ตอนที่ 1: ตื่นขึ้นมาเป็นสะใภ้ตัวแสบ

"ถ้ากล้าก้าวขาออกไปจากประตูบ้านหลังนี้อีกแม้แต่ก้าวเดียว แกก็เตรียมตัวเป็นหม้ายผัวหย่าแล้วไปนอนข้างถนนได้เลย อีนางตัวดี!" เสียงแหลมสูงบาดหูของแม่สามีอย่าง 'เจียงชุนฮวา' ดังแผดลั่นจนผนังดินเหนียวเก่าๆ ของบ้านตระกูลลู่สั่นสะเทือน ฝุ่นผงสีเทาร่วงกราวลงมาจากขื่อคาบ้าน ผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของคอกหมูและกลิ่นสาบโคลนที่ลอยอบอวลอยู่รอบตัว หลินว่านหลิงกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัสภาพตรงหน้า ภาพความทรงจำอันสับสนอลหม่านกำลังไหลบ่าเข้ามาในสมองราวกับเขื่อนแตก หล่อนไม่ใช่เชฟระดับมิชลินสตาร์ผู้คว้าชัยชนะมาแล้วทุกเวทีในโลกศตวรรษที่ 21 อีกต่อไปแล้ว แต่ในตอนนี้ หล่อนคือ 'หลินว่านหลิง' สะใภ้ตัวแสบแห่งหมู่บ้านหง싱 ยุค 1980 ยุคสมัยที่ข้าวยากหมากแพง ผู้คนต้องปากกัดตีนถีบเพื่อความอยู่รอด และที่สำคัญที่สุด... ร่างนี้เพิ่งจะอาละวาดทำลายข้าวของ กรีดร้องโวยวาย และตบตีกับแม่สามีจนคนมามุงดูรอบบ้านเมื่อครู่! "หม้ายผัวหย่าอย่างงั้นหรือคะ?" ว่านหลิงทวนคำ พลางยกมือขึ้นกอดอก มุมปากเรียวสวยยกยิ้มเยาะขึ้นเล็กน้อยอย่างคนเหนือกว่า ดวงตากลมโตคู่คมกวาดมองไปรอบห้องครัวที่รกเรื้อ มีเพียงหม้อดินดำๆ สองใบ ไหเกลือที่ก้นไหแทบไม่มีเกลือเหลืออยู่ และแป้งข้าวโพดหยาบๆ ครึ่งชามที่ขึ้นรานิดๆ นี่น่ะหรือคือชีวิตของสะใภ้ที่คนทั้งหมู่บ้านรังเกียจเดียดฉันท์? ช่างน่าขันสิ้นดี! "นัง... นังสารเลว! แกกล้าดียังไงมาทำหน้าตักแบบนี้ใส่ฉัน!" เจียงชุนฮวาหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัด มือเหี่ยวย่นสั่นเทาชี้หน้าลูกสะใภ้ที่นางเกลียดเข้าไส้ "แต่งเข้ามาได้สามปี มีแต่ผลาญเงินผลาญทองของบ้านเรา ลู่จินส่งเงินเดือนทหารกลับมาเท่าไหร่ แกก็เอาไปปรนเปรอชู้รักหน้าตัวผู้ในเมืองจนหมดเกลี้ยง ยังมีหน้ามาทำเป็นเก่งอีกรึ! ถ้าวันนี้แกไม่คุกเข่าขอขมาฉัน แกก็อย่าหวังว่าจะได้กินข้าวแม้แต่เม็ดเดียว!" รอบๆ ประตูบ้าน มีเสียงซุบซิบนินทาของชาวบ้านที่มามุงดูเหตุการณ์ดังระงม เสียงหัวคิกคักสมน้ำหน้าและสายตารังเกียจเดียดฉันท์นับคู่พุ่งตรงมาที่ว่านหลิงราวกับลูกศร "ดูนางสะใภ้บ้านตระกูลลู่สียะ ทำตัวเป็นภาระไม่พอ ยังกล้าเถียงแม่สามีอีก" "สงสารก็แต่ผู้กองลู่จินนะ เป็นทหารหนุ่มอนาคตไกล ร่างกายกำยำ หน้าตาหล่อเหลา แต่กลับต้องมาซวยแต่งงานกับผู้หญิงสำส่อนและเห็นแก่ตัวแบบนี้" "ถ้าเป็นฉันนะ ฉันหย่าไปนานแล้ว ไม่เก็บไว้รกบ้านให้เสียข้าวสุกหรอก" เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังลอดเข้ามาในความเงียบ แต่ว่านหลิงหาได้สะทกสะท้านไม่ หญิงสาวยังคงยืนหลังตรงสง่างาม แม้จะสวมชุดผ้าฝ้ายเก่าๆ ซีดเซียวจนแทบมองไม่เห็นสีเดิม แต่บุคลิกและความมั่นใจที่แผ่ออกมาจากตัวเธอกลับทำให้คนรอบข้างรู้สึกอึดอัดจนต้องเงียบเสียงลงโดยไม่รู้ตัว "ข้าวสุกหรือคะ?" ว่านหลิงหัวเราะในลำคอ เสียงหัวไพเราะแต่เย็นเยียบจนเจียงชุนฮวาชะงัก "ในบ้านหลังนี้มีข้าวสุกให้กินด้วยหรือคะแม่? ตั้งแต่ฉันแต่งเข้ามา สามีส่งเงินมาให้เดือนละสิบหยวนทุกเดือน เงินจำนวนนั้นไปอยู่ที่ไหนหมดคะ? ทำไมลูกสาวสุดที่รักของแม่อย่างหลินฮุ่ยถึงได้มีเสื้อผ้าใหม่ใส่ทุกปี ขณะที่ฉันต้องใส่เสื้อผ้าปะชุนจนแทบไม่มีแผ่นดินจะซุกหัวนอน? แล้วไหนจะข้าวสารในยุ้งฉางที่ถูกยักย้ายไปบ้านพี่ชายใหญ่ล่ะคะ? จะให้ฉันพูดความจริงตรงนี้ให้คนทั้งหมู่บ้านฟังไหม ว่าใครกันแน่ที่เป็นปลวกสูบเลือดสูบเนื้อตระกูลลู่ตัวจริง!" "แก!... นังเด็กเปรต! ปากดีนักนะ!" เจียงชุนฮวาหน้าถอดสี รีบพุ่งเข้ามาหมายจะตบสั่งสอนลูกสะใภ้ที่บังiอาจล"ผ20ความลับ แต่ทว่า... หลินว่านหลิงเร็วกว่า หล่อนก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างว่องไว ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าทัพพีไม้เก่าๆ บนโต๊ะ แล้วฟาดลงกับขอบโต๊ะดัง *ปัง!* จนทุกคนสะดุ้งเฮือก "ถ้าแม่กล้าแตะต้องตัวฉันแม้แต่ปลายนิ้ว ลองดูว่าฉันจะไปร้องเรียนที่ทำการคอมมิวนิตี้หมู่บ้านว่าบ้านตระกูลลู่ซุกซ่อนอาหารและแอบขายเกลือเถื่อนดีไหม!" ว่านหลิงเอ่ยเสียงกร้าว แววตาดุดันทรงพลังจนเจียงชุนฮวาชะงักกึก มือที่เงื้อมขึ้นค้างกลางอากาศสั่นเทาด้วยความตกใจกลัว น็อตในหัวของหญิงแก่หลุดกระเจิง นางไม่เคยเห็นสะใภ้คนนี้กล้าสบตาและแข็งข้อกับนางแบบนี้มาก่อน! ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนแทบขาดผึ่ง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก็ดังขึ้นจากทางหน้าบ้าน พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจที่เอ่ยแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบ "เกิดอะไรขึ้นที่นี่?" ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มก้าวเข้ามาในห้องครัว ความสูงเกือบหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรทำให้ห้องครัวแคบๆ ดูแคบลงไปถนัดตา ไหล่กว้างหนาและใบหน้าคมคายหล่อเหลาราวกับถูกแกะสลัก ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความนิ่งสงบ แต่แฝงไปด้วยแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัว นั่นคือ 'ลู่จิน' สามีหนุ่มนายทหารผู้ซื่อสัตย์และเคร่งขรึม เจ้าของร่างที่คนทั้งหมู่บ้านยำเกรง แต่สำหรับว่านหลิงแล้ว เขาก็คือสามีคลั่งรักในอนาคตที่หล่อนจะต้องใช้ชีวิตร่วมด้วย! ลู่จินกวาดสายตามองมารดาที่หน้าดำคร่ำเครียด และหยุดสายตาลงที่ร่างบางของภรรยาที่ยืนถือทัพพีไม้ด้วยท่าทีองอาจ ก่อนที่คิ้วหนาจะได้รูปจะขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เมื่อเขาเห็นรอยช้ำจางๆ ที่ข้อมือของเธอ ทว่า ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากพูดอะไรออกมา เสียงท้องร้องโครกครากอันดังสนั่นก็ดังขึ้นมาจากท้องของหลินว่านหลิงอย่างไม่ถูกกาลเทศะ ทำลายบรรยากาศตึงเครียดจนย่อยยับในพริบตาเดียว! ว่านหลิงกะพริบตาปริบๆ ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความอับอายเล็กน้อย ท้องเจ้ากรรมดันมาประท้วงเอาตอนนี้เสียได้ ก็เธอดันทะลุมิติมาตอนที่ร่างนี้ยังไม่ได้กินข้าวเลยสักคำตั้งแต่เมื่อวาน! ลู่จินมองภรรยาที่ยืนหน้าแดงก่ำสลับกับท้องของเธอ มุมปากหยักลึกที่มักจะปิดสนิทอยู่เสมอกลับกระตุกขึ้นน้อยๆ แววตาคมกริบทอประกายความอ่อนโยนขึ้นวบหนึ่งอย่างไม่มีใครทันสังเกตเห็น ก่อนที่ชายหนุ่มจะยื่นห่อกระดาษสีน้ำตาลเก่าๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อส่งให้เธอ "ในห่อ... มีซาลาเปาเนื้อแป้งสาลีขาวลูกใหญ่สองลูกกับไข่ต้ม ฉันเพิ่งซื้อมาจากสหกรณ์ในเมืองระหว่างทางกลับบ้าน..." ลู่จินเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ แววตาจ้องมองภรรยาไม่วางตา "กินเสียเดี๋ยวนี้ หน้าซีดเป็นไก่ต้มหมดแล้ว" ทันทีที่ห่อกระดาษถูกเปิดออก กลิ่นหอมกรุ่นของแป้งสาลีใหม่ๆ และกลิ่นหอมชวนน้ำลายสอของเนื้อหมูสับปรุงรสด้วยต้นหอมและขิงก็พวยพุ่งทะลักออกมาฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งห้องครัวเก่าๆ จนกลิ่นอับชื้นจางหายไปในพริบตา กลิ่นหอมเย้ายวนใจนั้นรุนแรงเสียจนชาวบ้านที่มุงดูอยู่ด้านนอกต่างพากันกลืนน้ำลายลงคอเสียงดังเอื๊อก! หลินว่านหลิงสูดกลิ่นหอมนั้นเข้าไปเต็มปอด ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับขึ้นมาทันที ในฐานะเชฟมือฉกาจ นางรู้ทันทีว่าซาลาเปานี้แม้จะดูธรรมดา แต่แป้งถูกนวดมาอย่างดีและใช้ไฟกำลังพอเหมาะ ทว่า... ในขณะที่กลิ่นหอมกำลังลอยอบอวลและทุกคนกำลังตกตะลึงกับความใจดีของนายทหารลู่จินนั้น สายตาของว่านหลิงกลับเหลือบไปเห็นเงาดำทะมึนของร่างหนึ่งที่แอบย่องเข้ามาทางหลังบ้าน พร้อมกับมือที่เอื้อมมาฉวยหยิบห่อซาลาเปานั้นไปจากมือของเธอต่อหน้าต่อตา! "ซาลาเปานี้พี่ลู่จินซื้อมาให้ฉันต่างหาก นางพี่สะใภ้ตัวดี ไม่มีสิทธิ์กิน!" เสียงแหลมปรี๊ดของ 'หลินฮุ่ย' น้องสามีตัวแสบดังขึ้น พร้อมกับที่เจ้าตัวคว้าซาลาเปาลูกใหญ่เข้าปากแล้วเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างไม่เกรงใจใคร ว่านหลิงหรี่ตาลงทันที รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง... ดูท่าทางว่ามื้อแรกในฐานะสะใภ้ตัวร้าย คงจะต้องเริ่มด้วยการ 'ตบหน้าคน' เสียให้เข็ดเสียแล้วกระมัง! *** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กุหลาบหนามเงินเสมอนะคะ