ข้าวของติดตัวและกระท่อมผุๆ

เสียงไม้กระดานผุพังที่หักโค่นลงใต้ฝ่าเท้า พร้อมกับเศษฝุ่นหนาเตอะที่ฟุ้งกระจายจนทุกคนต้องยกมือขึ้นปัดป้อง เป็นภาพสะท้อนอันไร้ความปรานีของความเป็นจริงในยุคเจ็ดศูนย์ ร่างกายที่ผอมบางของเสี่ยวเป่าสะดุ้งสุดตัว เด็กน้อยถอยกรูดเข้าไปซุกหลบอยู่ด้านหลังของหลี่จูหลัน สองมือเล็กๆ กำชายเสื้อผ้าฝ้ายเก่าขาดของนางแน่นจนข้อตนิ้วขาวซีด "พวกแก... กำลังทำอะไรกันอยู่?" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจที่ลอยกระแทกเข้ามาจากความมืดสลัวของโพล้เพล้ ทำเอาทุกคนในบริเวณนั้นแทบหยุดหายใจ เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก้าวเข้ามาใกล้ แผ่นหลังกว้างในชุดเครื่องแบบทหารที่ฝุ่นเกาะกราวไม่ได้ลดทอนรัศมีน่าเกรงขามลงเลยแม้แต่น้อย หานเฟิงกวาดสายตาคมกริบดั่งเหยี่ยว มองกองข้าวของเครื่องใช้ที่ถูกโยนระเกะระกะอยู่บนพื้นดินเฉอะแฉะหน้ากระท่อมปลายนา สลับกับใบหน้าซีดเผือดของแม่สามีจางและญาติๆ ที่พากันหน้าถอดสี "หาน... หานเฟิง! ลูกกลับมาพอดีเลย!" แม่สามีจางรีบปั้นสีหน้าบิดเบี้ยว ร้องห่มร้องไห้ฟูมฟายทันทีเพื่อชิงความได้เปรียบ "ดูเอาเถอะหลานชาย เมียตัวดีของแกมันทำเรื่องงามหน้า! วันๆ เอาแต่เกียจคร้าน ไม่ยอมทำงานทำการแถมยังปากคอเราะร้ายใส่ผู้ใหญ่ในบ้าน ครອບครัวเราจะทนอยู่ร่วมชายคาเดียวกับคนอกตัญญูแบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว แม่กับพี่ชายของแกเลยต้องช่วยกันขนของออกมาให้พวกมันมาอยู่ที่นี่แทน!" เสี่ยวเป่าเงยหน้าขึ้นมองพ่อด้วยแววตาดำขลับที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว เด็กน้อยอ้าปากพะงาบๆ คล้ายอยากจะอธิบายความจริง แต่ความหวาดกลัวต่ออำนาจของผู้เป็นย่าทำให้เสียงสะอื้นติดอยู่ในลำคอ หลี่จูหลันไม่ได้เอ่ยปากแก้ตัวสักคำ นางเพียงแต่ยกยิ้มมุมปากอย่างเยียบเย็น ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววรู้ทัน ร่างระหงก้าวออกมาบังร่างเล็กของลูกเลี้ยงไว้ครึ่งหนึ่ง สัมผัสได้ถึงความสั่นเทาของเด็กน้อย นางจึงเอื้อมมือไปกุมมือเล็กๆ นั้นไว้อย่างมั่นคง ถ่ายทอดความอบอุ่นและพลังใจผ่านฝ่ามือ "อ๋อ... ขับไล่พวกเราออกมาให้อยู่ในกระท่อมผุๆ ที่ฝนตกคงรั่วจนเปียกโชกสินะครับ" หลี่จูหลันจงใจใช้น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม นางกวาดตามองรอบตัว ประเมินความเสียหายของกระท่อมร้างท้ายหมู่บ้านแห่งนี้อย่างรวดเร็ว "ตระกูลจางช่างใจบุญสุนทานเหลือเกิน ไล่แม่หม้ายกับเด็กกำพร้าออกมาโดยให้หม้อเก่าๆ บิ่นๆ มาใบเดียว สมกับที่เป็นญาติผู้ใหญ่ใจกว้างจริงๆ นะครับ" หานเฟิงขมวดคิ้วมุ่น สันกรามคมสันขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ดวงตาคมกวาดมองสภาพแวดล้อมทั้งหมดด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งโกรธเคืองครอบครัวตัวเองที่ทำเกินกว่าเหตุ และรู้สึกผิดที่ตนเองไม่อาจอยู่ปกป้องภารกิจในบ้านได้ตลอดรอดฝั่ง เขาก้าวเข้าไปใกล้ภรรยา ดวงตาคู่นั้นจ้องมองหลี่จูหลันอย่างค้นหา ราวกับไม่คาดคิดว่าผู้หญิงที่เคยเอาแต่โวยวายและทุบตีลูกเลี้ยง จะยืนหยัดเผชิญหน้ากับความอยุติธรรมด้วยท่าทีสงبนิ่งและมั่นใจถึงเพียงนี้ "จูหลัน..." หานเฟิงเอמהเรียกชื่อนางเสียงต่ำ "สามี... คุณกลับมาก็ดีแล้วครับ" หลี่จูหลันหันไปสบตาเขา แววตาไม่มีความหวาดกลัวหรือความอ่อนแอเจือปนเลยแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความท้าทายและความเชื่อมั่น "ในเมื่อพวกเขาเมตตาขนาดนี้ ขับไล่ไสส่งพวกเราออกจากบ้านใหญ่เพื่อมาสร้างชีวิตใหม่ด้วย 'หม้อเก่าใบเดียว' เราก็ควรจะก้มหน้ารับความกรุณานี้ไว้... แล้วมาดูกันว่า สองแม่ลูกตระกูลหาน จะอดตายคาหม้อใบน้อยนี้ หรือตระกูลจางจะต้องคลานกลับมาขอส่วนบุญพวกเราทีหลัง" คำพูดประชดประชันแต่นุ่มลึกนั้น ทำให้หานเฟิงถึงกับชะงักไปชั่วขณะ เคมีรอบตัวของคนทั้งคู่ประทุขึ้นเงียบๆ ท่ามกลางความตกตะลึงของคนตระกูลจาง แม่สามีจางอ้าปากค้าง ไม่คิดว่านางสะไภ้ตัวดีจะกล้าพูดจาท้าทายต่อหน้าลูกชายทหารหนุ่มผู้เคร่งครัดเช่นนี้ "แก! นังสารเลว กล้าดีอย่างไรถึงมาพูดจายอกย้อนแบบนี้!" แม่สามีจางแว้ดขึ้นเสียงสูง หมายจะพุ่งเข้ามาตบสั่งสอน ทว่า... ร่างสูงใหญ่ของหานเฟิงกลับก้าวมาขวางไว้ทันที แรงกดดันจากนายทหารสนามรบแผ่ซ่านออกมาจนแม่สามีจางต้องชะงักฝีเท้า ถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัวอย่างแท้จริง "พอได้แล้วครับแม่!" หานเฟิงเอ่ยเสียงกร้าว แววตาดุดันจนไม่มีใครกล้าสบตา "ในเมื่อแม่ตัดสินใจไล่พวกเขาออกมาอยู่ที่นี่แล้ว ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป บ้านใหญ่กับบ้านท้ายนาแห่งนี้ถือว่าแยกขาดจากกันเด็ดขาด!" พูดจบ หานเฟิงก็หันหลังกลับมามองภรรยาและลูกชาย เขาไม่ได้เอ่ยคำตัดพ้อ แต่การกระทำของเขาคือการเดินตรงเข้าไปแบกข้าวของกองน้อยๆ ที่เหลืออยู่บนพื้นดินขึ้นบ่าทันที โดยมีหลี่จูหลันจูงมือเสี่ยวเป่าเดินตามเข้าไปในกระท่อมผุพังหลังนั้น ประตูไม้เก่าส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดน่ารำคาญใจเมื่อถูกผลักให้เปิดออก ภายในกระท่อมมีเพียงกลิ่นอับชื้นของหยากไย่และฝุ่นผงที่สะสมมานานแรมปี แสงตะวัยยามเย็นสาดส่องผ่านรอยโหว่ของผนังไม้กระดานเข้ามาเป็นลำแสงยาว มีเพียงเตาไฟดินปั้นเก่าๆ และหม้อเหล็กขึ้นสนิมใบเล็กวางอยู่มุมห้อง ห่างไกลจากความสะดวกสบายสิ้นเชิง เสี่ยวเป่ากอดขาแม่เลี้ยงแน่นด้วยความกลัวว่าตนเองจะต้องนอนหนาวตายในที่แห่งนี้ หลี่จูหลันก้มลงลูบศีรษะเด็กน้อยเบาๆ นางส่งยิ้มอ่อนโยนที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจให้ลูกเลี้ยง ก่อนจะหันไปสบตากับสามีที่กำลังยืนกวาดสายตามองความยากจนข้นแค้นตรงหน้าด้วยความรู้สึกผิด "เหนื่อยหน่อยนะครับที่ต้องมาลำบากกับผมและลูก" หานเฟิงเอ่ยเสียงแหบพร่า "ใครบอกว่าเราจะลำบากกันล่ะครับ?" หลี่จูหลันยิ้มกริ่ม แววตาเป็นประกายวิบวับอย่างซุกซน นางเดินไปปิดประตูไม้ผุๆ ลงกลอนอย่างแน่นหนาเพื่อไม่ให้สายตาจากภายนอกมองเข้ามาได้ ก่อนจะสะบัดมือเบาๆ ในมุมมืดที่สามีมองไม่เห็น พริบตาเดียว... พื้นที่ว่างกลางกระท่อมที่เคยรกร้าง ก็ปรากฏลังกระดาษคราฟท์หนาทึบขนาดใหญ่สามลังวางซ้อนกันอยู่โดยไร้ที่มา! หานเฟิงเบิกตากว้าง สันหลังวาบขึ้นมาทันทีด้วยความตกใจ เขาผวาเข้าไปคว้าแขนภรรยาไว้แน่น ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อกวาดตามองสิ่งที่ปรากฏตรงหน้า—ภายในลังเหล่านั้นไม่ใช่เศษกระดาษ แต่เป็นเนื้อหมูสามชั้นติดมันสีแดงสดห่อด้วยกระดาษไขอย่างดี ข้าวสารขาวบริสุทธิ์ถุงใหญ่ น้ำมันพืชขวดแก้วใสสะอาด น้ำตาลทรายแดง และที่น่าเหลือเชื่อที่สุดคือ ชุดเครื่องปรุงรสและหม้อสแตนเลสเคลือบเงาวับนับสิบใบที่ไม่มีทางหาซื้อได้ในสหกรณ์หมู่บ้านยุคนี้! "นี่มัน... จูหลัน! ของพวกนี้มาจากไหน? คุณไปซ่อนมันไว้ที่ไหนตอนขนของ?" หานเฟิงถามละล่ำละลัก หัวใจเต้นระส่ำด้วยความตกตะลึงระคนหวาดระแวงว่าความลับนี้อาจนำอันตรายมาสู่ครอบครัว หลี่จูหลันหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นางเอื้อมมือเรียวไปแตะริมฝีปากหนาของสามีเบาๆ เพื่อให้เขาใจเย็นลง ดวงตากลมโตพราวระยับด้วยความสนุกสนาน "ความลับครับสามี..." นางกระซิบชิดริมหูเขาด้วยน้ำเสียงยั่วยวนแกมท้าทาย "แต่ถ้าคุณอยากรู้ความจริงทั้งหมด... คืนนี้ ช่วยผมก่อไฟต้มซี่โครงหมูตุ๋นยาจีนหม้อนี้ให้สุกเสียก่อน แล้วผมจะยอมเล่าให้ฟังว่า 'มิติวิเศษ' ที่ผมซ่อนไว้นั้น... มันยิ่งใหญ่และร่ำรวยขนาดไหน!" ในจังหวะที่หานเฟิงกำลังจะเอ่ยปากซักถามต่อ ประตูไม้ผุๆ ที่ลงกลอนไว้เมื่อครู่ ก็ถูกทุบกระแทกจากด้านนอกอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายของหัวหน้าหมู่บ้านที่ดังแทรกเข้ามาในความมืด... ========================= *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 5 แล้วนะครับ ขอให้มีความสุขกับการอ่านและเตรียมพบกับความฟินขั้นสุดในตอนถัดไปได้เลยครับ - กาแฟโบราณแก้วโต)*