ทฤษฎีแห่งความถูกต้อง

กลิ่นอายความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศในห้องประชุมใหญ่ไม่ได้ช่วยลดทอนอุณหภูมิความคุุกกรุ่นที่กำลังแผ่ซ่านอยู่กลางวงสนทนาลงได้เลยแม้แต่น้อย ซองเอกสารสีน้ำตาลในมือของธันวาถูกวางลงบนพื้นโต๊ะกระจกใสเสียงดัง *'ตุบ'* ราวกับจะประกาศศักดาว่าเกมนี้ไม่ได้มีแค่ศิลาและรินรดาที่เป็นผู้เล่นบนกระดานอีกต่อไปแล้ว นัยน์ตาคมกริบของทนายความสาวกวาดมองซองเอกสารนั้นสลับกับใบหน้าเปื้อนยิ้มของผู้มาใหม่ รินรดารู้จักธันวาดีพอๆ กับที่เธอรู้ว่าความโลภไม่เคยปรานีใคร และข้อเสนอของนักลงทุนรายนี้มักมาพร้อมกับคราบเลือดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความหรูหราเสมอ "ดูเหมือนว่าพวกเรากำลังถกเถียงกันในเรื่องที่... อาจจะไม่จำเป็นต้องหาทางออกที่ยุติธรรมด้วยซ้ำนะคะ คุณศิลา" ธันวาเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงด้วยความเย้ยหยัน เจ้าตัวหย่อนกายลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโดยไม่ได้รับเชิญ ราวกับเป็นเจ้าของอาณาจักรนี้ตัวจริง ศิลาขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็น The Muscle นัยน์ตาคู่คมจ้องมองธันวาด้วยความระแวงระวังผสมความรังเกียจ วิศวกรหนุ่มย่อมรู้ดีว่าโปรเจกต์โครงสร้างสะพานข้ามแม่น้ำสายหลักนี้มีความเปราะบางแค่ไหน ไม่ใช่แค่เรื่องตัวเลขทางวิศวกรรม แต่เป็นชื่อเสียงและชีวิตของผู้คนนับพันที่แขวนอยู่บนความรับผิดชอบของเขา "ถ้าคุณมีเรื่องจะพูดก็พูดมาตรงๆ ครับ... เอ่อ... หมายถึง ถ้าคุณมีเรื่องจะพูดก็เชิญค่ะ ธันวา" ศิลาเกือบเผลอหลุดคำพูดตามความคุ้นเคยเดิมออกไป แต่รอดตัวมาได้ทันเมื่อหันไปสบตากับรินรดาที่กำลังหรี่ตามองเขาด้วยความจับผิด ทนายสาวไหวไหล่เบาๆ อย่างนึกสนุกกับความผิดพลาดเล็กๆ นั้น รินรดาเลื่อนสายตาจากศิลากลับมาที่ซองเอกสารบนโต๊ะ เรียวคิ้วสวยได้รูปขมวดเข้าหากันเล็กน้อย "ในฐานะที่ฉันเป็นที่ปรึกษาทางกฎหมายให้กับโครงการนี้ ฉันคงต้องเตือนคุณธันวาไว้นะคะว่า เอกสารใดๆ ที่ไม่อยู่ในกระบวนการตรวจสอบอย่างเป็นทางการ จะไม่มีผลทางกฎหมายทั้งสิ้น... เปิดมันออกมาสิคะ ฉันอยากรู้เหมือนกันว่าคุณพยายามจะเล่นตลกอะไรอีก" ธันวาหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ นิ้วเรียวยาวแกะเชือกสีขาวที่พันรอบซองเอกสารออก ก่อนจะคว่ำมันลงเพื่อให้กระดาษแผ่นหนาด้านในร่วงหล่นลงมาตรงหน้าของคนทั้งคู่ ภาพที่ปรากฏบนแผ่นกระดาษขนาดเอสี่ทำเอาลมหายใจของศิลาสะดุดกึก มันคือรายงานการตรวจสอบวัสดุก่อสร้างล็อตล่าสุด พร้อมกับลายเซ็นที่ปลอมแปลงขึ้นมาอย่างแนบเนียนระบุว่า