ความผิดพลาดในระบบความรู้สึก

เสียงผลักประตูที่ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับแผ่นดินไหวขนาดย่อมไม่ได้ทำลายเพียงแค่ความเงียบงันภายในห้องแล็บ หากแต่มันพังทลาย ‘กำแพงตรรกะ’ ที่ดร.ศรุตเพิ่งจะใช้ความพยายามแรมปีในการสร้างขึ้นเพื่อปกป้องหัวใจตัวเองจากผู้ชายอันตรายอย่างธันวา “อุ๊ย... ดิฉันคงไม่ได้เข้ามาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวอะไรสำคัญใช่ไหมคะ ดร.ศรุต?” น้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มจนน่าสะอิดสะเอียนเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มพิมพ์ใจที่เคลือบยาพิษ พริม—นักลงทุนสาวพราวเสน่ห์ผู้กุมอำนาจเม็ดเงินมหาศาลก้าวเข้ามาในพื้นที่หวงห้ามด้วยส้นสูงปักหมุดที่กระทบพื้นกระจกเสียงดัง ‘กริ๊ก... กริ๊ก...’ ทุกย่างก้าวของเธอดุจดั่งเสียงนาฬิกาเคาท์ดาวน์ที่กำลังนับถอยหลังสู่หายนะในระบบประสาทของศรุต ธันวาขมวดคิ้วยุ่ง ดวงตาคู่คมที่ปกติจะฉายแววเย็นชาและเต็มไปด้วยโค้ดโปรแกรม บัดนี้กลับฉายความหงุดหงิดอย่างชัดเจน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาขวางหน้าศรุตไว้โดยสัญชาตญาณ ราวกับสัตว์ป่ากำลังปกป้องอาณาเขตและคู่ของมัน “ห้องนี้เป็นพื้นที่วิจัยส่วนบุคคล คุณพริมมีสิทธิ์อะไรถึงบุกรุกเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต ระบบรักษาความปลอดภัยที่นี่มีไว้ประดับหรือไงครับ?” ธันวาเปิดฉากปะทะด้วยน้ำเสียงเฉียบคมราวกับใบมีดโกน พริมหัวเราะในลำคอเบาๆ สายตาคมกริบกวาดมองร่างของธันวาและศรุตที่ยืนแนบชิดกันเกินกว่าเหตุด้วยรอยยิ้มรู้ทัน เธอยกมือขึ้นกอดอก เชิดคางขึ้นเล็กน้อยอย่างคนเหนือกว่า “แหม... คุณธันวานี่หวงก้างเสียจริงนะคะ ดิฉันเป็นผู้สนับสนุนทุนวิจัยหลัก มีสิทธิ์โดยชอบธรรมที่จะตรวจดูความคืบหน้าของโครงการ ‘อัลกอริทึมหัวใจ’ นี่คะ... หรือว่าตอนนี้พวกคุณกำลังทดลองอะไรที่อยู่นอกเหนือจากข้อตกลงในสัญญาอยู่หรือเปล่า?” พริมจงใจเน้นเสียงตรงคำว่า ‘ทดลอง’ พร้อมกับปรายตามองรอยแดงจางๆ บนริมฝีปากของศรุต ซึ่งเกิดจากแรงอารมณ์เมื่อครู่ได้อย่างแม่นยำ ศรุตเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก ปมความสมบูรณ์แบบในวัยเด็กกรีดร้องเตือนสติเขาว่า ‘คุณกำลังจะทำทุกอย่างพังทลาย’ ในทางจิตวิทยาพฤติกรรม มนุษย์เรามักจะแสดงปฏิกิริยา ‘สู้หรือหนี’ (Fight-or-Flight Response) เมื่อเผชิญหน้ากับภัยคุกคาม แต่สำหรับศรุตแล้ว เขากลับเลือกที่จะถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อสร้างระยะห่าง ทว่าธันวากลับไม่ยอมปล่อยให้เขากลายเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำ มือหนาของนักพัฒนา AI คว้าข้อมือเรียวของศรุตไว้แน่น แรงบีบที่ส่งผ่านฝ่ามือไม่ได้เจือความรุนแรง แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างเงียบเชียบและหนักแน่น “โครงการยังคงดำเนินไปตามขั้นตอนทางตรรกะ และไม่มีพื้นที่ให้คนนอกอย่างคุณเข้ามาแทรกแซง เชิญออกไปจากห้องนี้ซะ ก่อนที่ผมจะให้ระบบความปลอดภัยขับไล่คุณออกไปจริงๆ” ธันวาเอ่ยเสียงเย็นเยียบ อุณหภูมิในห้องแล็บลดฮวบลงจนแทบติดลบ “อุ๊ย ใจร้ายจังเลยนะคะ... แต่ดิฉันเกรงว่าคุณคงไม่มีสิทธิ์ไล่ดิฉันหรอกค่ะ เพราะสิ่งที่ดิฉันถือมาในมือตอนนี้ต่างหาก คือประกาศิตที่จะบอกว่า... โปรเจกต์นี้ถูกระงับแล้ว” พริมสะบัดเอกสารแฟ้มสีดำในมือให้เห็นเด่นชัด รอยยิ้มของผู้ชนะฉาบอยู่บนใบหน้าสวยเฉี่ยว เธอกวาดสายตามองหน้าจอคอมพิวเตอร์หลักที่กำลังรันโค้ดอัลกอริทึมความรู้สึกของธันวาอยู่ “คุณหมายความว่ายังไง?” ศรุตหลุดปากถาม น้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อยด้วยความตกใจ ความพยายามทั้งหมดของเขา... งานวิจัยที่เหมือนลูกในไส้ กำลังจะถูกพรากไปอย่างไม่เป็นธรรมงั้นหรือ “ก็หมายความตามที่พูดนั่นแหละค่ะ ดร.ศรุต ผลงานชิ้นนี้มีมูลค่ามหาศาลเกินกว่าจะปล่อยให้มันจมปลักอยู่กับนักจิตวิทยาโลกสวยกับโปรแกรมเมอร์หัวรั้นอย่างพวกคุณ ทางบอร์ดบริหารตัดสินใจแล้วว่า เราจะขายสิทธิ์ขาดทั้งหมดให้กับกลุ่มทุนข้ามชาติที่จะนำอัลกอริทึมนี้ไปต่อยอดในเชิงพาณิชย์... พูดง่ายๆ ก็คือ ใช้มันควบคุมพฤติกรรมผู้บริโภคให้ตกเป็นทาสทางอารมณ์ยังไงล่ะคะ” คำพูดของพริมรากับสายฟ้าฟาดลงกลางห้องแล็บ ศรุตหน้าซีดเผือด ในฐานะนักจิตวิทยา เขารู้ซึ้งดีว่าหากอัลกอริทึมที่อ่านใจและควบคุมความรู้สึกมนุษย์ตกไปอยู่ในมือของคนไร้ศีลธรรมเช่นพริม มันจะกลายเป็นอาวุธทำลายล้างทางจิตวิทยาที่น่ากลัวที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ “คุณไม่มีทางทำแบบนั้นได้ สัญญาซื้อขายระบุไว้ชัดเจนว่าลิขสิทธิ์ทางปัญญาเป็นของทีมวิจัย” ธันวากัดฟันกรวด ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว มือที่กุมข้อมือศรุตอยู่เผลอบีบแน่นขึ้นจนศรุตต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ “สัญญาอะไรเหรอคะ? หน้ากระดาษพวกนั้นถูกฉีกทิ้งไปตั้งแต่ที่คุณสองคนมัวแต่ยืนสวีทกันเมื่อกี้แล้วค่ะ” พริมหัวเราะเยาะอย่างสะใจ ก่อนจะเอื้อมมือไปกดปุ่ม ‘Emergency Override’ บนแผงควบคุมหลักของห้องแล็บโดยไม่มีใครคาดคิด! *ตี๊ด! ตี๊ด! ตี๊ด!* สัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานสว่างวาบทั่วห้องแล็บ ระบบระบายอากาศปิดตัวลง เสียงคอมพิวเตอร์สังเคราะห์ประกาศก้องด้วยเสียงราบเรียบแต่ชวนขนหัวลุก *“คำเตือน: ตรวจพบคำสั่งล้างข้อมูลระบบ (System Wipe Protocol) อัลกอริทึมทั้งหมดกำลังจะถูกลบถาวรในอีก 60 วินาที”* “คุณทำบ้าอะไรลงไป!” ธันวาสบถลั่น พุ่งตัวเข้าไปที่แผงควบคุมเพื่อพิมพ์โค้ดบล็อกคำสั่งทันที แต่มือเรียวของพริมกลับดึงคีย์การ์ดหลักออกแล้วโยนมันลงไปในตู้สารละลายเคมีข้างๆ จนละลายหายไปต่อหน้าต่อตาในพริบตา “ช่วยไม่ได้นะคะ... ในเมื่อพวกคุณไม่ยอมขายให้ฉัน ทางเดียวที่จะไม่ให้ใครหน้าไหนได้มันไป ก็คือทำลายมันทิ้งเสีย... แล้วเรามาดูกันซิว่า ดร.