ไดอารี่เล่มนี้มีแค่เราสองคน

กล่องกระดาษลังสีน้ำตาลใบที่สิบสองถูกวางแปะลงบนพื้นห้องนั่งเล่นด้วยแรงกระแทกที่เบาเสียจนแทบไม่ได้ยินเสียง แต่สำหรับเอยแล้ว มันคือหลักฐานชิ้นใหญ่ที่กำลังประกาศก้องว่า *‘พื้นที่ส่วนตัวอันแสนสงบ’* ของเبيญชีสาวผู้รักความเจ้าระเบียบได้ถูกผู้ชายปากร้ายข้างห้องยึดครองอย่างเบ็ดเสร็จและถูกต้องตามกฎหมาย (และสัญญาเช่าฉบับใหม่ที่ยาวนานกว่าเดิมสามเท่า) เป็นที่เรียบร้อยแล้วค่ะ “คุณทิวาคะ ช่วยกรุณายกกล่องพวกนี้ไปไว้ที่มุมห้องแต่งตัวด้วยค่ะ ไม่ใช่เอามาวางขวางทางเดินจนหมามองยังค้อนแบบนี้” เอยเท้าเอว มองชายหนุ่มในเสื้อยืดสีดำตัวเก่งที่กำลังใช้คัตเตอร์กรีดเทปกาวใสด้วยท่าทางเอื่อยเฉื่อย เขาเงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มกวนประสาทที่ทำเอาเส้นเลือดขมับของเธอเต้นตุบๆ ตามสเต็ปเดิมไม่มีผิดเพี้ยน “โธ่คุณภรรยาสายบัญชี... เอ๊ย! หมายถึงคุณเพื่อนบ้านกิตติมศักดิ์” ทิวาจงใจลากเสียงยาวอย่างน่าหมั่นไส้ พร้อมกับยกมือขึ้นยอมแพ้ปลอมๆ “นี่ผมกำลังจัดสรรพื้นที่ให้อย่างยุติธรรมที่สุดแล้วนะ ตู้เสื้อผ้าฝั่งซ้ายของคุณ ฝั่งขวาของผม ส่วนตู้กลาง... เอาไว้ใส่ชุดนอนคู่ที่เรายังไม่ได้ซื้อดีไหมครับ” “ใครจะไปใส่กับคุณ ทะลึ่งใหญ่แล้วนะ!” เอยหน้าแดงซ่านด้วยความเขินอาย ปาหมอนอิงใบเล็กใส่หน้าหนุ่มวิศวะเข้าเต็มรัก แต่มีหรือที่คนอย่างทิวาจะหลบพ้น เขาคว้าหมอนไว้ได้ทันแถมยังหัวเราะร่ออย่างอารมณ์ดี ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความสุขที่ต่อให้แกล้งทำเป็นดุแค่ไหนเอยก็รู้ว่ามันจริงใจที่สุด บรรยากาศในห้องชุดขนาดกว้างขวางที่เคยดูเหงาหงอย ตอนนี้กลับอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความอลวนและความอบอุ่นที่ผสมกันได้อย่างลงตัว กล่องกระดาษค่อยๆ ถูกแกะออกทีละใบ ข้าวของเครื่องใช้ที่เคยอยู่แยกห้องกันถูกนำมาจัดวางเคียงคู่กันบนชั้นวาง หนังสือสูตรอาหารของเอยวางอยู่ข้างหนังสือคู่มือซ่อมเครื่องยนต์ของทิวาอย่างไร้รอยต่อ เหมือนกับตัวตนของคนทั้งคู่ที่แม้จะต่างกันสุดขั้ว แต่สุดท้ายก็จูนเข้าหากันได้อย่างน่าประหลาด “เหนื่อยไหมคนเก่ง” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นใกล้ๆ พร้อมกับความเย็นเฉียบของกระป๋องน้ำอัดลมที่ถูกแนบเข้าที่ข้างแก้มเนียน เอยสะดุ้งเล็กน้อย หันไปค้อนใส่คนฉวยโอกาสที่ถือวิสาสะเดินมาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ “ไม่ต้องมาทำเป็นหยอดเลยค่ะ ฉันเหนื่อยเพราะใครล่ะ ถ้ารู้ว่าย้ายมาอยู่ด้วยกันแล้วต้องมานั่งเก็บกวาดกองขยะชิ้นส่วนโมเดลของคุณนะ ฉันไม่ยอมเซ็นสัญญาหรอก” ปากก็บ่นกระปอดกระแปด แต่สุดท้ายมือบางก็รับกระป๋องน้ำอัดลมมาเปิดดื่มอึกใหญ่ แก้มนวลขึ้นสีแดงระเรื่อโดยไม่รู้ว่าเป็นเพราะความเหนื่อยหรือเพราะสายตาแพรวพราวของคนที่ยืนมองอยู่กันแน่ ทิวาไม่ตอบอะไร เขาเพียงแต่โน้มใบหน้าลงมาใกล้ ใช้ปลายนิ้วเช็ดคราบฝุ่นบางๆ ที่ข้างแก้มของเธอออกอย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาห้องทั้งห้องเงียบลงทันที ได้ยินเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวอยู่ในอกของคนทั้งคู่ “ขอบคุณนะเอย” น้ำเสียงของทิวาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น รอยยิ้มกวนประสาทหายAไป เหลือเพียงแววตาน้ำมิตรที่ลึกซึ้งและจริงใจ “ขอบคุณที่ยอมเปิดใจให้ผู้ชายกวนๆ คนนี้เข้ามาอยู่ในพื้นที่ส่วนตัว... และในหัวใจของคุณด้วย” “ย... ᑫยุ่งน่า พูดอะไรเลี่ยนๆ แบบนี้เนี่ย ขนลุกหมดแล้วนะ” เอยเบือนหน้าหนี ซ่อนใบ้าร้อนผ่าวไว้ใต้เรือนผมที่หลุดลุ่ย แต่ริมฝีปากอิ่มกลับยกยิ้มขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ มือหนาของทิวาถือโอกาสเอื้อมมาประสานเข้ากับมือเรียวของเธออย่างแนบแน่น ปลายนิ้วเกี่ยวพันกันไว้ราวกับจะบอกว่าต่อจากนี้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเขาจะมีกันและกันเสมอ บนโต๊ะทำงานริมหน้าต่าง สมุดบันทึกเล่มหนาปกสีน้ำตาลที่ผ่านเรื่องราวความวุ่นวาย เสียงทะเลาะ และรอยยิ้มมาด้วยกันนับไม่ถ้วน ถูกวางเปิดค้างไว้ที่หน้ากระดาษว่างเปล่าแผ่นใหม่ ปากกาหมึกซึมด้ามสวยวางอยู่เคียงข้าง รอคอยให้เรื่องราวบทใหม่ถูกเขียนเติมเต็มด้วยลายมือของคนสองคน ทิวาก้มลงกระซิบเบatข้างใบหูของหญิงสาว น้ำเสียงเจือความขี้เล่นตามสไตล์เดิม แต่ความหมายข้างในกลับหวานจนน้ำตาลยังต้องยอมแพ้ “คืนนี้... เขียนไดอารี่หน้าใหม่ด้วยกันนะคุณภรรยา” เอยหันไปค้อนวงใหญ่ใส่คนที่ฉวยโอกาสเรียกสถานะใหม่อีกครั้ง แต่รอบนี้ไม่มีคำปฏิเสธออกจากริมฝีปากของเธอ มีเพียงรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มและเสียงหัวเราะเบาๆ ที่เคล้าคลอไปกับแสงไฟสีส้มอบอุ่นยามค่ำคืน ไดอารี่เล่มนี้ไม่ได้ถูกบันทึกด้วยความเหงาอีกต่อไปแล้ว... เพราะจากนี้ไป มันคือเรื่องราวของ "เราสองคน" ที่จะเขียนร่วมกันไปจนหน้าสุดท้ายค่ะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่เดินทางร่วมหัวจมท้ายและเอ็นดูคู่กัดคู่นี้มาจนถึงหน้าสุดท้ายนะคะ หวังว่าเรื่องราวของเอยและทิวาจะสร้างรอยยิ้มและพื้นที่อบอุ่นในหัวใจของทุกคนเช่นเดียวกับสมุดบันทึกสีน้ำตาลค่ะ :)