ความดุดันใต้แสงจันทร์

“อย่าคิดจะก้าวเท้าออกจากเขตคฤหาสน์นี้... ถ้าฉันยังไม่อนุญาต” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของคาร์ลอส วาเลนติน ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันยามค่ำคืน เสียงนั้นสั่นประสาทพอๆ กับคมมีดที่กรีดผ่านความมืด เขาไม่ได้หันมามองรินรดาที่ยืนตัวสั่นอยู่เบื้องหลัง ทว่าทุกจังหวะลมหายใจของเธออยู่ในสายตาของเขาเสมอผ่านเงาสะท้อนของกระจกบานใหญ่ รินรดากำหมัดแน่น สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความหวาดหวั่น “คาร์ลอส... คุณซ่อนอะไรไว้ข้างล่างนั่น ความลับที่คุณพยายามจะปิดตาย มันกำลังกัดกินคุณ และมันจะทำลายเราทุกคน” ชายหนุ่มหมุนตัวกลับช้าๆ ดวงตาสีเข้มดุจพญาเสือยามล่าเหยื่อจ้องมองใบหน้าหวานที่เปื้อนคราบน้ำตา เขาขยับกายเข้าไปใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นยาสูบจางๆ ผสมกับกลิ่นกายเย็นเยียบอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาทำให้รินรดารู้สึกหายใจติดขัด “ความลับเหรอ? รินรดา... เธอรู้อะไรมาก็ช่าง แต่มันไม่สำคัญเท่ากับการที่เธอกล้าขัดคำสั่งฉัน” มือหนาคว้าข้อมือเล็กแล้วกระชากเบาๆ ให้เธอเซเข้ามาปะทะกับแผงอกแกร่ง แรงดึงดูดระหว่างทั้งคู่รุนแรงจนน่ากลัว มันไม่ใช่แค่ความรัก แต่มันคือพันธะที่ต่างฝ่ายต่างขีดเส้นกั้นไว้ด้วยความเจ็บปวด คาร์ลอสพาเธอเดินออกจากห้องโถงตรงไปยังระเบียงกว้างที่ทอดยาวสู่สระว่ายน้ำกลางแจ้ง แสงจันทร์เต็มดวงสะท้อนผิวน้ำเป็นประกายระยับราวกับเกล็ดเงิน ทว่าบรรยากาศกลับอึดอัดจนแทบหยุดหายใจ “ถ้าอยากรู้นักว่าฉันร้ายกาจแค่ไหน ก็ดูเอาเอง” คาร์ลอสผลักแผ่นหลังบางให้พิงกับขอบสระน้ำเย็นเยียบ มือข้างหนึ่งของเขาตรึงข้อมือเธอไว้เหนือศีรษะ อีกข้างหนึ่งลูบไล้ผ่านลำคอระหงลงไปยังสาบเสื้อเชิ้ตที่เธอสวมใส่อยู่ นิ้วมือหยาบกร้านปลดกระดุมออกอย่างใจเย็นและเชื่องช้า ทุกสัมผัสของเขาราวกับจะเผาไหม้ผิวเนียนนุ่มให้ละลายไปกับสัมผัสที่ทั้งดิบเถื่อนและหวงแหน “คาร์ลอส... หยุดเถอะ” เธอครางประท้วง เสียงนั้นแหบพร่าและสั่นไหว “ไม่มีคำว่าหยุดในพจนานุกรมของฉันรินรดา” เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ความนิ่งเงียบที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนทั้งคู่ แรงปรารถนาที่เขาพยายามกดทับไว้ภายใต้มาดขรึมถูกปลดปล่อยออกมาเหมือนสัตว์ร้ายที่หลุดจากกรงขัง ริมฝีปากร้อนผ่าวขบเม้มผิวอ่อนจนขึ้นรอยแดงจางๆ มือของเขาไม่ปรานีต่อความนุ่มนวล