ศรุตผู้รักความสมบูรณ์แบบ จะทนได้ไหมที่เห็นผลงานชิ้นโบว์แดงของตัวเองแหลกสลายคามือ!” พริมแย้มยิ้มอย่างสะใจเตรียมจะหันหลังเดินออกจากห้องที่กำลังจะกลายเป็นนรกขนาดย่อม แต่ก่อนที่พริมจะก้าวพ้นประตูห้อง ธันวาก็คว้าตัวศรุตเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกกว้างแนบชิดกับแผ่นหลังบาง ดวงตาคมกริบของนักพัฒนาหนุ่มไม่ได้มองไปที่หน้าจอที่กำลังนับถอยหลังเลยแม้แต่น้อย เขากลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกของศรุต “ศรุต ฟังผม...” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยชิดริมใบหู ท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังหนวกหู “โค้ดทั้งหมดไม่ได้อยู่ในคอมพิวเตอร์เครื่องนั้น... มันอยู่ในนี้” ธันวาจับมือเรียวของศรุตขึ้นมาทาบลงบนตำแหน่งหัวใจของตนเอง จังหวะการเต้นของมันหนักหน่วง รวดเร็ว และร้อนแรงจนสัมผัสได้ผ่านเนื้อผ้า ศรุตเบิกตากว้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับสถานการณ์ตรงหน้า “คุณ... คุณหมายความว่ายังไง?” “อัลกอริทึมรักที่สมบูรณ์แบบที่สุด... ผมใส่รหัสผ่านมันไว้ด้วยความรู้สึกจริงๆ ของผมที่มีต่อคุณ ตั้งแต่วินาทีแรกที่ผมก้าวเข้ามาในห้องนี้” ธันวากระซิบด้วยน้ำเสียงคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็น “ระบบกำลังจะลบข้อมูลทิ้ง... แต่หัวใจของผม... ไม่มีวันลบคุณออกจากระบบได้เด็ดขาด” ในจังหวะที่หน้าจอนับถอยหลังโชว์ตัวเลขสุดท้าย... *‘00:03... 00:02...’* พริมที่กำลังจะก้าวพ้นประตูกลับสะดุดกึกด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆ ไฟฉุกเฉินสีแดงทั้งหมดก็ดับวูบลงพร้อมกัน ทิ้งให้ห้องแล็บตกอยู่ในความมืดสนิท มีเพียงแสงเรืองรองสีฟ้าครามจากหน้าจอเซิร์ฟเวอร์สำรองลับที่พริมไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีอยู่! หน้าจอนั้นไม่ได้แสดงโค้ดคำสั่งถูกลบ แต่กลับรันข้อความบรรทัดใหม่ขึ้นมาด้วยตัวอักษรสีเขียวสดใส... *‘Data Secured: Heart_Algorithm.exe is running... Welcome back, Creator.’* พริมหันขวับกลับมาด้วยใบหน้าซีดเผือก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ ขณะที่ธันวาโน้มใบหน้าลงกระซิบข้างริมฝีปากของศรุตที่ยืนอึ้งค้างอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างถือวิสาสะ “เกมยังไม่จบหรอกครับคนเก่ง... เพราะตอนนี้ คุณกลายเป็นเจ้าของสิทธิ์ขาดแต่เพียงผู้เดียวของอัลกอริทึมหัวใจผมแล้วล่ะครับ” ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!