ความตายที่ไร้ค่าในเถ้าถ่าน

“ดื่มเสีย... ถือเสียว่านี่คือของขวัญชิ้นสุดท้ายที่ข้าจะมอบให้ ในฐานะที่เจ้าเคยเป็นกุนซือผู้ภักดีของตระกูลข้ามาตลอดสิบปี” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไว้ด้วยความเยือกเย็นดุจน้ำค้างแข็งกลางเหมันต์ดังขึ้น แผ่ซ่านไปทั่วโถงที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของกำยานราคาแพง หลี่มู่หรัน เงยหน้าขึ้นมองบุรุษผู้ที่นางเคยยกให้เป็นดั่งเทพเจ้าแห่งสงครามและความหวัง ดวงตาของเขาว่างเปล่าไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ เช่นเดียวกับที่เขามองเห็นนางเป็นเพียงเบี้ยตัวหนึ่งที่หมดค่าลงบนกระดานหมากการเมืองนี้ นางขยับมุมปากเป็นรอยยิ้มจางที่ซ่อนความเจ็บปวดลึกถึงกระดูกสันหลัง “กุนซือที่ภักดี... หรือเบี้ยที่ท่านใช้เหยียบย่ำเพื่อก้าวขึ้นสู่บัลลังก์มังกรกันแน่ ท่านอ๋อง?” มือที่สั่นเทาของมู่หรันเอื้อมไปรับจอกสุราพิษนั้นมา ความรู้สึกร้อนรุ่มประหนึ่งเปลวเพลิงที่กำลังกัดกินลำคอและหัวใจไม่ได้ทำให้ใบหน้าของนางบิดเบี้ยวแม้แต่น้อย ในยามที่ลมหายใจสุดท้ายใกล้เข้ามา นางไม่ได้นึกถึงความตาย แต่กลับมองเห็น ‘กราฟ’ ชีวิตที่ดิ่งลงเหวของตนเอง—ความผิดพลาดในการประเมินใจคน การอ่านเกมการเมืองที่พลาดเพียงจุดเดียวกลับนำมาซึ่งหายนะของทั้งตระกูล ‘หากข้ามีโอกาสวางหมากอีกครั้ง... ข้าจะทำให้คนพวกนี้ได้รู้ว่า การสูญเสียทุกอย่างในชั่วข้ามคืนมันมีรสชาติอย่างไร’ ความมืดมิดเข้าครอบงำ ทว่าท่ามกลางเถ้าถ่านแห่งความแค้น จิตวิญญาณของนางกลับไม่ดับสูญ *** “คุณหนู! คุณหนูรอง! ได้สติเถิดเจ้าค่ะ!” เสียงแหลมสูงที่ปนไปด้วยความสะอื้นดังเข้ามากระทบโสตประสาท ความเจ็บปวดดั่งเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงไปทั่วร่าง หลี่มู่หรันลืมตาขึ้นช้าๆ ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่โถงสังหารที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด แต่เป็นหลังคาไม้เก่าคร่ำครึที่ฝุ่นเกาะหนา กลิ่นอับชื้นของห้องกักขังชวนให้รู้สึกคลื่นเหียน นางพยายามขยับตัว แต่ความเจ็บแปลบที่ข้อมือทำให้ต้องนิ่วหน้าลง มือเรียวบางที่นางเห็นตรงหน้า—ไม่ใช่ของนาง! นี่คือมือของเด็กสาวที่มีรอยแผลเป็นจากการถูกเฆี่ยนตี ผิวพรรณหยาบกร้านต่างจากมือของกุนซือผู้สูงศักดิ์คนเดิมโดยสิ้นเชิง “ข้า... ข้ายังไม่ตาย?” เสียงที่เปล่งออกมานั้นแหบพร่าและเบาหวิว “คุณหนู! ท่านฟื้นแล้ว! ขอบคุณสวรรค์!” สาวใช้ร่างเล็กข้างกายโผเข้ามากอดนางทั้งน้ำตา มู่หรันกวาดสายตามองไปรอบห้อง