วัสดุเหล่านั้นผ่านมาตรฐานความปลอดภัย ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้ว ศิลากำลังพยายามระงับการใช้งานมันอยู่เพราะตรวจพบความบกพร่องในระดับวิกฤต! "นี่มันอะไรกัน!" ศิลาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนาทุบลงบนโต๊ะประชุมจนแก้วกาแฟสั่นสะเทือน "คุณเอาเอกสารปลอมนี่มาจากไหน ธันวา! คุณกำลังจะใส่ร้ายผมว่าจงใจใช้วัสดุเกรดต่ำเพื่อกินส่วนต่างงั้นเหรอ!" รินรดายังคงนั่งนิ่ง สงบเยือกเย็นราวน้ำแข็งขั้วโลก แม้ว่าในใจจะเริ่มตระหนักถึงความอันตรายของสถานการณ์นี้แล้วก็ตาม เธอยื่นมือไปหยิบแผ่นกระดาษนั้นขึ้นมาพิจารณาอย่างถี่ถ้วน ปลายนิ้วเรียวไล่ไปตามตัวอักษรและลายเซ็นที่ปรากฏ ดวงตาคู่คมกวาดมองข้อกฎหมายที่ถูกหยิบยกมาอ้างอิงในเอกสารฉบับนั้นอย่างรวดเร็ว สมองอันปราดเปรื่องประมวลผลผลลัพธ์ที่จะตามมาทันที "ใจเย็นๆ ก่อนค่ะ คุณศิลา การใช้กำลังไม่ได้ช่วยให้ข้อกล่าวหานี้หายไปนะคะ" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตากับวิศวกรหนุ่ม แววตาของเธอว่างเปล่า ไร้ซึ่งความเห็นใจ แต่เต็มไปด้วยความเฉียบคมของนักกฎหมายที่มองเห็นเกมทั้งหมด "ในทางกฎหมาย เอกสารฉบับนี้มีน้ำหนักมากพอที่จะทำให้คุณถูกพักใบประกอบวิชาชีพ และถูกฟ้องร้องข้อหาฉ้อโกงประชาชนได้ทันที... ถ้าธันวามันนำไปยื่นให้บอร์ดบริหารในวันพรุ่งนี้" ศิลาหันขวับมามองทนายสาว หัวใจของเขาเต้นระรัวด้วยความโกรธและคับแค้นใจ เขาอุตส่าห์ดึงเธอมาร่วมมือเพื่อหาทางออกที่ยุติธรรมและโปร่งใสที่สุด แต่ดูเหมือนว่ารินรดากลับกำลังใช้มันสมองอันเฉียบแหลมของเธอประเมินว่าควรจะ "เขี่ย" เขาตกกระดานอย่างไรให้ปลอดภัยที่สุดในทางคดี "คุณจะบอกว่า... คุณเชื่อเอกสารชิ้นนี้มากกว่าตัวผมงั้นเหรอ รินรดา?" ศิลาโน้มตัวลงไปใกล้เธอ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงแค่คืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับกลิ่นเหงื่อจากการเผชิญหน้าอันตึงเครียด ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวร้อนระอุขึ้นมาอย่างประหลาด ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินอยู่บริเวณพวงแก้มเนียน รินรดาไม่ถอยหนี เธอกลับเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ นัยน์ตาสีดำสนิทสะท้อนภาพความเดือดดาลของชายหนุ่มอย่างชัดเจน "ฉันไม่ได้เชื่อใครทั้งนั้นค่ะ คุณศิลา... ฉันเชื่อแค่พยานหลักฐานและตัวบทกฎหมาย และในสายตาของกฎหมายตอนนี้ คุณกำลังตกเป็น 'ผู้ต้องสงสัย' ที่มีโอกาสรอดน้อยเสียยิ่งกว่างาช้างในปากเสือ" "งั้นก็พิสูจน์สิครับ... พิสูจน์ให้เห็นว่าคุณเก่งกาจจริงอย่างที่ปากพูด