รอยร้าวในเศษเสี้ยวเวลา

“ถ้าคุณยังเลือกที่จะเงียบอยู่แบบนี้ ความตายของพวกเขาก็จะเป็นเพียงแค่เศษขยะในบันทึกของตำรวจที่ไม่เคยมีใครเหลียวแล รวินท์... คุณทนได้จริงหรือ?” เสียงของลลินเย็นเยียบ ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำเอาคนฟังรู้สึกเหมือนถูกบีบคอด้วยมือที่มองไม่เห็น เธอวางแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงกระดาษกระทบผิวไม้ดังสนั่นในห้องทำงานที่เงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง รวินท์ไม่ได้ตอบทันที เขานิ่งงัน จ้องมองไปที่รอยร้าวบนผนังปูนเปลือยที่ดูคล้ายกับกิ่งก้านของต้นไม้ที่แห้งตาย ปมในใจที่เขาพยายามฝังกลบไว้ใต้กองเถ้าถ่านของความทรงจำเริ่มสั่นคลอน ความรู้สึกผิดที่เกาะกินหัวใจมาตลอดห้าปีพลันตีตื้นขึ้นมาจนจุกที่ลำคอ “ผมบอกคุณกี่ครั้งแล้วว่าผมจำอะไรไม่ได้” รวินท์เอ่ยเสียงแหบพร่า สายตาของเขายังคงไม่ละจากรอยร้าวนั้น “คืนนั้น... ทุกอย่างมันเป็นสีดำไปหมด” “สีดำของความจริง หรือสีดำที่คุณสร้างขึ้นเพื่อขังตัวเองไว้กันแน่?” ลลินก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเธอไม่ได้ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลาย แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังขาดอากาศหายใจ รวินท์กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน ความทรงจำภาพเศษเหล็กที่บิดเบี้ยวและกลิ่นน้ำมันเครื่องที่คละคลุ้งในวันนั้นพุ่งเข้าใส่ดั่งคลื่นยักษ์ เขาหลับตาลงอย่างทรมาน พยายามจะผลักไสความโศกเศร้าออกไป ทว่าทันใดนั้นเอง... *ปัง!* เสียงแก้วน้ำที่ลลินวางไว้บนโต๊ะไหลตกลงพื้น แตกกระจายละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ภาพเบื้องหน้าของรวินท์เริ่มบิดเบี้ยว ราวกับโลกทั้งใบถูกหยุดชะงักลงในพริบตา ลลินที่กำลังจะอ้าปากตำหนิเขาค้างอยู่ท่ามกลางอากาศ กริยาของเธอแข็งค้างเหมือนรูปปั้น เม็ดน้ำจากแก้วที่แตกกระจายลอยเคว้งอยู่กลางอากาศราวกับอัญมณีไร้น้ำหนัก เสียงนาฬิกาลูกตุ้มที่เคยเดินเป็นจังหวะเงียบหายไปอย่างสมบูรณ์ ความเงียบที่เกิดขึ้นไม่ได้น่ารื่นรมย์ แต่มันหนักอึ้งจนน่ากลัว หัวใจของรวินท์เต้นรัวเร็วราวกับกลองรบ เขาลืมตาขึ้นและพบว่าตนเองกำลังยืนอยู่ท่ามกลางโลกที่หยุดหมุน เขาหันมองไปรอบตัวด้วยความตื่นตระหนก ทุกอย่างหยุดนิ่ง... ลมหายใจของเขาเองก็ดูเหมือนจะหายไปไหนไม่รู้ *หนึ่ง... สอง...* รวินท์ก้าวถอยหลังด้วยความสับสน มือของเขาสั่นระริกขณะเอื้อมไปแตะหยดน้ำที่ค้างอยู่กลางอากาศ มันเย็นเฉียบและนิ่งสนิทราวกับหิน นี่ไม่ใช่ความฝัน เขามั่นใจ แม้ใจหนึ่งจะอยากเชื่อว่าเขาเป็นบ้าไปแล้วก็ตาม *สาม...* ทันทีที่เขานับครบสาม โลกใบเดิมก็กระชากกลับมาหมุนต่ออย่างรุนแรง *เพล้ง!* เศษแก้วกระทบพื้นดังสนั่น ลลินสะดุ้งสุดตัวและถอยกรูดไปด้านหลังด้วยความตกใจ เธอเบิกตากว้างจ้องมองรวินท์ที่ยืนนิ่งสนิทอยู่ตรงหน้า “เมื่อกี้... คุณทำอะไร?” ลลินถาม เสียงของเธอสั่นเครือ “ทำไมคุณถึง... คุณขยับตัวได้ยังไงในตอนที่แก้วกำลังจะตก?” รวินท์หายใจหอบถี่ เหงื่อเม็ดโตผุดพรายบนหน้าผาก สายตาของเขาไม่ได้มองลลิน แต่มองไปยังมือของตัวเองที่ยังสั่นไหว เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้น เพราะเขาเองก็หาคำอธิบายไม่ได้ สิ่งที่เขาจำได้แม่นยำคือความรู้สึก ‘ว่างเปล่า’ ที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานั้น “ผมไม่รู้” รวินท์พึมพำ “ผมไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น” “คุณโกหก! ฉันเห็นกับตา รวินท์... คุณหยุดเวลาได้ใช่ไหม? หรือว่านี่คือคำตอบของสิ่งที่เกิดขึ้นในอุบัติเหตุครั้งนั้น?” เธอก้าวเข้ามาใกล้เขาอีกครั้ง คราวนี้แววตาของเธอไม่ได้มีความโกรธ แต่มันเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและคำถามที่ไม่ได้รับคำตอบ ทว่าก่อนที่รวินท์จะทันได้ปฏิเสธ เสียงเคาะประตูห้องทำงานที่ควรจะล็อคอยู่กลับดังขึ้นจังหวะหนักๆ สามครั้ง ก่อนที่บานประตูไม้จะถูกผลักเปิดออกช้าๆ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเทาเข้มก้าวเข้ามา เขาไม่ได้มีท่าทีเกรงใจเจ้าของห้อง สายตาของชายแปลกหน้าที่ดูภูมิฐานทว่าเย็นชาดุจน้ำแข็งกวาดมองทั้งคู่ ก่อนจะหยุดนิ่งที่รวินท์ “นึกไม่ถึงเลยว่าพลังที่หายสาบสูญไปนานหลายทศวรรษ จะมาอยู่ในมือของชายที่ไร้ค่าอย่างคุณ” ชายแปลกหน้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “คงถึงเวลาแล้วกระมัง ที่ความลับในรอยจารึกจะถูกเปิดเผย... ด้วยเลือดของคุณ” เขาชักวัตถุสีดำเงาวับออกมาจากเสื้อสูท มันไม่ใช่ปืน แต่มันดูเหมือนกริชโบราณที่สลักลวดลายประหลาด ซึ่งในวินาทีที่รวินท์จ้องมองลวดลายนั้น เขาก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่วสมอง ราวกับมีใครบางคนกำลังกระชากความทรงจำที่เขาพยายามลืมทิ้งไปออกมาอย่างโหดเหี้ยม ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับรวินท์ในก้าวแรกนี้ แล้วพบกันในบทถัดไปครับ