สิ่งแวดล้อมที่คุ้นเคยในความทรงจำของร่างนี้ค่อยๆ หลั่งไหลเข้ามา—ร่างนี้คือ ‘หลี่มู่หรัน’ บุตรีรองที่ถูกขับไล่และกักขังไว้ในเรือนท้ายจวนด้วยข้อหาใส่ร้ายพี่สาวต่างมารดาจนถึงแก่ความตาย ทั้งหมดนี้คือแผนการที่ถูกวางไว้เพื่อกำจัดนางให้พ้นทางจากมรดกของตระกูลหลี่ หมากกระดานนี้... ช่างคุ้นตานัก มุมปากของมู่หรันกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่น่าขนลุก นางสัมผัสได้ถึงพลังที่ไหลเวียนอยู่ในกาย แม้จะเป็นเพียงร่างของเด็กสาวที่อ่อนแอ แต่สติปัญญาและกลยุทธ์ที่สั่งสมมาจากการอ่าน ‘ตลาดหุ้น’ ของอำนาจตลอดสิบปีในชาติก่อน ยังคงอยู่ครบถ้วน ‘ในตลาดหุ้น เมื่อหลักทรัพย์ถูกทุบจนต่ำกว่ามูลค่าที่แท้จริง คือโอกาสในการเข้าช้อนซื้อและพลิกเกม... ข้าหลี่มู่หรันในชาตินี้ จะไม่ยอมเป็นแค่เหยื่อที่รอการล้างกระดาน แต่ข้าจะเป็นเจ้ามือผู้กำหนดราคาของคนพวกนี้เอง’ นางยันกายลุกขึ้น สายตาที่เคยอ่อนแอเปลี่ยนเป็นคมกริบประหนึ่งใบมีดโกนที่ถูกชักออกจากฝัก “ท่านแม่นม... ข้าไม่ได้ตายง่ายๆ อย่างที่ใครบางคนปรารถนาหรอก” มู่หรันกล่าวด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิท ทว่าทรงอำนาจจนคนฟังถึงกับขนลุก “ไปนำกระจกมาให้ข้า ข้าต้องการดูว่า ‘หมาก’ ตัวนี้ หน้าตาเป็นอย่างไรในยามที่กำลังจะเริ่มเดินเกม” ขณะที่สาวใช้กำลังจะลุกไปหยิบกระจก เสียงฝีเท้าหนักแน่นของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูเรือนที่ควรจะเงียบเหงา ประตูไม้ผุพังถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษผู้หนึ่งที่ก้าวเข้ามาด้วยอาภรณ์สีดำสนิท ใบหน้าของเขาหล่อเหลาดั่งหยกสลัก ทว่าดวงตากลับเย็นชาดุจน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย ชายผู้นี้คือ ‘อ๋องเฉินอี้’ ผู้ที่ควรจะอยู่ที่ชายแดน แต่เหตุใดเขาถึงมาโผล่ที่เรือนกักขังที่ไร้ค่าแห่งนี้? เขาหยุดยืนตรงหน้านาง สายตาคมปลาบกวาดมองร่างของมู่หรันที่สะบักสะบอม ก่อนจะโยนพระราชโองการลับฉบับหนึ่งลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงกระดาษที่กระทบพื้นไม้ดังสนั่นท่ามกลางความเงียบงัน “เจ้าไม่ใช่หลี่มู่หรันคนเดิมที่ข้ารู้จัก” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่ทว่าบีบคั้นหัวใจ “บอกข้ามา ว่าวิญญาณที่สิงสู่อยู่ในร่างนี้... เป็นใครกันแน่?” หลี่มู่หรันมองพระราชโองการที่ปิดผนึกด้วยตราประทับสีเลือด ก่อนจะเงยหน้าสบตาบุรุษผู้เคยเป็น ‘ฆาตกร’ ของนางในชาติก่อน พลางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับหมากกระดานนี้ด้วยกันนะครับ