ไม่ใช่เอาแต่เอาข้อบังคับบ้าๆ มาขวางทางผมอยู่ได้" ศิลาเค้นเสียงกระซิบชิดริมหิมฝีปากอิ่มของเธอ ความใกล้ชิดที่มากเกินขอบเขตความเป็นมืออาชีพทำให้ชีพจรของทั้งคู่เต้นผิดจังหวะ เคมีอันตรายที่ดึงดูดเข้าหากันเริ่มทำงานอย่างเงียบเชียบ ท่ามกลางความกดดันรอบด้าน ธันวานั่งมองภาพคนทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มเยาะ "โอ๊ะ ดูเหมือนว่าผมจะมาขัดจังหวะเวลาอันเป็นส่วนตัวของพวกคุณสินะครับ... แต่เอ, หรือว่าคุณรินรดาจะสนใจข้อเสนอของผมมากกว่า? แค่เซ็นชื่อรับรองว่ารายงานฉบับนี้ถูกต้องตามขั้นตอน คุณก็จะได้ส่วนแบ่งจากโปรเจกต์นี้ไปครองแบบเหนาะๆ โดยไม่ต้องมานั่งปวดหัวกับอีตา วิศวกรหัวรั้นคนนี้อีกต่อไป" รินรดาละสายตาจากศิลาช้าๆ เธอยืดตัวตรง จัดเสื้อสูทเข้ารูปให้เข้าที่ ใบหน้าสวยเชิดขึ้นอย่างถือดี เธอยิ้มมุมปากน้อยๆ รอยยิ้มที่ทำให้ธันวาถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง "คุณธันวานี่ประเมินฉันต่ำไปหน่อยนะคะ..." รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลัง "ทนายความอย่างฉันไม่เคยรับงานสกปรก... และที่สำคัญที่สุด ฉันเกลียดการถูกชี้นำโดยคนประเภทที่คุณเป็นที่สุด" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างระหงก้าวเข้าไปประชิดตัวธันวาช้าๆ จนนักลงทุนหนุ่มต้องเอนหลังหนีด้วยความประหม่าจากอثิพพลข่มขวัญที่เธอแผ่ออกมา "เอกสารฉบับนี้ปลอมแปลงขึ้นมาอย่างหยาบคายมากนะคะ ลายเซ็นตรงนี้... ถ้าเอาไปให้ผู้เชี่ยวชาญตรวจสอบเนื้อหมึก ก็จะรู้ทันทีว่าเพิ่งพิมพ์ออกมาไม่ถึงสองชั่วโมงนี่เอง... คุณคิดตื้นเขินเกินไปที่จะเอาหลักฐานแบบนี้มาขู่ฉัน" ธันวาหน้าเสียไปชั่วขณะ รอยยิ้มมั่นใจเมื่อครู่หายวับไปกับตา "คุณ..." "เชิญกลับไปก่อนค่ะ คุณธันวา ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจไม่ฟ้องร้องคุณข้อหาสมรู้ร่วมคิดในการปลอมแปลงเอกสารราชการ" รินรดายื่นมือไปกวาดกระดาษแผ่นนั้นใส่ซองตามเดิม แล้วโยนกลับไปใส่ตักของธันวาอย่างไม่ใยดี ธันวากัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ ชายหนุ่มคว้าซองเอกสารขึ้นมาอย่างหัวเสีย "ฝากไว้ก่อนเถอะ... พรุ่งนี้เช้า บอร์ดบริหารจะรู้เรื่องนี้แน่!" ว่าแล้วธันวาก็สะบัดหน้าพรวดพราดเดินออกจากห้องประชุมไป ปิดประตูกระแทกเสียงดังลั่น *ปัง!