กาแฟแก้วแรกกับคำประกาศิต

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วเข้มผสมผสานกับกลิ่นไินดินชื้นหลังหยาดน้ำค้างต้องแสงแรก บรรยากาศรอบแคมป์ก่อสร้างชั่วคราวในเช้าวันนี้ไม่ได้สงบเงียบอย่างที่ควรจะเป็น เมื่อถ้วยกระดาษสองใบถูกวางลงบนโต๊ะไม้กระดานหยาบๆ อย่างแรง จนของเหลวสีดำสนิทกระฉอกแตะขอบถ้วย "ฉันว่าคุณกำลังประเมินงบประมาณต่ำเกินไปนะ คุณกรณ์..." พิมพ์ชนกไม่ได้ใช้เสียงกระซิบ เธอจงใจประกาศกร้าวให้ทีมงานวิศวกรที่กำลังเดินตรวจความเรียบร้อยรอบไซต์งานหันมามองเป็นตาเดียว สตรีในชุดสูทลินินเข้ารูปสีเบจ ตัดกับรองเท้าส้นสูงที่ปักลุยโคลนมาครึ่งค่อนนิ้วอย่างไม่เกรงใจใคร เธอกอดอก มองแผนผังโครงสร้างสถาปัตยกรรมรีสอร์ตที่กางอยู่บนโต๊ะด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เคลือบยาพิษ กรณ์ถอนหายใจยาว ชายหนุ่มยกมือขึ้นปัดเศษผงไม้ที่ติดอยู่บนปกเสื้อเชิ้ตพับแขนของตนเองอย่างใจเย็น ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตาไม่ได้แสดงความหวั่นไหวแม้แต่น้อย เขายกกาแฟขึ้นจิบช้าๆ เพื่อซื้อเวลาในการกลั่นกรองคำตอบ ก่อนจะวางลงและจ้องมองคู่แข่งทางธุรกิจตรงๆ "ถ้าเราเพิ่มงบในส่วนโครงสร้างฐานรากตามที่คุณพิมพ์ชนกแนะนำ เราก็จะสูญเสียพื้นที่สีเขียวที่เป็นหัวใจหลักของโปรเจกต์นี้ไปถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์นะคะ..." เสียงของมินตราแทรกขึ้นอย่างนิ่มนวล แต่หนักแน่น เธอเดินถือกระถางต้นเฟิร์นป่าขนาดเล็กที่เพิ่งขุดล้อมมาจากพื้นที่โซน A เข้ามาสมทบ ดวงตาคู่สวยฉายแววไม่ยอมแพ้ "และดิฉันคิดว่า นักออกแบบที่ดี ไม่ควรทำลายลมหายใจของสถานที่เพื่อแลกกับความสะดวกสบายในการคำนวณตัวเลขบนกระดาษหรอกค่ะ" พิมพ์ชนกหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมปลาวาฬหันมามองภูมิสถาปนิกสาวหัวรั้น หัวข้อการปะทะกันไม่ได้มีแค่เรื่องตัวเลข แต่มันคือ "ความลับ" บางอย่างที่พิมพ์ชนกพยายามขุดคุ้ยตั้งแต่วันก่อน วัตถุประหลาดที่เธอเห็นในมือของมินตราเมื่อคืนวาน—ผลึกเรืองแสงที่ดูคล้ายรากไม้สะสมพลังงานความร้อน—คือเป้าหมายที่แท้จริงของการมาเยือนแคมป์ก่อสร้างกลางป่าลึกแห่งนี้ "ลมหายใจเหรอคะ? น่าขันสิ้นดี..." พิมพ์ชนกโน้มตัวลงมาท้าวโต๊ะ โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพง "ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความโรแมนติกหรอกนะคุณมินตรา... แต่มันขับเคลื่อนด้วยผลกำไร และการควบคุม 'พลังงาน' ที่พวกคุณพยายามปกปิดต่างหากล่ะ" บรรยากาศรอบโต๊ะดิ่งวูบลงทันที กรณ์ขยับตัวเข้ามาบังรัศมีระหว่างพิมพ์ชนกับมินตราโดยสัญชาตญาณ ร่างสูงโปร่งแผ่รังสีความกดดันออกมาอย่างเงียบเชียบ เขารู้ดีว่าระบบโครงสร้างที่เขากำลังออกแบบนั้นมีค่าตัวแปรทางฟิสิกส์แปลกประหลาดที่คำนวณตามตำราวิศวกรรมทั่วไปไม่ได้ และมินตราก็คือคนเดียวที่ควบคุมตัวแปรเหล่านั้นผ่านงานจัดสวน "ถ้าคุณพิมพ์ชนกสนใจเรื่องโครงสร้างและการคำนวณ เชิญตรวจดูรายงานความปลอดภัยของ ดร.ภาคิน ได้นะคะ..." กรณ์เอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงความเฉียบคม "แต่ถ้าหวังจะหาผลประโยชน์จากระบบนิเวศที่เรากำลังฟื้นฟู... เกรงว่าที่นี่จะไม่มีที่ว่างให้คนไร้จรรยาบรรณค่ะ" ในจังหวะที่แรงปะทะทางคำพูดกำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงกริ่งแจ้งเตือนดิจิทัลจากแท็บเล็ตบนโต๊ะก็ดังขึ้น *'ติ๊ด!'* หน้าจอแสดงผลระบบประเมินค่าพลังงานนิเวศระดับ SSS ที่เชื่อมต่อกับรากไม้ใต้ดินเกิดอาการกระพริบถี่เป็นสีแดงฉาน พร้อมกับกราฟความร้อนที่พุ่งทะยานขึ้นอย่างไร้เหตุผล ราวกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างกำลังตื่นขึ้นใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาทั้งสามคน มินตราชะงัก เธอก้มลงมองพื้นดินใต้รองเท้าที่เริ่มสั่นระริกเบาๆ ผิวใบของเฟิร์นป่าในกระถางสั่นไหวโดยไม่มีลมพัด ก่อนที่ดวงตาของเธอจะเบิกกว้างขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงคลื่นกระแสจิตอันคุ้นเคยที่ไม่ได้มาจากธรรมชาติรอบตัว ไม่ใช่แค่ระบบนิเวศรวนเร... แต่มีใครบางคนกำลัง "ปลดล็อก" รหัสลับที่เธอกับกรณ์ช่วยกันซ่อนไว้เมื่อคืนนี้! พิมพ์ชนกหรี่ตามองความผิดปกติที่เกิดขึ้นบนหน้าจอแท็บเล็ต รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของนักธุรกิจสาวอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะค่อยๆ ถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว พร้อมกับผายมือไปยังชายร่างสูงในชุดกราวด์สีขาวที่เพิ่งก้าวเดินออกมาจากแนวหมอกยามเช้า "ดูเหมือนว่า... อาจารย์ภาคินของพวกคุณ จะไม่ได้มาคนเดียวนะคะ" ดร.ภาคินไม่ได้เดินมามือเปล่า ในมือของอาจารย์ผู้เชี่ยวชาญถืออุปกรณ์สแกนคลื่นพลังงานรุ่นทหาร ซึ่งกำลังส่งเสียงร้องเตือนดังสนั่น และเป้าหมายที่ปลายกระบอกสแกนนั้น... กำลังชี้ตรงมาที่หัวใจของมินตรา! ดาริกาส่องแสงขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครในทุกๆ บทตอนนะคะ