ่บและเปิดปมดราม่าไปด้วยกันกับ "กำมะหยี่สีแดง" นะคะ