ความห่วงใยในแบบของเขา

"ถ้าการทำงานร่วมกับผมมันทำให้คุณต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงกับความซุ่มซ่ามอย่างไร้สติแบบนี้... ผมว่าเราควรทบทวนเรื่องสัญญาใหม่ซะดีกว่าครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือกระแสความขุ่นเคืองอย่างชัดเจนดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุมใหญ่ที่ตอนนี้เหลือเพียงแค่เขากับเธอ รินรดากัดริมฝีปากแน่น มือข้างหนึ่งที่เพิ่งถูกพลาสเตอร์ยาปิดทับรอยแผลจากการโดนคัตเตอร์บาดเมื่อครู่กำลังสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความเจ็บปวดจากบาดแผล... แต่เป็นเพราะความดื้อรั้นและคำพูดเชือดเฉือนของสถาปนิกหนุ่มตรงหน้าต่างหากที่ทำให้เลือดในกายเธอมันพลุ่งพล่าน "ฉันไม่ได้ซุ่มซ่ามค่ะคุณอคิน!" เธอสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์อย่างไม่ยอมก้มหัวให้ "ฉันแค่มัวแต่ตรวจสเปซตรงแปลนโครงสร้างที่ *คุณ* ออกแบบผิดพลาดไว้ต่างหาก ถ้าฉันไม่รีบแก้ให้มันจบๆ ป่านนี้โครงการนี้คงพังไม่เป็นท่าไปแล้ว!" อคินแค่น "หึ" ออกมาในลำคอ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเข้ารูปก้าวเข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็วที่ทำให้รินรดาต้องเผลอถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงานโดยอัตโนมัติ กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยความเย็นชาที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาโชยปะทะนาสิก ยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะอย่างน่าหงุดหงิด "ผิดพลาดเหรอครับ?" อคินโน้มใบหน้าลงมา ริมฝีปากหยักได้รูปยกยิ้มเยาะที่ชวนให้อยากหยิกให้เนื้อเขียว "คนที่มัวแต่เหม่อจนทำมีดคัตเตอร์บาดมือตัวเองจนเลือดสาด ควรรีบหุบปากแล้วนั่งนิ่งๆ ให้คนอื่นเขาปฐมพยาบาลให้เสียดีกว่า ไม่ใช่มาทำเป็นเก่งกล้าท้าทายอำนาจมืดแบบนี้" "ฉันดูแลตัวเองได้! อีกอย่าง แผลแค่นี้..." "เงียบ!" คำสั่งเด็ดขาดพร้อมกับสายตาคมกริบที่ส่งผ่านมาทำเอารินรดาชะงักงัน อคินคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้ด้วยความระมัดระวัง แม้สัมผัสของเขาจะดูแข็งกร้าว แต่แรงบีบกลับเบามืออย่างไม่น่าเชื่อ นิ้วเรียวยาวของสถาปนิกหนุ่มหยิบหลอดยาฆ่าเชื้อและสำลีที่เพิ่งไปค้นมาจากกล่องปฐมพยาบาลเมื่อครู่ขึ้นมาจัดการบรรจงทาลงบนแผลให้อย่างเบามือ รินรดาลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอมองเสี้ยวหน้าคมคายที่กำลังก้มลงตั้งอกตั้งใจทำแผลให้เธอด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนในอก ผู้ชายคนนี้แปลกประหลาดสิ้นดี ปากบอกว่ารำคาญ ปากร้ายใส่ไม่หยุดหย่อน แต่การกระทำกลับสวนทางกันราวกับคนละคน "ทีหลัง..." อคินเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ โดยที่สายตายังคงจดจ้องอยู่กับบาดแผลบนนิ้วเรียว "ถ้ายังรักจะทำงานร่วมกับอคินคนนี้ ช่วยกรุณาเก็บความสะเพร่าของคุณลงไปแล้วมีสติให้มากกว่านี้ด้วย รินรดา... คนอื่นเขาไม่ได้ว่างมาคอยนั่งเช็ดเลือดให้คุณทุกวันหรอกนะครับ" คำพูดเหน็บแนมที่แฝงความห่วงใยไว้อย่างมิดชิดนั้นทำให้รินรดาหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ เธอเม้มปากแน่น พยายามหาคำพูดโต้ เถียงเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในหัวใจ แต่ทว่า... ไดอะล็อกคมคายที่กำลังจะหลุดออกจากปากกลับถูกกลืนหายไป เมื่อจู่ๆ อคินก็เงยหน้าขึ้นมาสบตาเธอในระยะประชิด ชนิดที่ปลายจมูกแทบจะชนกัน บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกดูดกลืนหายไปในพริบตา เคมีที่คุกกรุ่นระหว่างความซึนเดเระของพระเอกปากแข็งกับความพยศของนางเอกสาวตัวแสบพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด อคินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อรู้ตัวว่ายืนใกล้เธอเกินไป หัวใจที่เคยนิ่งสงบของสถาปนิกไร้ใจกลับเต้นรัวระคนสับสน ขณะที่รินรดาก็จ้องมองนัยน์ตาคู่คมลึกล้ำนั้นราวกับต้องมนต์สะกด... ในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงฝีเท้าหนักแน่นพร้อมกับเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ราวกับโลกแห่งความเป็นจริงกำลังดึงพวกเขากลับมาจากห้วงเวลาสีชมพู "ขอโทษทีครับ... ผมบังคับให้รอข้างนอกไม่ไหวจริงๆ พอดีลืมของสำคัญไว้ในห้องนี้" เสียงทุ้มคุ้นหูเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของ ภาคิน ที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงธรณีประตู สายตาคมกวาดมองคนทั้งคู่ในระยะประชิดด้วยแววตากรุ้มกริ่มราวกับล่วงรู้ความลับบางอย่าง ก่อนที่เขาจะยกมือขึ้นกอดอกแล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้อคินต้องขบกรามแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "ดูท่าทาง... ผมคงจะมาขัดจังหวะ 'สำคัญ' ของพวกคุณอีกรอบแล้วสินะครับ?" อคินค่อยๆ ผละตัวออกจากรินรดาช้าๆ นัยน์ตาคมกริบหันไปจ้องหน้าคู่แข่งทางธุรกิจและหัวใจด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันตาเห็น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะครับ!