หนีตายจากเมืองหลวงสู่ยอดดอย

เศษกระดาษแผ่นบางที่ถูกขยำจนยับยู่ยี่ ถูกโยนลงไปในถังขยะไม้ไผ่ด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกสะกดกลั้นไว้จนถึงขีดสุด เสียงกระดาษกระทบก้นถังดังเบาหู ทว่ากลับก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของหลินอิงอิงราวกับเสียงฟ้าผ่ากลางฤดูร้อน บนโต๊ะไม้เนื้อแข็งในห้องทำงานอันโอ่อ่าของตระกูลหลิน เอกสารสิทธิ์การครอบครองบ้านเก่าและที่ดินแปลงสุดท้ายบนภูเขาหมื่นลี้ถูกผลักมาตรงหน้า พร้อมกับรอยยิ้มเยาะหยันที่ฉาบอยู่บนใบหน้าของหลินฮุ่ยเจิน ผู้มีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องของเธอ "เซ็นเสียเถอะอิงอิง... พ่อของเธอเสียชีวิตไปนานแล้ว หนี้สินที่เขาทิ้งไว้เบื้องหลัง ลำพังแค่เงินเดือนเชฟกระจอกๆ อย่างเธอ อีกสิบชาติก็ใช้ไม่หมด การยกบ้านหลังนั้นและที่ดินรกร้างบนดอยนั่นให้ตระกูลเราเอาไปขายใช้หนี้ ถือว่าเธอได้ทำหน้าที่กตัญญูกตเวทีครั้งสุดท้ายแล้วนะ" น้ำเสียงของหลินฮุ่ยเจินเจือด้วยความสะใจอย่างไม่คิดจะปิดบัง รอบกายยังมีสายตาของบรรดาญาติผู้ใหญ่ที่นั่งไขว่ห้างจิบชา รอดูความพินาศของหญิงสาวราวกับกำลังชมละครสัตว์ในโรงละครกลางเมืองหลวง หลินอิงอิงไม่แม้แต่จะชายตามองกระดาษแผ่นนั้น ใบหน้าเรียวสวยได้รูปของเธอนิ่งสนิท ดวงตากลมโตคู่คมกวาดมองคนเหล่านั้นทีละคน ใบหน้าของคนที่เคยมากราบกรานขอร้องให้พ่อของเธอซึ่งเป็นเชฟมือหนึ่งช่วยเหลือในยามยาก ยามนี้กลับกลายร่างเป็นฝูงแร้งที่รุมทึ้งซากสัตว์อย่างไร้ยางอาย มือเรียวบางเอื้อมไปหยิบกาชาจีนเคลือบกระเบื้องสีครามขึ้นมา รินน้ำชาสีอำพันใส่ถ้วยช้าๆ อย่างใจเย็น กลิ่นหอมกรุ่นของชาหลง징ลอยกรุ่นตัดกับบรรยากาศตึงเครียดในห้อง "พวกท่านคิดจริงๆ หรือว่า... พ่อของฉันทิ้งไว้แค่หนี้สิน?" อิงอิงเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น ทว่ากลับทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินฮุ่ยเจินชะงักค้าง "เธอหมายความว่ายังไง?" อิงอิงยกถ้วยชาขึ้นจิบรสชาติขมอมหวานเบาๆ ก่อนจะวางลงกระทบจานรองเสียงดัง *กริ๊ก* "หมายความว่า... มรดกที่แท้จริงของตระกูลหลิน ไม่เคยอยู่ในเอกสารจอมปลอมที่พวกท่านร่างขึ้นมาเองเพื่อฮุบสมบัติหรอกครับ... อ้อ ขอโทษที ติดปากพูดคำว่า 'ครับ' ตามทหารหนุ่มแถวนี้ไปเสียหน่อย" อิงอิงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลแผ่ออกมาจากตัวหญิงสาวจนคนแก่ฝั่งตรงข้ามถึงกับผงะถอยหลัง "เธอกล้าดียังไงมาพูดจาอวดดี!" "ฉันจะไปจากที่นี่..." อิงอิงตัดบทด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ดวงตาคมกริบกวาดมองทุกคนด้วยความสมเพช "บ้านเก่าบนภูเขาหมื่นลี้ และที่ดินรกร้างที่พวกท่านเหยียดหยามว่าเป็นขยะ... เชิญเอาไปตามสบายเลยครับ เพราะของมีค่าจริงๆ ฉันเก็บใส่กระเป๋าเดินทางหมดแล้ว" สิ้นคำพูด เธอก็คว้ากระเป๋าเดินทางใบใหญ่ สะพายเป้คู่ใจ หันหลังให้ฝูงปลิงดูดเลือดเหล่านั้นทันที โดยไม่แม้แต่จะเหลียวกลับมามองเอกสารมหาภัยบนโต๊ะอีก เสียงโวยวายและเสียงสบถไล่หลังดังระงมตามทางเดิน แต่หลินอิงอิงหาได้ใส่ใจไม่ ปลายทางของเธอคือขบวนรถไฟเที่ยวสุดท้ายที่มุ่งหน้าสู่เขตภูเขาอันห่างไกล ทิ้งความวุ่นวาย ความโลภ และคราบน้ำตาไว้เบื้องหลัง เหลือไว้เพียงความตั้งใจอันแน่วแน่—ในเมื่อโลกใบนี้มันเน่าเฟะนัก เธอก็จะใช้ "มิติลับ" ในห้วงความคิดและฝีมือปลายจวัก สร้างสวรรค์บนดินขึ้นมาด้วยสองมือของเธอเอง ... หลายวันต่อมา บนยอดดอยสูงที่สายหมอกหนาทึบปกคลุมตลอดปี บ้านไม้เก่าแก่ทรุดโทรมหลังหนึ่งตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว ทว่ากลิ่นอายธรรมชาติกลับบริสุทธิ์จนน่าสูดดมให้เต็มปอด หลินอิงอิงในชุดเสื้อแจ็คเก็ตลุยสวนและกางเกงขายยาวทะมัดทะแมง กำลังยืนงละละเลียดกับการสำรวจ "ห้องครัววิเศษ" ที่ติดตัวเธอมาในมิติลับ ชั้นวางวัตถุดิบยุคศตวรรษที่ 21 เตาแม่เหล็กไฟฟ้า และเครื่องปรุงรสสารพัดชนิดยังคงอยู่ครบถ้วน ทว่าเมื่อเธอก้าวออกมาสู่โลกภายนอก ความเป็นจริงของบ้านไม้เก่าหลังนี้ก็ต้อนรับเธอด้วยเสียงท้องร้องโครกครากของตัวเอง "ให้ตายสิ การหนีออกจากเมืองหลวงมาปลูกผัก มันเหนื่อยกว่าที่คิดแฮะ" อิงอิงพึมพำกับตัวเอง ขณะกำลังงفกเงิ่นใช้ขวานจามฟืนหลังบ้าน ทว่าจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก็ดังขึ้นจากแนวป่าสนด้านหลังบ้าน ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้ม หมวกแก๊ปปีกกว้างบังเงาใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจางๆ ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวพญาจ้องมองมาที่หญิงสาว สันจมูกโด่งเป็นสันคมรับกับริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันอย่างจริงจัง ร้อยเอกหานเฟิง นายทหารประจำการผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเคร่งครัดและแข็งทื่อ ขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นหญิงสาวบอบบางกำลังพยายามโค่นท่อนซุงขนาดใหญ่ "ผู้หญิงเมืองหลวงอย่างเธอ คิดจะมาตายบนดอยนี้หรือยังไง?" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอ่ยขึ้น ทำเอาอิงอิงต้องสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปเผชิญหน้ากับผู้บุกรุก อิงอิงหรี่ตามองนายทหารหนุ่มรูปร่างสูงสง่าตรงหน้า แม้ท่าทางจะดูดุดันและไร้ไมตรี แต่กลิ่นอายความอบอุ่นบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับทำให้เธอรู้สึกแปลกประหลาด "นี่คุณทหาร..." อิงอิงวางขวานลง เช็ดเหงื่อที่หน้าผากด้วยหลังมือ เชิดหน้าขึ้นท้าทายตามประสาคนไม่ยอมคน "ถ้าจะมาช่วย ก็หยิบขวานแล้วช่วยผ่าฟืนให้มันจบๆ ไป แต่ถ้าจะมาสอนสั่ง... เชิญเดินกลับเข้าป่าไปทางเดิมเลยค่ะ— เอ๊ย! ทางนั้นเลยครับ!" หานเฟิงนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบจดจ้องใบหน้าเนียนใสที่เปื้อนฝุ่นเล็กน้อยของหญิงสาว มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างยากจะสังเกตเห็น เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอด้วยความรวดเร็ว ชนิดที่อิงอิงไม่ทันตั้งตัว มือหนาคว้าด้ามขวานจากมือเธอไปอย่างไร้แรงต้าน ก่อนจะเงื้อมือฟันครั้งเดียว ท่อนซุงหนาก็แยกออกจากกันเป็นสองท่อนอย่างแม่นยำ หานเฟิงก้มตัวลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ทำเอาหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ "ผมไม่ได้มาสอนสั่ง... แต่ผู้บัญชาการเขตทหารสั่งให้ผมมาดูแล 'ว่าที่ภรรยา' ที่ทางการจัดสรรให้มาประจำการแถวนี้ต่างหากล่ะ หลินอิงอิง" อิงอิงเบิกตากว้าง ค้างเติ่งไปกับประโยคประกาศิตนั้น—นี่เธอกลายเป็นเมียทหารไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันวะเนี่ย! ... *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางขึ้นดอยมาด้วยกันในตอนแรกนี้นะครับ