สมรภูมิในห้องประชุม

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมผสานกับความตึงเครียดที่ลอยเคว้งอยู่ในห้องประชุมใหญ่ชั้นสี่สิบ มันคือบรรยากาศที่หนาแน่นเสียจนเกือบจะมองเห็นเป็นกลุ่มควันสีเทา "ถ้าข้อกำหนดความปลอดภัยทางวิศวกรรมถูกตีความด้วยหางตาอย่างที่คุณกำลังทำอยู่ ทนายรินรดา... ตึกระฟ้าหลังนี้คงกลายเป็นสุสานแนวตั้งก่อนที่เสาเข็มต้นแรกจะตอกลงดินเสียด้วยซ้ำค่ะ" น้ำเสียงของศิลาเรียบนิ่ง ทว่าบาดลึกราวกับใบมีดผ่าตัดที่กรีดลงบนผิวหนังอย่างไร้ความปราณี เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนาทันที ปลายนิ้วเรียวยาวกำลังหมุนปากกาหมึกซึมราคาแพงบนโต๊ะประชุมหินอ่อน ท่าทีสุขุมเยือกเย็นนั้นคือเกราะคุ้ม1กันชั้นดีที่สะท้อนความหยิ่งทะนงของวิศวกรโครงสร้างผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อกฎเกณฑ์ใด หากสิ่งนั้นขัดแย้งกับความสมบูรณ์แบบทางโครงสร้างที่เขาถือเป็นสรณะ รินรดาแค่น1หัวعอในลำคอ เสียงนั้นแห้งแล้งและเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน เธอปิดแฟ้มเอกสารทางกฎหมายฉบับหนาด้วยเสียงดังพอสมควร เพื่อเรียกสมาธิจากผู้ชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม "อย่าเอาความโรแมนติกแบบวิศวกรของคุณมาใช้บนโต๊ะเจรจาเลยค่ะ คุณศิลา ช่องโหว่ในมาตราสี่สิบสองไม่ได้แปลว่าความไร้มาตรฐาน แต่มันคือพื้นที่สีเทาที่นักลงทุนอย่างธันวาและพวกเราใช้ขับเคลื่อนโปรเจกต์มูลค่าหมื่นล้านนี้ให้เดินหน้าได้โดยไม่ต้องติดล็อกกับความหัวโบราณของคุณ" เงามืดจากตึกสูงข้างเคียงทาบทับลงบนใบหน้าเรียวคมของเธอ ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองประเมินเขาอย่างไม่เกรงกลัว รินรดารู้ดีว่าศิลาคืออุปสรรคชิ้นใหญ่ที่สุดในสัญญาฉบับนี้ เขามีมันสมองระดับอัจฉริยะที่ตรวจสอบความปลอดภัยได้ทุกรอยต่อของเหล็กเส้น แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็มีปมในใจเรื่องความผิดพลาดในอดีตที่ทำให้เขาหวาดระแวง และนั่นคือจุดอ่อนที่เธอพร้อมจะเหยียบย่างลงไปเพื่อให้ได้มาซึ่งชัยชนะ "คุณกำลังเอาชีวิตคนนับพันมาแลกกับผลกำไรบนกระดาษ" ศิลาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความเป็นมืออาชีพ "ผมไม่สนว่าธันวาจะจ่ายคุณงามความดีอะไรมาให้คุณบ้าง แต่ตราบใดที่ลายเซ็นของผมยังต้องกำกับอยู่บนแบบแปลนนี้ พื้นที่เขตแดนด้านทิศเหนือจะต้องร่นถอยออกไปอีกสิบเมตร ไม่มีข้อยกเว้น และไม่มีการตีความกฎหมายแบบศรีธนญชัยใดๆ ทั้งสิ้น" "คุณช่างเป็นคนน่าเบื่อที่ยึดติดกับกรอบเสียจริงนะคะ คุณศิลา" รินรดาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมอำพันโชว์ความเย้ายวนท่ามกลางอากาศที่เย็นเยียบ เธอยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา "แต่ระวังให้ดีเถอะค่ะ... ความยึดมั่นในอุดมคติแบบทื่อๆ ของคุณนี่แหละ ที่สุดท้ายแล้วมันอาจจะย้อนกลับมาหักคอคุณเอง เมื่อหลักฐานบางอย่างที่ฉันถืออยู่ถูกเปิดเผยต่อหน้าคณะกรรมการควบคุมการก่อสร้าง" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวในอกของคนทั้งคู่ พวกเขากำลังเล่นเกมชิงอำนาจที่เดิมพันด้วยชื่อเสียงและอนาคต ไม่มีใครยอมลดราวาศอกให้กัน ความเงียบที่คั่นกลางระหว่างเขากับเธอนั้นเต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด—แรงดึงดูดระหว่างขั้วตรงข้ามที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า ศิลาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้สูทสั่งตัดชั้นดีก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะฝั่งที่เธอนั่งอยู่ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบจะสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกาย รินรดาชะงักไปเล็กน้อย แต่เธอก็ยังคงเชิดหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างท้าทาย ไม่ยอมถอยร่นแม้แต่เซนติเมตรเดียว "อยากลองเดิมพันดูไหมล่ะครับ... ทนายรินรดา" ศโน้มใบหน้าลงต่ำ เสียงกระซิบต่ำทุบกระชากสติสัมปชัญญะของเธอให้สั่นคลอน กลิ่นอายความเป็นชายที่อบอวลอยู่รอบตัวเขากำลังรุกรานพื้นที่ส่วนตัวของเธออย่างจงใจ "มาดูกันว่าระหว่างกฎหมายที่คุณพยายามบิดเบือน กับความจริงทางโครงสร้างที่ผมสร้างขึ้น... อะไรจะพังทลายลงก่อนกัน" ก่อนที่รินรดาจะได้ทันโต้ตอบด้วยวาจาคมคายใดๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับร่างของธันวาที่ผลักประตูเข้ามาด้วยรอยยิ้มกริ่มในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลปริศนาที่เปลี่ยนทิศทางของเกมนี้ไปตลอดกาล... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในเกมอำนาจนี้ด้วยกันนะคะ