เพื่อนบ้านผู้พิทักษ์

เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้น พร้อมกับเศษดินแห้งๆ ที่ร่วงกราวลงมาจากร่องคานไม้ผุพัง หลินอิงอิงใช้นิ้วเรียวปัดคราบเขม่าสีดำบนปลายจมูกของตนเองอย่างหงุดหงิด บ้านดินหลังเก่าคร่ำคร่าบนเชิงเขาแห่งนี้ช่างต้อนรับผู้มาใหม่ด้วยความท้าทายเสียจริง หลุมบนหลังคาที่กว้างเท่าฝ่ากระทะทำให้แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมาตรงกลางห้องพอดี เผยให้เห็นฝุ่นละอองที่ลอยเคว้งคว้างราวกับระบำของเหล่าภูตผี หญิงสาวกวาดสายตาสำรวจรอบกาย รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากอย่างนึกขัน ตระกูลหลินส่งเธอมาตายกลางป่าเขาเพื่อฮุบสินเดิมของมารดา แต่พวกเขาคงลืมไปว่า... อิงอิงในวัยสามสิบปีจากโลกอนาคตผู้กุมเชฟสตูดิโอระดับมิชลินไว้ในมือ ไม่มีวันยอมจำนนต่อโชคชะตาอันแห้งแล้งนี้แน่นอน ในพริบตาเดียว จิตสำนึกของเธอก็เชื่อมโยงเข้ากับ "มิติลับ" ห้องครัวสเตนเลสสตีลเงาวับ กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและวัตถุดิบชั้นเลิศโชยแตะจมูกทันที เธอหยิบขวดน้ำมันงาชั้นดีและตะหลิวทองเหลืองติดมือกลับออกมา ก่อนที่ประตูไม้เก่าแก่จะส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดลั่น "เจ้ากำลังทำอะไรอยู่ตรงนั้น!" เสียงทุ้มต่ำราวกับก้อนหินกระทบกันดังขึ้นกะทันหันจนอิงอิงสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันขวับไปมองตามต้นเสียง ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่ดูคุ้นตาปรากฏขึ้นที่กรอบประตู รอยพับบนเสื้อผ้าเปื้อนฝุ่นดินเล็กน้อย แต่ไหล่กว้างและแผ่นอกหนานั้นตั้งตรงสง่างาม แววตาคมกริบดุจพญาอินทรีคู่นั้นกำลังกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความระแวดระวัง นี่คือ "ร้อยเอกหานเฟิง" ผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือเรื่องความเคร่งครัดและแข็งทื่อประจำกองร้อยในอำเภอแห่งนี้ ทหารหนุ่มผู้มีบ้านพักอยู่ถัดจากเธอไปเพียงสามร้อยเมตร อิงอิงเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ไม่ได้แสดงอาการตื่นกลัวอย่างที่หญิงสาวชาวบ้านทั่วไปควรจะเป็น เธอยืนกอดอกพิงกรอบประตูบ้านครึ่งผุครึ่งพัง เอียงคอมองชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มเย้าแหย่ "ผู้กองหาน? ลมอะไรหอบท่านมาเยือนเรือนพักโทรมๆ ของฉันกันล่ะ หรือว่ากลิ่นอายความจนมันเตะจมูกจนท่านทนไม่ได้?" หานเฟิงขมวดคิ้วแน่นจนรอยย่นระหว่างคิ้วแทบจะผูกกันเป็นปม เขาไม่สนใจวาจายียวนกวนประสาทของหญิงสาว สายตาคมกวาดมองสภาพบ้านที่ใกล้พังมะลิลาเต็มทีแล้วถอนหายใจยาว "ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ผู้หญิงตัวคนเดียวจะมาอยู่ได้ บ้านหลังนี้ถูกทิ้งร้างมาหลายปี โครงสร้างเสียหายเกินกว่าจะซ่อมแซมได้โดยง่าย ยิ่งช่วงนี้ฝนฟ้าเริ่มตั้งเค้า ทางเหนือของภูเขามักมีดินถล่ม... เธอควรเก็บกระเป๋าแล้วกลับลงไปในหมู่บ้านเดี๋ยวนี้" น้ำเสียงของเขาราบเรียบแต่เต็มไปด้วยคำสั่งเด็ดขาด สไตล์นายทหารผู้ไม่ยอมฟังความข้างมาก หานเฟิงก้าวเท้าเข้ามาใกล้โดยสัญชาตญาณ ปลายรองเท้าบูทหนาเหยียบย่ำลงบนพื้นดินแห้งกรัง ร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับลงมาทำให้บรรยากาศรอบตัวดูคับแคบลงถนัดตา อิงอิงหรี่ตาลงเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงขึ้นจังหวะหนึ่ง ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะกลิ่นอายความอบอุ่นและกลิ่นบุรุษจางๆ ที่เจือมากับลมหนาวรอบตัวเขา มันช่าง... รบกวนสมาธิของเชฟสาวผู้เยือกเย็นเสียจริง "ท่านผู้กอง..." อิงอิงก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาครึ่งก้าว จนหานเฟิงต้องชะงักฝีเท้าลงโดยอัตโนมัติ ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คม "ท่านคิดว่าฉันถูกขับไล่ไสส่งมาที่นี่เพื่อยอมแพ้หรือไง? บ้านหลังนี้อาจจะเก่า แต่ถ้าซ่อมถูกวิธี และมีวัตถุดิบชั้นยอด... มันก็คือวิมานดีๆ นี่เอง" "มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะสหายหลิน!" หานเฟิงเผลอขึ้นเสียงเล็กน้อย ใบหน้าคมคายขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างรวดเร็วเมื่อระยะห่างระหว่างเขากับเธอนั้นใกล้จนเกินงาม เขารีบถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่าง แต่สายตายังคงจ้องมองเธอด้วยความไม่เข้าใจระคนเป็นห่วง "ความปลอดภัยในชีวิตของประชาชนคือหน้าที่ของฉัน ฉันไม่อนุญาตให้ใครมาเสี่ยงชีวิตในเขตรับผิดชอบของฉันเด็ดขาด" "โอ้? ห่วงฉันเหรอครับ... เอ๊ย หมายถึง ห่วงความปลอดภัยของประชาชนอย่างฉันขนาดนั้นเลย?" อิงอิงแกล้งหยอกเย้าด้วยสำนวนติดตลก แต่ดวงตากลับสะท้อนความซาบซึ้งวาบหนึ่ง ทหารผู้นี้ภายนอกดูแข็งทื่อดั่งหินผา แต่เนื้อแท้กลับมีความใส่ใจผู้คนซ่อนอยู่ไม่น้อย หานเฟิงเม้มปากแน่น ขยับตัวอึดอัดเล็กน้อยเมื่อถูกจี้ใจดำ เขาสะบัดหน้าหนีไปมองทางอื่นเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มร้อนผ่าว "ฉันแค่ทำตามหน้าที่... พรุ่งนี้เช้าฉันจะส่งพลทหารมาช่วยรื้อหลังคา เธอต้องย้ายไปอยู่ที่ห้องพักรับรองของค่ายชั่วคราวก่อน ไม่มีข้อแม้!" พูดจบ นายหนุ่มก็สะบัดตัวเตรียมเดินจากไปด้วยท่าทีแข็งกร้าวเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย "เดี๋ยวก่อนสิครับท่านผู้กอง!" อิงอิงร้องเรียกไล่หลัง พร้อมกับพลิกข้อมือเรียกไอน้ำหอมกรุ่นออกจากมิติลับในพริบตา กลิ่นหอมเข้มข้นของเนื้อหมูสามชั้นเคี่ยวซอสซีอิ๊วสูตรโบราณผสานกลิ่นสมุนไพรจีนโชยฟุ้งกระจายไปทั่วขุนเขา ตัดกับกลิ่นดินและอากาศเย็นเยียบยามบ่ายอย่างสิ้นเชิง หานเฟิงชะงักกุนซือ ฝีเท้าที่กำลังก้าวเดินหยุดกึกโดยอัตโนมัติ เขาสูดกลิ่นหอมเข้าปอดลึกโดยไม่รู้ตัว น้ำลายในปากสอขึ้นมาทันทีอย่างน่าอัปยศอดสู อิงอิงยกย่องมุมปากอย่างผู้ชนะ เธอยกปิ่นโตสแตนเลสเก่าๆ ขึ้นมาเขย่าเบาๆ จนเกิดเสียงกริ๊งกร๊าง "ไหนๆ ก็มาถึงนี่แล้ว... สนใจชิมฝีมือของ 'ประชาชน' ที่ท่านเพิ่งสั่งให้ย้ายบ้านสักหน่อยไหมล่ะครับ?" ทหารหนุ่มค่อยๆ หันกลับมามอง เผชิญหน้ากับรอยยิ้มพราวระยับของหญิงสาว ขณะที่ความหิวโหยจากภารกิจตลอดทั้งวันเริ่มแผดเผาในท้อง แต่สิ่งที่สั่นคลอนยิ่งกว่าความหิว คือสายตาคู่สวยที่กำลังมองตรงมายังเขา ราวกับกำลังรอคอยคำตอบที่เขาไม่มีทางปฏิเสธได้ลงคอ... --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะครับ ขอให้มีความสุขกับการอ่านครับ