คำถามที่ไม่มีคำตอบ

กลิ่นควันจางๆ ของถ่านไม้ไผ่ที่ถูกจุดขึ้นเพื่อเคี่ยว "น้ำตาลปึกโฮมเมด" ลอยอบอวลไปทั่วโรงเรือนแปรรูปหลังน้อย รินรดาใช้ทัพพีไม้คนส่วนผสมในกระทะทองเหลืองอย่างช้าๆ จังหวะการวนมือของเธอมั่นคงและแม่นยำ ราวกับผู้ชำนาญการที่ผ่านงานนี้มานับร้อยนับพันครั้ง ไม่ใช่หญิงสาวชาวไร่ที่เพิ่งลุกขึ้นมาพลิกชีวิตจากกองโคลนอย่างที่ใครๆ ในหมู่บ้านเข้าใจ ทว่า... สายตาคู่คมที่ยืนพิงกรอบประตูไม้เก่าๆ กลับไม่ได้มองที่กระทะน้ำตาลนั้นเลย กวินท์กอดอกเงียบๆ แผ่นหลังกว้างทอดเงายาวทับร่างเพรียวบางของภรรยาในนาม ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาพิจารณาทุกรายละเอียด ตั้งแต่วิธีการเลือกใช้ฟืนที่ช่วยประหยัดความร้อน สัดส่วนของอ้อยและน้ำตาลโตนดที่ผสมกันอย่างลงตัว ไปจนถึงประกายความมั่นใจในแววตาของเธอขณะที่คำนวณต้นทุนต่อหน่วยในใจ "คุณมองฉันแบบนี้... มีอะไรติดอยู่บนหน้าหรือคะคุณวิศวกร" รินรดาเอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับไป น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่แฝงความหยอกเย้า ทว่ามือเรียวยังคงทำหน้าที่ของตนเองอย่างไม่สะดุด "ผมแค่กำลังคิด..." กวินท์ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นดินอัดแน่นดังขึ้นเป็นจังหวะหนักแน่น "ว่าผู้หญิงที่บอกว่าจำอะไรไม่ได้เลยหลังฟื้นไข้... เหตุใดจึงรู้ลึกซึ้งถึงเรื่องการแปรรูปผลผลิตทางการเกษตรเพื่อหลีกเลี่ยงภาวะสินค้าล้นตลาดได้ดีกว่าปราชญ์ชาวบ้านที่มีประสบการณ์มาครึ่งชีวิต" มือที่กำลังถือทัพพีไม้ชะงักไปชั่ววินาทีเดียว... เพียงเสี้ยววินาทีที่รินรดารู้สึกได้ถึงความหนقเย็นที่แล่นผ่านสันหลัง แต่เธอก็เรียกสติกลับคืนมาได้อย่างรวดเร็ว รินรดาหันกลับมาเผชิญหน้ากับสามี รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก ดวงตากลมโตฉายแววระยิบระยับราวกับดวงดาว "โลกมันเปลี่ยนไปไกลแล้วนะคะคุณกวินท์ ความรู้ไม่ได้ถูกจำกัดอยู่แค่ในตำราของมหาวิทยาลัย หรือในแปลงนาที่ทำตามกันมาแบบปากต่อปากหรอกค่ะ คนเรา... ถ้าคิดจะรอดตาย ย่อมต้องดิ้นรนหาทางออกที่คนอื่นคาดไม่ถึงเสมอ" "รวมถึงการอ่านขาดเรื่องกลไกราคาตลาดมืดและการส่งออกสินค้าเกษตรแปรรูปข้ามเขตอำเภอด้วยสินะครับ?" กวินท์หรี่ตาลงเล็กน้อย น้ำเสียงของเขาไม่ได้คาดคั้น แต่มันเต็มไปด้วยความกดดันที่ทรงพลังอย่างประหลาด "ข้อมูลพวกนั้น แม้แต่พ่อค้าคนกลางที่เคี่ยวกรากในเมืองหลวงยังต้องใช้เวลาศึกษาเป็นปีๆ แต่คุณ... ใช้เวลาแค่สามสัปดาห์ในการสร้างเครือข่ายกระจายสินค้าที่คุณเองก็บอกว่าไม่เคยรู้จักใครมาก่อน" บรรยากาศในโรงเรือนแคบๆ พลพลันเงียบงันลงทันที เสียงเดือดปุดๆ ของน้ำตาลในกระทะกลายเป็นเสียงเดียวที่เหลืออยู่ รินรดาสบตากับชายหนุ่มตรงๆ เธอยืนยันกับตัวเองในใจว่า ความลับเรื่องการเกิดใหม่จากโลกอนาคตเป็นสิ่งที่ไม่มีวันเปิดเผยได้เด็ดขาด แต่การจะตบตาผู้ชายที่ฉลาดเป็นกรดอย่างกวินท์ ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้ด้วยคำโกหกตื้นๆ เช่นกัน "ถ้าฉันบอกว่า... มันคือสัญชาตญาณของการเอาตัวรอด คุณจะเชื่อไหมคะ?" รินรดาก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกนิด กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำตาลเคี่ยวและกลิ่นกายสะอาดๆ ของหญิงสาวลอยเข้าแตะจมูกกวินท์ "บางคนเกิดมาเพื่อยอมจำนนต่อโชคชะตา แต่บางคน... อย่างเช่นฉัน เลือกที่จะจำลองทุกความเป็นไปได้ในหัวก่อนที่มันจะเกิดขึ้นจริง คุณกวินท์เองก็คงมีความลับบางอย่างที่ซ่อนไว้ใต้รอยยิ้มสุภาพและมาดผู้ชายอบอุ่นคนนั้นเหมือนกัน ไม่ใช่หรือคะ?" คำถามย้อนกลับที่คมกริบราวกับใบมีดทำให้กวินท์ชะงัก ดวงตาคมวาวโรจน์ขึ้นด้วยความประหลาดใจระคนทึ่ง นี่ไม่ใช่ภรรยาขี้ขลาดตาขาวคนเดิมที่เอาแต่ก้มหน้าร้องไห้เมื่อถูกรังแกอีกต่อไปแล้ว รินรดาในตอนนี้เปรียบเสมือนดอกกุหลาบที่มีหนามแหลมคมซ่อนอยู่ทุกอณู ยิ่งเข้าใกล้ ยิ่งอันตราย แต่ก็ยิ่งน่าหลงใหลจนยากจะถอนตัว ก่อนที่กวินท์จะได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดเพื่อตอบโต้ เสียงเคาะประตูรั้วบ้านด้านนอกก็ดังขึ้นรัวเร็ว พร้อมกับเสียงตะโกนโถมเข้ามาด้วยความตื่นตระหนกของผู้ใหญ่บ้านที่หอบแฮก "คุณกวินท์! คุณรินรดา!แย่แล้วครับ! พ่อค้าคนกลางจากในเมืองที่พวกคุณไปเจรจาด้วยเมื่อวาน... ถูกตำรวจตรวจคนเข้าเมืองบุกจับกุมคาโกดัง พร้อมกับข้อหาลักลอบค้าสินค้าเกษตรเถื่อน!" รินรดานิ่งงัน รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไปในพริบตา ขณะที่กวินท์หันขวับไปมองหน้าภรรยาในทันที ทว่าในวินาทีที่ทั้งคู่กำลังจะก้าวออกไปดูสถานการณ์ด้านนอก เสียงรถยนต์ราคาแพงคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดสนิทที่หน้าบ้าน พร้อมกับการก้าวลงมาของชายปริมาณในชุดสูทสากลเนี้ยบกริบ ที่ส่งยิ้มเย็นเยียบเข้ามาหาพวกเขาผ่านรั้วไม้เก่าๆ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามความเข้มข้นนี้มาด้วยกันนะคะ!