หมากกระดานแรกในเรือนหลัง

"หากจะล้มกระดานการค้า สิ่งสำคัญที่สุดมิใช่เงินทุน แต่คือการอ่านใจผู้เล่นฝั่งตรงข้ามให้ทะลุปรุโปร่งฉันใด การวางหมากในเรือนหลังก็มิได้ต่างกันครับ... ท่านอนุหลิน" หลี่มู่หรันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไว้ด้วยรอยยิ้มที่มิได้ส่งไปถึงดวงตา นางวางถ้วยชาเคลือบหยกสีขาวนวลลงบนโต๊ะไม้จันทน์หอมช้าๆ เสียงกระทบของถ้วยชาเบาหวิวราวเสียงใบไม้ร่วง ทว่าสำหรับ 'อนุหลิน' ผู้ที่กำลังนั่งตัวเกร็งอยู่ตรงหน้า เสียงนั้นกลับดังกึกก้องประหนึ่งเสียงระฆังมรณะ ในเรือนรับรองที่เงียบสงัด กลิ่นกำยานดอกเหมยอวลอยู่ในอากาศ ทว่ามู่หรันกลับสัมผัสได้ถึงกลิ่น 'ความตาย' ที่เจือจางอยู่ในถ้วยชาที่นางเพิ่งดื่มลงไปเมื่อครู่ มันคือพิษจากดอกโฉมงามหุบเขาที่ออกฤทธิ์ช้า ประหนึ่งการทุ่มเงินซื้อหุ้นปั่นที่ดูเหมือนจะพุ่งทะยาน แต่ที่แท้คือกับดักที่รอวันพังทลายลงมาทับถมผู้ถือหุ้นจนหมดตัว "น้องหญิงกล่าวสิ่งใดหรือ? พี่เพียงนำรังนกตุ๋นโสมมาให้เจ้าบำรุงครรภ์เหตุใดจึงพูดจาชวนให้ขวัญเสียเช่นนั้น" อนุหลินฝืนยิ้ม มือที่กุมผ้าเช็ดหน้าเริ่มสั่นเทาเล็กน้อย สายตาของนางหลบเลี่ยงไม่กล้าสบกับดวงตาเรียวคมของมู่หรันที่มองมาดุจพญาเหยี่ยวที่กำลังคุมเชิงเหยื่อ มู่หรันแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นางลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างบางในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มปักลายเมฆาดูสง่างามและน่าเกรงขามดุจราชินีที่กำลังถือครองอำนาจ นางก้าวเดินไปรอบๆ อนุหลินราวกับจะประเมินมูลค่าสินค้าที่ไร้ค่าในสายตาของนาง "ท่านอนุหลิน ท่านรู้หรือไม่... การลงทุนที่ล้มเหลวที่สุด คือการเอาชีวิตของตนเองไปเดิมพันกับโชคชะตาของผู้อื่น" มู่หรันหยุดยืนอยู่ด้านหลังหญิงสาว มือเรียวสวยเอื้อมไปจัดปิ่นปักผมให้นางอย่างแผ่วเบา แต่แฝงด้วยแรงบีบคั้น "ข้าเปรียบเสมือนหุ้นบลูชิพที่มั่นคง ท่านคิดว่าการวางยาพิษให้ข้าเจ็บป่วยเพียงเล็กน้อย จะทำให้ท่านก้าวขึ้นมาแทนที่ตำแหน่งชายาเอกได้งั้นหรือ? ช่างเป็นแผนการที่สั้นสายตายิ่งนัก" อนุหลินหน้าถอดสี "เจ้า... เจ้าดื่มมันเข้าไปแล้ว! เจ้าควรจะไร้เรี่ยวแรงสิ! เหตุใดถึงยัง..." "เหตุใดถึงยังดูปกติ?" มู่หรันกระซิบข้างหู น้ำเสียงเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง "เพราะข้ามิใช่คนโง่เขลาที่ยอมกินยาพิษจากมือศัตรูอย่างไรเล่า ตั้งแต่เริ่มการเก็งกำไรครั้งนี้ ข้าเตรียม 'บัญชีแยกประเภท' ไว้หมดแล้ว ว่าในแต่ละวัน ท่านใส่อะไรลงในอาหารของข้าบ้าง" มู่หรันเดินกลับมานั่งที่เดิม นางหยิบถ้วยชาของตนเองขึ้นมา แล้วเทของเหลวภายในลงในกระถางดอกโบตั๋นข้างหน้าต่าง