* เสียงปิดประตูดังสนั่นสะท้อนก้องไปทั่วห้อง ทิ้งให้ศิลาและรินรดายืนอยู่ตามลำพังท่ามกลางความเงียบงันอีกครั้ง อกของวิศวกรหนุ่มกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่ยังไม่สงบดี เขามองทนายสาวด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม มีทั้งความรู้สึกขอบคุณ ความทึ่ง และ... ความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้ "ทำไมคุณถึงช่วยผม?" ศิลาเอ่ยถามเสียงแหบพร่า ก้าวเข้าไปหารินรดาอีกครั้งอย่างไร้ระยะห่าง รินรดาเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาทั้งคู่ประสานกันอย่างมีความหมาย "ฉันไม่ได้ช่วยคุณค่ะ... ฉันแค่ปกป้องศักดิ์ศรีในวิชาชีพของฉันต่างหาก... และอีกอย่าง ฉันเกลียดการถูกเอาเปรียบจากคนอย่างธันวาที่สุด" ศิลาไม่รอช้า มือหนาเอื้อมไปคว้าเอวบางของเธอเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว รินรดาอุทานออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจ ก่อนที่แผ่นหลังของเธอจะแนบชิดกับผนังห้องกระจกเย็นเฉียบ ลมหายใจของทั้งคู่หลอมรวมกันในพื้นที่แคบๆ ความตึงเครียดจากสงครามประสาทเมื่อครู่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นเพลิงอารมณ์ที่ร้อนรุ่มและยากจะต้านทาน "คุณมันอันตรายจริงๆ รินรดา..." ศิลาสบถเบาๆ ชิดริมฝีปากนุ่ม ก่อนจะกดริมฝีปากลงไปบดขยี้อย่างไร้ความปราณี รสจูบดุดัน เรียกร้อง และเต็มไปด้วยความโหยหาที่อัดอั้นมานาน ทำให้ทนายสาวผู้เย่อหยิ่งถึงกับสั่นสะท้าน มือเรียวเลื่อนขึ้นคล้องคอแกร่งของเขาโดยอัตโนมัติ ตอบรับสัมผัสร้อนแรงนั้นด้วยความเต็มใจอย่างยิ่งยวด ทว่า ในวินาทีที่อารมณ์กำลังพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของศิลาก็แผדเสียงแหลมสูงขึ้นทำลายบรรยากาศ รินรดาผละริมฝีปากออกเล็กน้อย หอบหายใจถี่กระชั้น นัยน์ตาฉ่ำน้ำมองหน้าชายหนุ่ม ศิลาหงุดหงิดจนแทบอยากจะโยนโทรศัพท์เครื่องนั้นออกนอกหน้าต่าง แต่ก่อนที่เขาจะได้เอื้อมมือไปคว้ามัน หน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาก็แสดงชื่อสายเรียกเข้าที่ทำเอาศิลาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ *มันไม่ใช่เบอร์ของบอร์ดบริหาร... แต่เป็นเบอร์สายด่วนจากหน้างานก่อสร้าง* "คุณศิลา... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงปลายสายตะโกนแทรกเข้ามาด้วยความตื่นตระหนกจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "คนงานของเรา... ขุดพบโครงกระดูกปริศนาฝังอยู่ใต้ฐานรากเสาเข็มต้นหลักของสะพานครับ!" ศิลาชะงักกึก เลือดในกายเย็นเฉียบลงในพริบตา รินรดาที่ยืนพิงผนังอยู่พลันหน้าถอดสีเมื่อเห็นปฏิกิริยาของชายหนุ่ม... เกมนี้ไม่ได้มีแค่เรื่องเอกสารปลอมเสียแล้ว แต่มันกำลังจะกลายเป็นคดีฆาตกรรมสะเทือนขวัญที่ซ่อนอยู่ใต้รากฐานของโปรเจกต์ร้อยล้านนี้! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในเกมอำนาจนี้ด้วยกันนะคะ