แต่ในขณะเดียวกันเขาก็แสดงออกถึงความโหยหาที่ฝังลึกจนคนถูกกระทำต้องอ่อนระทวย แสงจันทร์อาบไล้ร่างของทั้งคู่ที่กำลังนัวเนียกันอยู่ในน้ำที่เริ่มสั่นไหวจากการเคลื่อนไหวที่ดุดัน คาร์ลอสไม่ได้ต้องการเพียงร่างกายของเธอ แต่เขาต้องการทำลายกำแพงความกลัวที่เธอก่อขึ้นเพื่อกันเขาออกไป ทุกจังหวะที่เขาแทรกซึมผ่านความรู้สึกมันคือการประกาศศักดาว่าเธอคือสมบัติที่ไม่มีวันหลุดมือไปได้ แม้ความจริงที่อยู่เบื้องล่างของคฤหาสน์จะน่าสะพรึงกลัวเพียงใด แต่ในวินาทีนี้... รินรดารู้สึกเพียงว่าร่างของเธอเป็นหนึ่งเดียวกับมาเฟียผู้ไร้หัวใจคนนี้ “ตอบฉันสิ...” เขากระซิบชิดริมฝีปากเธอ ในขณะที่มือแกร่งยกขาเรียวสวยของเธอขึ้นโอบรัดรอบเอวสอบ “ว่าคนที่จะทำลายฉันได้... มีเพียงแค่เธอคนเดียว” รินรดาหลับตาลง หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มขณะที่อารมณ์พุ่งทะยานสู่จุดสูงสุด ความเร่าร้อนที่ได้รับมันทำให้เธอเกลียดตัวเองที่ยังคงหลงใหลในตัวเขาจนไม่สามารถถอนตัวได้ ความดิบเถื่อนของคาร์ลอสไม่ใช่สิ่งที่เธอควรเข้าใกล้ แต่ในคืนนี้เธอกลับเลือกที่จะปล่อยใจให้จมดิ่งลงไปในวังวนแห่งความมืดมิดนี้อย่างไร้ทางออก ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงัน มันไม่ใช่เสียงของบอดี้การ์ดที่เขาคุ้นเคย แต่เป็นเสียงที่บ่งบอกถึงการบุกรุก คาร์ลอสหยุดชะงัก สายตาคมกริบเหลือบไปมองที่ประตูระเบียงฝั่งซ้าย ที่นั่น... ดอน โดมินิก ยืนพิงกรอบประตูอยู่พร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยัน ในมือของเขาถือรีโมทคอนโทรลขนาดเล็กที่ดูคุ้นตาเป็นอย่างยิ่ง “บทรักบนความตาย... ดูโรแมนติกดีนี่คาร์ลอส” โดมินิกเอ่ยพลางมองร่างที่เปลือยเปล่าของรินรดาด้วยสายตาหื่นกระหาย “แต่น่าเสียดายที่ความจริงข้างล่างนั่นไม่ได้รอกำหนดการของแก... ฉันกดปุ่มระเบิดห้องใต้ดินนั่นไปเมื่อสิบวินาทีที่แล้ว” แรงสั่นสะเทือนจากพื้นดินใต้ฝ่าเท้าเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรงจนน้ำในสระกระฉอกขึ้นมาท่วมร่างของทั้งสองคน คาร์ลอสเบิกตากว้าง ความแค้นแล่นริ้วขึ้นสู่ดวงตา ทันทีที่เขากำลังจะผละตัวออกจากรินรดาเพื่อพุ่งเข้าหาศัตรู รินรดากลับคว้าต้นคอเขาไว้แน่นด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... แววตาที่ไม่ใช่หญิงสาวผู้หวาดกลัวอีกต่อไป “คุณตายไม่ได้คาร์ลอส... เพราะความลับที่แท้จริง ไม่ได้อยู่ที่ห้องใต้ดินนั่น แต่มันอยู่ที่ตัวฉัน” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งไปกับความมืดมิดของพยัคฆ์ร้ายในตอนนี้นะครับ ภูริศร์ครับ