เพียงไม่กี่อึดใจ กลีบดอกไม้ที่เคยเบ่งบานสดใสก็เริ่มเหี่ยวเฉาและเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทราวกับถูกเผาผลาญ "ท่านอนุหลิน ในฐานะที่ท่านอุตส่าห์ลงทุนลงแรงมานาน ข้าขอเสนอทางเลือกให้ท่านสองทาง" มู่หรันประสานมือวางบนตัก ท่าทีสงบนิ่งราวกับกระดานหมากที่ถูกวางหมากรุกตัวสุดท้ายปิดเกม "หนึ่ง คือท่านนำ 'สูตรพิษ' ที่ท่านใช้ มาสารภาพต่อหน้าท่านอ๋องเฉินอี้ แล้วข้าจะเมตตาให้ท่านมีชีวิตรอดออกไปจากจวนแห่งนี้ด้วยสภาพที่ครบสามสิบสอง หรือสอง... ให้ข้าส่งท่านไปเป็น 'ตัวแปร' ในหมากกระดานที่ข้าจะเล่นกับผู้อยู่เบื้องหลังท่านเสียเอง" อากาศในห้องหนาวเหน็บจนแทบหยุดหายใจ อนุหลินตัวสั่นเทาพับเพียบลงกับพื้น น้ำตาไหลพรากด้วยความหวาดกลัวต่อสตรีที่นางเคยดูแคลนว่าไร้น้ำยา แต่นางยังไม่ทันได้เอ่ยปากขานรับ บานประตูเรือนก็ถูกผลักออกอย่างแรงพร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษผู้หนึ่ง อ๋องเฉินอี้ก้าวเข้ามาด้วยชุดเกราะเต็มยศ กลิ่นอายของสมรภูมิและไอสังหารจากสงครามชายแดนแผ่ซ่านจนทำให้อนุหลินตัวสั่นราวกับลูกนก สายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งของท่านอ๋องกวาดมองถ้วยชาที่หกเรี่ยราดบนพื้น ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าเรียบเฉยของมู่หรัน "ข้าได้ยินมาว่า เจ้ามี 'ข้อเสนอ' ที่น่าสนใจจะมอบให้คนในเรือนหลังของข้าหรือ มู่หรัน?" อ๋องเฉินอี้เอ่ย เสียงของเขาต่ำลึกและกดดัน แต่ที่ทำให้นัยน์ตาของมู่หรันต้องสั่นไหวเล็กน้อย คือจดหมายลับที่ประทับตราพญาหงส์สีชาดซึ่งเขากำลังถืออยู่ในมือ เขาวางจดหมายนั้นลงตรงหน้ามู่หรัน แสงเทียนวูบไหวสะท้อนบนตราประทับที่บ่งบอกถึงหายนะที่กำลังจะมาถึง "ข่าวกรองล่าสุดจากเมืองหลวง..." ท่านอ๋องเอ่ยต่อโดยไม่หันไปมองอนุหลินที่แทบสิ้นสติ "มีคำสั่งลับจากวังหลวงให้ตรวจสอบเรื่อง 'ยาพิษ' ในจวนอ๋อง และคนที่จะถูกนำไปพิพากษาในข้อหาบงการเรื่องนี้... มิใช่เพียงแค่นาง" เขาโน้มตัวลงมาใกล้ มู่หรันสัมผัสได้ถึงไออุ่นและกลิ่นอายบุรุษที่หนักแน่น "แต่เป็นเจ้า... ที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้กุมอำนาจมืดในเรือนหลังนี้เอง มู่หรัน หมากกระดานนี้ ดูเหมือนเจ้าจะเดินพลาดไปก้าวหนึ่งเสียแล้ว" มู่หรันมองจดหมายนั้นพลางแค่นยิ้มในใจ การเก็งกำไรครั้งนี้เดิมพันด้วยชีวิต แต่หากสถานการณ์เปลี่ยนไป การ 'ขายทิ้ง' ทุกอย่างเพื่อรอจังหวะซื้อใหม่คือทางออกเดียว นางเงยหน้าขึ้นสบตาท่านอ๋องด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยไฟแห่งการโต้กลับ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับหมากกระดานนี้ด้วยกันนะครับ