การเจอกันที่ไม่ได้ปูพรมแดง

กลิ่นฝุ่นปูนฉาบใหม่เคลือบคลุ้งอยู่ในบรรยากาศชื้นทึบของอาคารพาณิชย์ย่านใจกลางเมือง เสียงเครื่องมือช่างและเสียงตะโกนสั่งการดังประสานกันระงม แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของรินรดาในเวลานี้ไม่ใช่ความโกลาหลของไซต์งาน หากแต่เป็นร่างสูงโปรดของใครบางคนที่ยืนหันหลังให้อยู่ตรงกลางห้องโถง เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงที่มีเส้นเลือดปูดโปーンตามแรงงาน สันหลังตรงแหน่วดิ่งเป็นระเบียบราวกับไม้บรรทัดเหล็กของสถาปนิกไม่มีผิดเพี้ยน "คุณคืออินทีเรียคนใหม่ที่ทางบริษัทส่งมาใช่ไหมครับ ช่วยเดินระวังพื้นด้วย ตรงนั้นเพิ่งเทปูนปรับระดับ ยังไม่เซ็ตตัว" เสียงทุ้มต่ำติดจะห้วนและราบเรียบเอ่ยขึ้นโดยที่เจ้าตัวยังไม่ยอมหันกลับมามองด้วยซ้ำ รินรดากลอกตากับความเคร่งครัดที่ลอยมาแตะจมูกตั้งแต่ยังไม่ทันได้เห็นหน้า เธอก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปใกล้ พร้อมจะปะทะคารมกับสถาปนิกเจ้าระเบียบคนนี้เต็มที่ "ฉันเดินระวังดีค่ะ... เอ๊ย ระวังอยู่แล้ว ไม่ต้องมาออกคำสั่งหรอกค่ะสถาปนิก" รินรดาปรับเสียงให้เป็นทางการ แต่แฝงความประชดประชันไว้อย่างไม่ปิดบัง "เราน่าจะตกลงขอบเขตงานกันตั้งแต่ในอีเมลแล้วนี่คะ ว่าส่วนของฟังก์ชันการใช้งานและการตกแต่งภายในเป็นหน้าที่ของฉัน คุณมีหน้าที่ดูแลโครงสร้าง ก็ควรอยู่ส่วนโครงสร้าง..." ประโยคที่เหลือขาดห่วงไปในลำคอ เมื่อร่างสูงโปรดนั้นหมุนกลับมาเผชิญหน้า ดูลักษณะท่าทางที่คุ้นตา คิ้วหนาเข้มที่ขมวดเข้าหากันยามไม่สบอารมณ์ และแววตาคู่คมกริบที่มองลอดผ่านกรอบแว่นสายตา... รินรดารู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้ากลางอก สมองที่เคยประมวลผลอินทีเรียดีไซน์ได้อย่างรวดเร็วกลับชะงักงันไปชั่วขณะ "ไงครับ... คุณอินทีเรียปากเก่ง" อคินเหยียดยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นแม้แต่น้อย มีแต่ความเย้ยหยันและระ2ระคายเคืองใจที่ฉายชัดอยู่ในแววตาคู่นั้น โลกกลมหรือพรหมลิขิตกลั่นแกล้งกันแน่? ทำไมสถาปนิกฝีมือฉกาจที่ทางบริษัทใหญ่ว่าจ้างด้วยค่าตัวมหาศาล ถึงกลายเป็น 'อคิน' คู่อริตัวฉกาจสมัยมหาวิทยาลัย ผู้ชายที่เคยประกาศกร้าวต่อหน้าอาจารย์และเพื่อนร่วมคณะว่า *'ผู้หญิงที่คิดแต่เรื่องความสวยงามโดยไร้ซึ่งตรรกะทางโครงสร้าง ก็เป็นได้แค่พวกแต่งหน้าจัดที่วันๆ เอาแต่เพ้อเจ้อ'* รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความตกใจเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความกรุ่นโกรธที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหน้า เธอยืดอกขึ้น เชิดหน้าสู้สายตากับผู้ชายตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว "ไม่คิดเลยนะคะว่าจะได้เจอสถาปนิกสมองทึบ... เอ๊ย สถาปนิกมือหนึ่งที่นี่ นึกว่าเรียนจบไปแล้วจะไปผันตัวเป็นผู้คุมเรือนจำซะอีก หน้าตากับท่าทางได้อยู่นะคะ" อคินหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนอุณหภูมิรอบตัวลดลงไปหลายองศา เขาก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวรินรดาช้าๆ จนเธอนึกอยากจะถอยหลังหนี แต่ศักดิ์ศรีค้ำคอทำให้ต้องยืนหยัดนิ่งอยู่กับที่ "ปากยังจัดไม่เปลี่ยน..." อคินโน้มตัวลงมาเล็กน้อย เสียงกระซิบต่ำลอดไรฟันดังขึ้นใกล้ใบหู จนรินรดาได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นฝุ่นปูน "หวังว่าผลงานการออกแบบของคุณจะคมคายเหมือนฝีปากนะ รินรดา... ไม่อย่างนั้น ผมคงต้องรื้อทิ้งหมดทั้งตึกแน่" "เชิญรื้อตามสบายเลยค่ะ ถ้าคุณคิดว่าความรู้แคบๆ ในกะลาของคุณจะมองเห็นความงามที่เหนือกว่าแค่แท่งคอนกรีต!" รินรดาตอกกลับทันควัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย ไร้ซึ่งความเกรงกลัวต่อออร่าความน่ากลัวที่แผ่ออกมาจากตัวเขาแม้แต่น้อย อคินจ้องมองใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้น ดวงตาคู่คมไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามกดทับไว้ตลอดหลายปีกลับพรั่งพรูขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่—ยายตัวแสบคนนี้ไม่เคยเปลี่ยนเลยจริงๆ ยิ่งดื้อ ยิ่งน่าหยิกให้เข็ดหลาบ บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่ตึงเครียดจนแทบจะจุดไฟติด ไดอะล็อกเชือดเฉือนพ่นใส่กันราวกับไม่มีใครยอมใคร เคมีที่ปะทะกันอย่างรุนแรงทำให้เหล่าช่างก่อสร้างที่อยู่แถวนั้นต้องรีบเดินเลี่ยงหนีไปคนละทิศคนละทาง ในจังหวะที่อคินกำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเรียกชื่อดังขึ้นจากทางบันไดทางเข้า ขัดจังหวะสงครามประสาทของทั้งคู่เสียก่อน "อ้าว คุณอคิน คุณรินรดา มาถึงกันพร้อมหน้าเลยหรือครับ ดีเลย... ผมมีเรื่องด่วนจะแจ้งให้ทราบเกี่ยวกับการปรับเปลี่ยนแปลนตึกทั้งหมด..." ทั้งอคินและรินรดาชะงักไปพร้อมกัน ก่อนที่อคินจะเหลือบมองหน้าอินทีเรียสาวแสนดื้อรั้นด้วยหางตา พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ลึกลงกว่าเดิม "ดูเหมือนว่า... เราจะได้ร่วมงานกันยาวๆ เลยนะครับ คุณอินทีเรีย" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกด้วยนะครับ